Welkom op de site van Dirk Hageman
Deze site gaat over onze motorreizen.
   Welkom      Motorreis Zwarte Zee 2017
 
 

Zware motorreis van 21 dagen naar de zwarte Zee, start 26 augustus 2017.
Einde 16 september 2017.

11 landen gehad en 6018 km gereden. Duitsland, Oostenrijk,
Hongarijen, Kroatie, Servie, Bulgarijen,
Roemenie, Moldavie, Ukraine, Polen en
terug in Nederland.
 



                                                                          
Dag 1: 26 augustus. Tiel - Wurzburg (D) 504 km.
 
De reis is begonnen, en om 09.00 u. zijn we in Sambeek om onze medereizigers op te halen en kunnen we Duitsland in de autobaan op. Het verkeer is redelijk rustig maar aan de andere kant staan soms lange files. De laatste 175 km gaan we binnendoor echter na de zoveelste omleidingsroute nemen we het laatste stuk weer de autobaan.
Om 17.30 u. zijn we in het eerste hotel, Demling, vlak bij Wurzburg. 
De motoren worden geparkeerd aan de achter zijde. Het diner bestaat uit veels te grote Schnitzels en een lekker biertje.

Dag 2: 27 augustus. Wurzburg (D) - Neuhaus (Passau) (D) 340 km.

Na een goed ontbijt de A3 op. Na Regensburg van de snelweg af en een mooie route binnendoor naar het hotel in Neuhaus. Bij de receptie is niemand aanwezig maar de sleutels liggen in een mandje klaar met een briefje erbij voor wie ze zijn. Pakken dus en de motoren lossen. Daarna op zoek naar een biertje. Marjo gaat vast het hotel voor morgen boeken, in Hongarijen, want Oostenrijk rijden we in 1x door.

Dag 3: 28 augustus. Neuhaus (D) via Oostenrijk - Bagod (H) 411 km.

De weersvoorspellingen waren slecht maar het is droog. Vignet op het scherm geplakt en de autobaan op. Heel even hebben we een buitje maar we komen er goed vanaf. De bui blijf ons wel volgen maar wij zijn hem te snel af. Bij een tankstop stop, stond mijn busje klaar, maar hij was te duur. 40.000 uri's, toch maar verder met de motor.
 
Net voor de Hongaarse grens de lunchstop en nemen we heerlijke Goulash soep. Dan nog 60 km binnendoor en komen wij bij Hotel Venusz, een keurig prachtig Hotel.
De motoren naar de achterzijde en weer een pintje genomen.
 
Dag 4: 29 augustus. Bagod (H) - Josipovac (Kroatie) 282 km.
 
De snelwegen hebben we achter ons gelaten en gaan nu binnendoor.We rijden op ongeveer 100 km ten zuiden van het Balatonmeer.
We komen door veel dorpjes met traditionele oude gekleurde huisjes. Ook de wegen zijn een stuk beter als 20 jaar geleden toen wij aan het Balaton meer zaten.
Marjo wordt gestoken door een onbekend insect wat door Mieke met een pompje wordt leeggezogen. Toch verschijnt er een flinke rode bult op zijn voorhoofd.
 
We rijden de grens Hongarijen - Kroatie over. Paspoort en kenteken bewijs laten zien. 500 m verder hetzelfde ritueel. Nog 50 km dan zijn we op het overnachtings adres. Een prachtige villa op Bed en Breakfast basis. De vrouw des huizes spreekt geen woord Engels of Duits maar het lukt Margo om binnen 5 minuten kamersleutels en grote flessen koud bier te bemachtigen. Dan komt de man thuis die wel wat engels spreekt.

 
De motoren konden in de garage. Helaas hadden we geen diner in de villa maar na overleg met de eigenaar werden met zijn mercedes naar het restaurant van zijn vriend gebracht wat 5 km verderop lag. Toen we het diner hadden beëindigd belde het restaurant hem op en kwam hij ons weer halen en rond 22.00 u. zijn we weer in de villa. Goede service dus.
Dag 5: 30 augustus. Josipovac (Kroatie) - Beska (Servië) 170 km.
 
Na een uurtje rijden zijn we om 11.00 u. bij de grens van Servië. Vorige keer vroegen ze daar ook om de groene kaart, die ik toen wel had. Tegen woordig is dat een witte omdat je die van Univé via internet kan uitprinten. Gelukkig werd er nu niets gevraagd maar Marjo begreep de douane beambte verkeerd en dacht door zijn hand gebaar dat hij door mocht rijden.
Toen Marjo over de streep reed brulde hij hem terug. De paspoorten werden gecontroleerd en konden we door.


We rijden Servië in. De wegen worden gelijk een stuk slechter.Dan krijgen we een weg van 2 meter breed met aan beide zijde een stuk grind. De meeste tegenliggers gaan aan de kant, maar pas op als ze het niet doen, moeten wij de grindbak in.



Via een mooi natuurgebied, waar ik bijna op mijn bakkes ging, komen we bij pension Sidro in de plaats Beska. In het natuur gebied lag de weg vol met hoge drempels, Marjo remde plotsklaps waardoor ik ook in de ankers moest. Heb geen ABS en mijn voorrem blokkeerde waardoor het voorwiel naar links uitbrak en ik bijna onderuit ging. Gelukkig liet ik de rem los en gaf gas waardoor de boel weer recht trok, klapte wel over de drempel maar verder geen schade. Leny was erg geschrokken, gelukkig is dit goed afgelopen. Pff.
 
Het restaurant lag achter het pension zodat we daar konden eten en genieten van de ondergaande zon.
Dag 6: 31 augustus. 
Beska - Boljevac (Srb) 
278 km.
 
Vandaag een hele mooie route gehad. Veel kleine dorpjes met oude huisjes met een Lada of Zastava ervoor. Ook moeten ze de huizen afbouwen als er weer geld is. Wij helpen ze hier mee door een lunchstop te houden
Bij een garage liggen de carrosserie onderdelen in de achtertuin en Marjo stopt om wat fruit te regelen. 
 

Dan rijden we door de bergen op een perfecte weg (Europeesgeld misschien?) Het is 35 graden en zijn we op zoek naar het onderkomen. De GPS gaf eerste weg rechts, maar was een zand- keien wegje. Ik bleef op de hoofdweg en Marjo ging op zoek.
Toevallig ziet de eigenaar van de B&B ons rijden, hij stopt en roept ons en geeft aan achter hem aan te rijden. Moest dus 1e weg links zijn.

De B&B is bij zijn ouders die geen talen spreken maar de vrouw gebruikt de vertaler op haar ipad en zo komen we ook een heel eind. De zoon eigenaar die ergens anders huist spreekt Engels en regelt het dinar met zijn moeder die aan het koken slaat. Ook komt er bier op tafel en gaan wij aan het zwembad zitten (Kinderbadje) maar Marjo maakt daar geen gebruik van.

Voor het diner, heerlijke Goulash, krijgen we een glaasje van het huis, zelf gemaakte slivovitz. Het werd een gezellige avond waarbij we ook wat Servische woorden hebben geleerd.
Zivali (proost).

Tenslotte vragen wij het volgende:
Имате ли и боцу воде у соби?
en gaan naar bed. Wat dat betekend mag u mij vragen.




Dag 7: 1 september. Boljevac (Srb) - Kozloduy (BG) 200 km.
 
We gaan verder en richting de Bulgaarse grens worden de wegen toch slechter en moet je opletten voor overstekend vee.
Het staat toch wel in schril contrast met de Servische steden.
Het is 10.25 u. als we zonder problemen de grens met Bulgaria over gaan. De wegen lijken beter als vroeger maar na een halfuurtje rijden worden ze zo slecht  dat we terug moeten na 30 km/u. Verder krijg je ook veel karretjes met ezels en paarden te zien.
We komen bij het hotel dat in onze ogen nog stamt uit grootmoeders tijd, maar ja het is maar één nachtje en beter als niets. Marjo vind iemand die een beetje Engels praat en zo komen we er achter dat we niet kunnen pinnen en ook niet in Euri's kunnen betalen.
Marjo en Miek gaan terug naar de stad om LEV's uit de muur te halen zodat we morgen kunnen afrekenen. Als ze terug zijn nemen we een lekker biertje en hebben uitzicht over de Donau. In het restaurant kunnen we niet eten, moeten we buiten op het terras doen omdat ze bezig zijn het restaurant in te richten voor een grote bruiloft die morgen de hele dag duurt. Ook het onbijt word buiten in een hoekje.
Dag 8: 2 september. Kozloduy - Pleven (BG) 120 km.
 
We hebben vandaag een korte route en Marjo heeft als verrassing een beter hotel met zwembad geboekt. Het weer is fantastisch.
De wegen zijn superslecht, bezaaid met drempels die je nauwelijks ziet.
Bij aankomst om 12.30 uur gelijk naar de kamers en zwembroek aan en hup naar het zwembad.
Toen wij beneden kwamen lagen Marjo en Mieke er al. Ik sprong er ook gelijk in, hapte naar adem en kreeg bijna een hartverzakking van het erg koude water. Bleef er niet lang in en ben er ook niet meer ingegaan. Leny zag het eens aan en besloot maar op de kant te blijven. 
Dan maar aan het bier en andere verfrissingen en kijken of de blanke huid wil verkleuren. Rood dus want smeren vind ik een gruwel. We maken er een rust middag van.
 
Marjo gaat in gesprek met een 8 jarig Bulgaars meisje wat zeer goed Engels spreekt. Gelijk biecht zij haar hele doopceel op van: vader/moeder gescheiden kon met 3 jaar engels, geleerd van internet en TV, wil niet in Bulgarijen blijven en had nu een aupair die op haar letten, wilde gaan studeren en een goede baan krijgen. Ze was aardig zeker van haar wensen.
 
Uitgerust hebben we s'avonds buiten gegeten (26 gr.) en nog wat afzakkertjes genomen en naar bed want morgen wordt een drukke dag.
Dag 9: 3 september. 
Pleven - Kostandenets (BG) 250 km.
 
Na een aardige rit moeten we plots 180 gr. rechtsaf een grindweg op. Ik ging rechtdoor draaide op de weg en toen het grindpad in. Dit was de toegangspad naar de Grotten. Om de Grotten te bezichtigen moest je een eindje lopen. Leny en ik zagen daar vanaf, Grotten genoeg gezien in het verleden, en bleven bij de motoren. Mieke kocht 2 kaartjes en ging met Marjo op pad. 

Deze grotten zijn in Devetashka Cave. Aan de foto's te zien leek het wel een open lucht museum. Van Grotten heb ik een wat ander beeld en heb ik geen spijt dat wij bij de motoren zijn gebleven.

We rijden verder naar het volgende bezichtigingspunt. Een middeleeuws kasteel in Veliko Turnovo.
Wij rijden tussen de paaltjes door zo het voetgangers plein op. Niemand die er iets van zei, hadden meer belangstelling voor onze motoren. Afstappen dus en foto's gaan maken.
We gaan weer verder op naar Cor en Sjan. Een kennis van Marjo en Mieke van de motorclub uit Boxmeer waar zei vroeger lid van waren maar nu in Bulgarijen wonen. Het plaatsje heet Kostandenets. Was even zoeken voor we het huis gevonden hadden, maar na dat Marjo een paar bouwvakkers in het dorpje had geraadpleegd en hun naam noemde, zeiden ze "rijd ons maar na". Ze springen in hun oude gammele auto en 5 min. later staan we aan de poort.
Een prachtig door Cor en Sjan verbouwde Villa met een groot stuk grond en bijgebouwen en een mooi uitzicht, waar wij zeer gastvrij werden onthaald.
Het bier en drank werd erbij gehaald en Cor&Sjan en Marjo& Mieke hadden heel wat te bepraten. Wij voelde ons er meteen thuis en ik kon voor het eerst van mijn leven goed overweg met Harley, de hond.
 
   
 
S'avond werd er gebarbecuet met de buren die uit Belgie kwamen en ander bekenden van Cor en Sjan wat een zeer gezellige en geslaagde avond is geworden.
Helaas gooide laat op de avond een ferme onweersbui roet in het eten waardoor het hele gebied zonder stroom kwam te zitten en wij met een zaklamp het bed gingen opzoeken. De gastvrijheid ging zelf zo ver dat Leny en ik in hun bed mochten slapen en Cor en Sjan op de bank in hun woonkamer hebben geslapen omdat ze het luchtbed niet konden oppompen wegens de stroom uitval. Bedankt Luitjes.
Dag 10: Kostandenets - Nesebar (old centrum) (BG) 270 km.
 
Na een goede nachtrust op een zeer goed bed en een overdadig ontbijt, nemen we afscheid van Cor enSjan.
Wensen hun nog veel goede jaren in Bulgarijen en hopen dat ze hun doelstellingen zullen mogen beleven.
 
Als ik ooit nog eens in Bulgarijen kom en dit is toch al de 3e maal, hoop ik dat de wegen wat beter zijn voor onze motoren.
 
 
  
We rijden een klein stukje binnenweg en slaan dan af op een goede doorgaande weg die later snelweg wordt waar je 140 km/u mag. Heel snel zijn we 200 km verder en zien we in de verte de Zwarte Zee, een van onze hoofddoelen.
Dan nemen we nog 50 km toeristische route op een slechte weg waar we weer erg oplettend en rustig moeten rijden.
Rond 15.30 u. arriveren wij te Nesebar door een druk centrum en rijden door naar Old Nesebar wat op een schiereiland ligt in de baai met een goede berijdbare Pier er naar toe, Voor de slagboom (je mag Old Nesebar niet in) linksaf langs het water op naar een grote parkeerplaats. Plots draait Marjo rechtsaf het trottoir op bij een terras van een hotel. Gelijk komt er een heet gebakerde dame de trap afgerend en zegt dat we daar niet mogen staan, zag ons op camera bij haar balie. Zoek overnachting zegt Marjo. De dame kalmeert meteen en zegt "kan hier", laat gelijk de rode auto van een medewerker weghalen en zet ons op die plaats. 
 
Zo hebben onze motoren dag en nacht camera bewaking. Ons opgefrist en omgekleed dan 200 meter lopend Nesebar in.
Aan deze toeristische trekpleister is in de loop der jaren niet veel veranderd, 30 jaar geleden zijn Leny en ik hier ook al geweest. Met het vliegtuig. Kon toen niet bevroeden dat ik hier ooit nog eens met de motor zou komen. Alleen ons hotel van toen, op de zonnestrand, is vervangen door nieuw.
 
 
Lopen zijn we gauw moei, niks nieuws onder de zon, biertje dan maar.
 
Nog even een plaatje voor de vereeuwiging met de Zwarte Zee en hop naar het restaurant voor het diner.
 
 
Dag 11: 5 september. Nesebar (BG) - Constanta (Roemenië) 260km.
 
Na het ontbijt nemen we afscheid van de Zwarte Zee. Rond 10 uur gaan we verder

 
Langs de kust gaan we richting het Noorden omhoog naar Roemenie. 
Om 14.00 uur passeren we de grens van Roemenië en is het nog 60 km naar Constanta.
We passeren een scheepswerf en een marine haven. Hoe veilig wil je het hebben met de Russen in je buurt.
Ook zetten ze hier schepen en vliegtuigen op de wal. Het is maar wat er voorradig is.
In een buitenwijk van Constanta zit ons hotel. De eigenaar heeft een dikke auto voor de deur. Het uitzicht van de hotelkamer was een groot industrie terrein en spoorwegnet.
De bar en het kleine restaurant van het hotel ging pas om 20.00 uur open. Nu daar konden wij niet op wachten. Met de taxi naar het centrum dus en een biertje genomen en de een na de andere mooie auto langs zien komen op dit terras. Ook zat toeristen maar geen Nederlanders die hebben dit nog niet ontdekt, met uitzondering van ons dan.
Het centrum bezichtigd en zijn gaan eten bij de Griek. Weer eens wat anders. 

Daarna in het hotel nog een afzakkertje genomen. Zijn ze schijnbaar niet gewend want dat moesten we maar in een aparte ruimte opdrinken. 
Dag 12: 6 september. Constanta - Galati (Roemenië) 220 km.
 
Vandaag lijkt het een van de beste wegen te worden maar als je iets verder van de kant af kijkt is het armoe troef. Wel wordt er flink verbouwd. 
 
Ook in de dorpjes is het oppassen geblazen en als we moeten keren laat ik Leny afstappen, is veiliger.
Dan staan we in de rij, we moeten met de veerpont de brede Dunarea rivier naar Galati over. Het dek is voorzien van opgelast dik beton ijzer en alle auto's en motoren moeten op het dek draaien om in de goede richting te staan met het afrijden. Ben de veerpont recht opgereden en midden op afgestapt voor dat ik op mijn bakkes ging. Heb Marjo mijn motor naar de reling laten manoeuvreren.  Voor mijn was dit niet te sturen en akelig glad.
 
 
 
Grote vracht auto's gingen er als laatst op en bleven recht overdwars staan, konden ze er weer zo rechtdoor afrijden.
 
Het afrijden heeft Marjo ook weer voor mij verricht, op de afrit klep heb ik het weer overgenomen zodat Marjo zijn eigen motor er als laatste vlot kon afrijden. De dames zijn op de weg weer achterop opgestapt.
Na de veerboot is het nog maar 2 km. tot aan het mooie 4 sterren hotel met een verbazend groot terras midden in het gebouw. De duiven vlogen om je oren toen we een drankje namen, ook vloog de duivenstront in het rond. We zijn uiteindelijk maar binnen gaan dineren.

Dag 13: 7 september. 
Galati (RO) - Moldavië - en terug Tecuci (RO) 215 km.
 
Het is dag 13, het ongeluksgetal en zal bewaarheid worden.
Zou de grote dag moeten worden naar Moldavië. Heb een voorgevoel en slecht geslapen.

We rijden Galati uit via een vreselijke trambaan wat veel stuurmanskunst vergde. Als er auto's op het asfalt staan geparkeerd, zoals op de eerste foto te zien is, moet je wel op de trambaan gaan rijden. Dat parkeren blijkt zeer gebruikelijk.
We zijn bij de grens van Roemenië -Moldavië. Foto's maken mag niet. Eruit gaat redelijk snel maar erin gebeurd niet zonder dat alle paperassen aan de Douanier zijn overhandigd en hij gaat zijn hokje in. Na één uur krijgen we ze terug. Marjo had op internet gelezen dat er tax (wegenbelasting) betaald moest worden en zag dat andere chauffeurs naar een kantoortje liepen en met een formulier terug kwamen. Tegen ons werd niets gezegd en konden we verder rijden. Aan de andere kant stond een flinke file van vrachtauto's die Roemenië in wilden. Het gebruikelijke ritueel zoals vroeger bij onze grenzen.
 
Het feest kan beginnen we hebben onze 2e grote doelstelling bereikt, we rijden Moldavië in. Aan het begin zijn de wegen redelijk tot slecht., maar wordt gauw anders.
Er zitten veel gaten in de weg en wegwerkers zijn bezig die op te vullen.
We stoppen bij een druiven gaard, waarbij Marjo het niet laten kan om wat druifjes te lenen.
We gaan tanken bij een erg modern nieuw tank station en Mieke vult de frisdrank voorraad aan en kunnen we verder.
We rijden al vanaf de grens op een zogenaamde E-weg, hoofdweg dus en zijn zo'n 50 km. onderweg. Dan houdt de E-weg plotseling op en wordt zo'n 400 meter vierkanten beton platen die zijn gescheurd met grote gaten erin. Aan het eind wordt het een niet voor onze motoren te rijden zandkuil weg. We stoppen, ik krijg het totaal gewicht op één kant en val langzaam om. Leny en ik benen wijd en motor er tussen in op de valbeugels. Niets aan de hand, Leny wel geschrokken. We besluiten, om niet in zo'n busje terecht te komen, om te draaien en gaan dan linksaf. Na 5 km. staan we plots voor de  Ukrainse grens.
We weten eigenlijk niet waar we nu zijn, vragen of de weg over de grens wat beter wordt, de een zegt nog slechter en ander zegt beter. Na één half uur is er nog geen auto door en ons geduld is op. Besluiten unaniem dat het beter is om dezelfde weg terug te rijden naar Roemenië waar we s'morgens zijn begonnen. Bij het eerder genoemd tank station waar ze ook wiffi hebben annuleert Marjo het geboekte hotel en boekt een ander in Roemenië in de stad Tecuci zo'n 80 km noordelijker als Galati. om bij de Ukraine weer op onze route uit te komen. We rijden verder en zijn na één uur weer bij de Moldavisch - Roemeense grens, Waar Marjo gratis een handje druiven krijgt van de aardige dames.
Bij de Moldavische douane wordt gevraagd naar het tax (wegenbelasting) bonnetje. Marjo zegt hebben we niet gekregen en we zijn erin en eruit gereden omdat dit geen wegen voor onze motoren zijn. Dan moet hij lachen en zegt "rij maar door". 500 meter verder de Roemeense grens, Die willen Euri's van Marjo maar die doet of hij er niets van begrijpt. Er gebeurd een tijdje niets. Dan wordt aan mij gevraagd of ik sigaretten heb. "ïs nicht good" zeg ik  en als ze merken dat er bij ons niets valt te halen mogen we door, heeft totaal 1,5 uur geduurd. Dan weer die lastig berijdbare trambaan op.
 
Bij Galati, waar we s'morgens waren vertrokken slaan we nu rechtsaf, langs de grens afscheiding naar het noorden naar Tecusi, mooie route trouwens, en om 18.00 uur zijn we, na een taxi chauffeur geraadpleegd te hebben welke toen voor ons uit ging rijden, bij onze B&B Sophia. 
Geen diner dus, wel bier. s'avonds naar een Italiaans restaurantje geweest.
 
Wat een zware dag is dit geweest, we liggen dan om 22.00 u. te bed.
Marjo de reisleider moet dan nog een nieuwe route voor morgen uitzetten en een Hotel boeken, want we zijn van de eigenlijke route af.
 
Dag 14: 8 september.
Tecusi - Suceava (RO) 
260 km.
 
Een goed ontbijt en veel bekijks bij het pakken en wegrijden. Ook de politie op de hoek van de straat weet niet wat ze zien als we voorbij rijden. We gaan een nieuwe route op, naar Suceava.
 

Ook hier weer de bekende fruitstalletjes en dames van plezier langs de weg die ook in dit land waar buiten de steden nog veel armoede heerst, wat bij willen verdienen.
Het wordt kouder, dus weer de motorkleding aan, de 30 tot 35 gr. zijn voorbij. We rijden op 2 baans wegen met een vluchtstrook er naast. Je mag hier 100 en langzaam verkeer rijdt op de vluchtstrook zodat wij, vrachtauto's en bussen kunnen passeren. In de bebouwde kom wordt geen gas terug genomen.
Door jakkeren maar, links en rechts voorbij.
Alleen bij stoplichten en als men politie ziet gaat het wat minder.
De Roemenen zijn ook erg goed in voordringen. Wij moeten wel meedoen anders kom je niet vooruit.
Om 14.00 uur zijn we al bij het hotel. lekker vroeg zodat we kunnen gaan relaxen van de vermoeienissen van gisteren. Het handvat aan de ingangsdeur was niet zo best gemonteerd, Mieke kwam dan ook vast te zitten tussen de beugels wat haar bijna een vinger koste. Gewond dus maar aan het bier.
 
Rond 18.00 u. naar beneden, een drankje en een biefstukje verorberen.
Marjo nog de route naar de Ukraine maken elke aansluit op onze eigenlijke oude route als we toch door Moldavië gegaan waren en dit waren uitgereden. 
Dag 15: 9 september. Suceava (RO) - Ternopil (UK) 260 km.
 
Ik had op internet gelezen dat de grens overgang wel tot 4 uur kon duren, daarom had Marjo een overnachting geboekt 30 km. na de grens. Roemenië uit ging heel snel, dan 400 m. verder rijden door diepe gaten en hoge drempel waarbij de motorstandaard tegen de drempels aan knalde. Een 1e slagboom, dat is de Ukrainse grens. Een gewapende militair controleert onze paspoorten en kentekens. We krijgen een handgeschreven briefje en kunnen weer 100 meter verder. 

Hier weer hetzelfde ritueel, paspoorten enz. Overal zien we militairen lopen. Dan weer 30 meter verder en nogmaals paspoorten enz. Nu duurt het wat langer, de paspoorten en papieren gaan het kantoortje in. Na 20 min. komt de douanier terug en kunnen we doorrijden, dachten wij. Want na 400 m weer een slagboom en weer een militair die ons tot stoppen maant. Hij wil de paspoorten ook weer zien en hij wil het handgeschreven briefje van Post 1 hebben. Dan gaat de slagboom open en zijn we in de Ukraine. Doelstelling 3 gehaald. De wegen beginnen slecht maar worden gauw beter. Ook de huizen zien er goed uit.
Binnen no time zijn we het hotel van deze dag, Marjo naar binnen en legt de situatie uit waarom wij zo vroeg zijn en vraagt om anulering zodat we nog wat door kunnen rijden. Dat lukt kosteloos. We gaan verder door het centrum van Chemovtsy wat vol ligt met gladde kinderkopjes en grote gaten. Marjo rijdt vol in een putdeksel dat 20 cm dieper ligt, een flinke aanslag op zijn rug en een vloekende Mieke. Volgende keer maar om de steden heen zeg ik tegen Marjo.
Dan volgt er weer een slechte weg naar het noorden met tal van kruisjes langs de weg. Deze weg blijven we volgen tot het eindpunt in Ternopil.
We stoppen bij een tankstation en daar begint Marjo een hond te voeren. Zijn jongen, waarvan er al 6 zijn doodgereden, kruipen onder mijn warme motor. Marjo probeert via wiffi een hotel te boeken op het einddoel van deze dag en dat gaat lukken maar het ziet er niet mooi uit op Booking.com. Verder dan maar.
Dan moeten we stoppen voor het spoor waar een boemeltje traag voorbij gaat, de machinist steek zijn hand op en toetert naar ons.
Zo af een toe plaatselijk een goed stukje weg met toch aardige woningen.
Dan komen we aan in Ternopil, hotel Globus lag aan de doorgaande weg en zag er beter uit als op de internet site. De motoren mochten voor de ingang blijven staan.
Eerst maar een biertje maar er kwam niemand, kregen we een bel druk knopje op de muur boven de tafel in de gaten (zit links net boven de helm) en na deze ingedrukt te hebben verscheen terstond de ober.

s'avonds gegeten in het goede restaurant. Er bleek ook nog een zwembad  te zijn maar dit is ons ontgaan. Vandaag dus 260 km gereden i.p.v. de verwachte 100 km.
 
Dag 16: 10 september. Ternopil (UK) - Kraczkowa  (PL) 412 km.
 
De dag begint niet helemaal goed. Marjo gaat van uit het hotel gelijk de hoofdweg op rijd Ternopil uit en gaat linksaf de 50 op. Ik had geen route maar s'avonds gekeken en dacht we moeten rechtdoor. Wist het niet zeker dus volg ik de leader. De wegen worden zeer slecht en in Berezhany is de weg zo slecht dat verder rijden geen optie is. Wij rijden 20 km/u en lada's gaan ons voorbij met 30 km/u.
Klik op Film.
50 km terug dan maar en na 2 uur rijden waren we net zo ver als toen we vertrokken. We hebben dus 100 km te veel gereden.Via weg nr. 04 richting Lviv en daar de rondweg op, de 40. Was een betere weg die ze aan het opknappen waren sommige stukken waren nieuw, met de andere waren ze bezig, zelfs op zondag, terwijl ze hier behoorlijk katholiek zijn, zodat we af en toe stilstonden. Vanaf de stad L'viv waar wij de rondweg volgde wordt het beter.
Bij een tankstop showt de pompbediende zijn motor en jawel Marjo kan het niet laten.
Het viel mij op dat er vanaf de grens geen  tegenliggers kwamen en toen ik deze gedachte had. Kwamen er een aantal auto's luid toeterend met vreemde vlaggen in colonne voorbij. (later bleek dit de Georgische vlag te zijn.) Ik dacht er is iets aan de hand bij de grens. Rond 16.00 uur zijn we bij de grens en staat er vele vrachtauto's en auto's met mensen uit hun wagens, zo'n 4 Kilometer lang, 3 banen dik. Zeg tegen Marjo, "we gaan er tussen door". We rijden zo goed als het gaat met horten en stoten er tussen door, Miek moet verscheidene portieren sluiten. Als we vooraan komen is de weg geblokkeerd en ziet het zwart van de gewapende militairen en politie.
Wij worden ook tegengehouden en Marjo vraagt aan de militair wat er aan de hand is. Niets aan de hand zegt hij maar wijst ons terug naar de motoren. Dan maar wachten in de brandende zon en kijken wat er gebeurd. 27 gr. Volgens de mensen in de rij is er een betoging aan de gang. Links van ons zien we dan ook dat er een tentenkamp is opgebouwd met dezelfde vlaggen als de tegemoet komende auto's die ik had gezien. Half uurtje later komt er een politie auto tussen de auto's door gemanoeuvreerd. Onze motoren kunnen geen kant op.
We krijgen toestemming om door de blokkade heen aan de andere zijde te gaan staan zodat de politie door kan.
Daardoor wordt voor de militairen ons kenteken zichtbaar. Het opper-hoofd spreekt in zijn walkie talkie en verdwijnt even later in een leger Jeep. komt na 10 min. terug en gaat weer staan en kijkt ons zonder wat te zeggen aan. Dan gaat weer zijn lul apparaat en volgt er actie, pakt zijn bonnen boekje en komt hij naar ons toe stopt ons een briefje in de hand en zegt rijden. De rest moest blijven staan en zo komen we als 1e aan de grens. Pff wat een meevaller. Daar moeten door een bak met ont-smetting rijden, maar wij rijden over de halve meter beton richel er langs tot de slagboom. 4 keer worden onze papieren gecontroleerd en kunnen we naar de Poolse kant.
 
 

Omdat Polen bij de EU hoort dachten wij hier gauw klaar te zijn maar tot 2 keer moeten alle ruimtes en tassen open en vraagt de beambte of wij sigaretten hebben. Dan nogmaals de paspoorten onder de scanner en dachten we in Polen te zijn. 200 meter verder weer een slagboom en stalen pinnen uit het wegdek, zo groot als vijfduimers, stoppen dus.Als de beambte in het hokje ons ziet knikt hij vriendelijk. 
De spijkers zakken in het wegdek, stoplicht op groen en de slagboom gaat open. We zijn in Polen. Geen verkeer meer, die staan nog bij de blokkade, de weg is leeg. We gaan met 140 km/u naar hotel Sezam, tijd inhalen. Wat een dag en avontuur. 
Dag 17: 11 september. Kraczkowa - Bierun (PL) 
247 km.
 
Vandaag eindelijk weer een goede wegen, ook de huizen zien er goed uit. Dit is een prachtige route.
Onderweg nog even een lunchstop maar Leny hoeft niets. Is een beetje ziek en verlangt naar bed. Doorrijden dan maar en zo snel mogelijk naar het hotel.
Dan zijn we bij het hotel, gauw lossen en Leny, grieperig en duizelig neemt wat tabletten en kruipt onder de wol. Hoeft geen eten als wij naar beneden gaan. Na het diner breng ik een soepje voor Leny naar de kamer en hoop dat ze er wat van neemt.
 
 
Wij laten Leny met rust, die slaapt en zitten in de lobby om de route voor morgen na te zien waarbij Marjo het volgende hotel boekt, uiteraard met een drankje erbij. Mieke vermaakt zich met de E-reader. Als ik op de kamer kom slaapt Leny als een roosje. Van de soep is de bouillon op maar de groente, kip en noedels liggen nog in de kom. Morgen zien we wel verder.
 
Dag 18: 12 september. Bierun - Swiebodzice (PL) 258 km.
 
Ik wordt wakker van de regen die met bakken uit de hemel komt, ja het was te verwachten, had dat gisteren al op internet gezien. Maak Leny wakker en die voelt zich nog steeds niet goed. Na het ontbijt regent het nog steeds dus regenpakken aan en de motor op.
 
 
We moeten 40 km binnen door naar de snelweg A4 en die wegen zijn erg nat. Zodra we de snelweg opdraaien  is het droog en rijden we met 115 km/u de autobaan af. Net voor de stad Wroclaw staat er een flinke file, we kunnen nog net de afslag nemen en komen bij het Tol poortje waar Mieke voor beide motoren afrekent. Dan via weer slechte binnen wegen naar Villa /pensionat Gallery. Ons onderkomen voor vannacht.
Leny is nog zieker geworden en gaat meteen naar bed. Eten doet ze niet, behouden wat drinken krijgt ze niets naar binnen. Ik overleg met de anderen wat we zullen doen. Op het vliegtuig zetten is geen optie, Mieke zou dan mee gaan maar die laten geen zieke personen toe. Marjo oppert een Poolse taxi. Dat is ook een lijdensweg met een Pools sprekende chauffeur met nog 1100 km te gaan. Leg maar eens uit dat hij moet remmen voor een sanitaire stop. We wachten morgenochtend af.
Dag 19: 13 september. Swiebodzice (PL) - Heukewalde (D) 360 km.
 
Als we wakker worden houd Leny zich groter dan ze in werkelijkheid is. Ja een bikkel, wil niet opgeven. Het is gelukkig droog en met assistentie van Mieke klimt ze op de motor. Ze wil in Duitsland terecht komen en dan zien we wel weer. Het is 30 km tot de snelweg en als we een uurtje op de A4 zitten begint het te regenen en hard te waaien. We worden bijna van de weg geblazen.Bij een sanitaire tankstop hijssen we Leny weer op de motor, het is zaak zo vroeg als mogelijk bij de overnachting te komen, om voor Leny ander vervoer naar huis te gaan regelen.
 
Om 13.00 uur zijn we al op de plaats van bestemming. Er is niemand aanwezig en hangt wel een briefje met een telefoonnummer dat je kan bellen. Marjo belt dus en krijgt "Ich bin sofort da" aan de ander kant te horen. Wij wachten op de parkeerplaats in de regen. 
De gastvrouw brengt 2 sleutels, zegt waar we de motoren kunnen parkeren en zegt dat het restaurant al lang niet meer geopend is. (dit in tegenstelling met wat op Booking.com stond), anders hadden we niet geboekt. 
Eten kon je 5 km verderop.
Ok dan maar naar de kamer en komt goed uit, ga ik (Dirk) wat anders voor Leny regelen, want dat kan zo niet langer. Ben lid ANWB + reis verzekering dus gebeld of ze een taxi voor morgen konden regelen en uitgelegd waar om. Kon niet, moest eerst een dokter laten komen en met de dokters verklaring kon hij aan de gang. Allemaal veel te omslachtig zeg ik, die stuurt haar zo naar het ziekenhuis omdat hij de voor geschiedenis niet kent en ligt ze een week hier. Dan via de gastvrouw een taxi regelen. Dat zou ze proberen maar kon dat pas om 22.00 uur komen bevestigen.
Om niet op één paard te wedden heb ik mijn zonen maar gebeld of die geen taxi ui Nederland (was 700 km.) konden regelen. Deze belde na 20 minuten al terug dat ze beide Leny zelf zouden komen halen. Leny blij natuurlijk. Dan komt er alsnog van de gastvrouw bericht dat een taxi € 800,-- zou gaan kosten, die hebben we toen maar afgezegd. Mieke en Marjo zijn later zelf 5 km verderop gaan eten en hebben voor mij een pizza meegebracht waarvan Leny ook een klein puntje op heeft. Dan een biertje en naar bed.
Dag 20: 14 september. Heukewalde - Ellingerhausen (D) 410 km.

We hadden een goed ontbijt echter zonder Leny. Die bleef op bed tot 11.00 uur daarna aangekleed  en gewacht op mijn zonen. Om 13.30 uur waren ze ter plaatse en kon Leny 700 km, op de achterbank liggend, naar Nederland (rond 20.00 uur was zij thuis. Medicijnen en naar bed. Wij stappen in de regen op de motor voor de één na laatste rit naar Familie hotel Kameleon. Een zeer vermoeiende rit met slagregens en harde windstoten tot kracht 8. dat we niet van de weg werden geblazen is een wonder. Ik zag bijna niets meer door mij scherm en moest af te toe op de pedalen gaan staan om het achterlicht van Marjo te kunnen volgen.
 
 
Ook gaf mijn GPS er de brui aan zodat ik niet meer kon zie hoe ver het nog was en hoe de route liep.
Dan gaan we van de autobaan en ik dacht nu kan het niet ver meer zijn. Op een gegeven moment gaan we de heuvels is met een steile 180 gr. bocht, ik stop en ga de goden niet verzoeken om op mijn bek te gaan. 
Loop naar boven en laat Marjo naar boven rijden. Pff. Ook weer gehad dan stopt Marjo op een berg, hier had het hotel moeten zijn. Marjo gaat zoeken en Mieke en ik blijven wachten in de stromende regen en harde wind. Beginnen het koud te krijgen en ongerust te worden. Na drie kwartier komt hij terug. Had in een ander hotel zitten internetten om de goede GPS coördinaten te krijgen die hij foutief had ingevoerd, Toen moesten we nog 25 kilometer verder in het donker met nauwelijks zicht door de regen. Doodmoe zijn we om 20.00 uur waar we moesten zijn. Venijn zat in de staart. Gauw douchen en lekkere schnitzel met friet + majo en meerdere bacootjes kom ik weer bij. Wat een dag!!! en wat was ik blij dat mijn jongens, Leny deze rit hadden bespaard. 
Klik op film.
Conclusie en samenvatting:
 
Hoewel het voor ons 72 en 73 jr. een zware motorreis was hebben we hier geen spijt van. Was indrukwekkend en innoverend. Ruim 6100 kilometer afgelegd en veel beleefd. De hoofddoelen stonden al enige jaren op mijn bucketlist en heb ik kunnen afvinken. De Zwarte zee met Nesebar, het verste punt van onze reis, Moldavië met de slechste wegen van Europa waardoor we moesten omkeren en een alternatief hebben gezocht, de belevenissen bij de grensovergangen vooral van Ukraine, waar we helaas geen foto's mochten maken anders hadden we nu nog vastgezeten, gebeurtenissen en armoede welke 50 jaren terug gaan in de tijd. Ben blij dat ik in Nederland woon en waardeer steeds meer hoe goed ik het hier heb. Ook heb ik groot respect voor wat Cor en Sjan hebben overwonnen en hoop dat ze hun doelstellingen kunnen behalen, wens ze dan ook veel succes in hun Bulgarijen. Helaas is Leny op het eind ziek geworden maar dat ons allen kunnen gebeuren. Nu ik dit schrijf zit ze al weer lachend aan de wijn, grapjes te maken over een volgende reis. Ja je moet maar besmet zijn met het motorvirus.
 
Tot slot wil ik mijn medereizigers bedanken, 20 jaar jonger als wij, die heb je nodig op zo'n reis. Marjo de reisleider en Mieke voor de geld stromen. 
Reuze bedankt dat wij met jullie deze reis tot en toch wel een goed einde hebben kunnen brengen. Aankomende winter hebben we genoeg om over na te denken, de motor laten we nog niet los.
 
Marjo bedankt voor de foto's en jou verslag heb ik als handleiding gebruikt voor mijn verslag, dus zit er een beetje plagiaat in.

Tot een volgende Reis.
Dag 21: 15 september. Ellingerhausen (D) - Tiel (NL)
290 km.
 
Het laatste ritje, heb goed geslapen,. Als marjo voor het ontbijt op buienradar kijkt lijkt het dat we niet veel regen krijgen. Toch regenpakken aan. Als we een uurtje rijden en op de A44 zitten komt de regen weer met bakken uit de hemel. We zien bijna niets en moeten terug naar 60 km/u. Soms nog zachter en soms wat harder. Voorzichtig proberen we naar Nederland te komen. Bij Goch voor de grens wordt het droog, gaat het zonnetje schijnen en zien we een grote regenboog. Wat een onthaal als we de grens passeren.Op een parkeerplaats voor Boxmeer neem ik afscheid van Mieke en Marjo, bedankt ze voor de goede zorgen en ga door naar Tiel. Om 13.00 uur rij ik de parkeergarage  van De Kranshof in en gaat de motor stil, wat een rust.