Welkom op de site van Dirk Hageman
Deze site gaat over onze motorreizen.
   Welkom      Bijzonder jaar 2010
Na rijp beraad en gezien de leeftijd en kilometerstand van de motor en er dit jaar nog geen grote motorreizen op ons programma staan hebben wij de motor begin februari verkocht. Wat we precies wilde gaan doen wisten we nog niet. Allerlei site's bezocht, Campers en motorbootjes bekeken, maar alles heeft zo zijn beslommeringen. In april kwam ik via marktplaats een witte Goldwing tegen was van het nieuwe type, bouwjaar 2006 met maar 7600 km op de teller, nauwelijks ingereden dus. Na enig heen en weer gemail kwamen we een voor mij acceptabele prijs overeen. Ik naar Castricum om hem in ogenschouw te nemen. Aad had hem al buiten gezet. Er daar stond ie dan. Een schitterend maagdelijk wit ding, die kon ik niet laten staan. Gelijk dus mee naar Tiel genomen.
Hoewel ik met pensioen ben heb ik mij voor dit jaar een beetje vastgezet met wat werkzaamheden, een stevige motorreis zit er dus niet in.
We wilde in september nog op pad maar een binnenlands ritje eindigde abrupt. Zie deze pagina, verslag en mening onderaan.
 
Proefritje in mei 2010. 
 
 
Motor gepimpt augustus 2010
 
Aanrijding 26 september 2010
 
 
 
 
Verslag:
Rij je op een mooie zondagmiddag in Nieuwegein op de Graaf Floris weg een voorrangsweg wel te verstaan.
Links zie ik een tegenligger mij tegemoet komen maar ook aan de rechterkant zie ik beweging, dus automatisch kijk je dan naar rechts of er niet een bromfiets soms de rijbaan op wil rijden. Wat ik precies gezien moet hebben weet ik niet meer maar toen ik weer recht vooruit keek was het al te laat. De tegenligger was naar links afgeslagen richting Laarderschans en kruiste mijn rijbaan.
Ik had nog geen 10 meter meer over om te reageren en binnen een seconde was het blof en zag sterretjes.
De motor werd nog een meter naar rechts meegesleept, viel om naar de linkerkant op de zijbeugel. Ik rolde eraf, keek om en zag Leny niet meer.
Krabbelde op, voelde gelijk een flinke pijnscheut in het rechter boven been. Liep om de auto heen en zag leny liggen en paar meter verderop liggen met het hoofd weer richting auto. Schrok mij rot natuurlijk en vroeg, nadat ik mij over haar heen had gebogen, ben je er nog??."Mankeer niets alleen erge been pijn". Blijven liggen en afblijven en 112 bellen riep ik naar de omstanders die gelijk kwamen aangesneld. Had gezien dat haar linkerbeen er nogal raar gevouwen bij lag. Er was een verpleegster bij die de zaak overnam, wat mij in de gelegenheid stelde gauw een paar foto's te maken voor de verzekering. Binnen 5 minuten waren de hulpdiensten ter plaatse, en werd Leny gestabiliseerd en de nodige morfine gegeven, je weet nooit of er nek letsel is na zo'n klap. Daarna werd ik onderzocht en geen bijzonderheden vastgesteld.
Beide naar het ziekenhuis, de politie zou de zaak verder regelen. Ik wist dus niets, geen namen of telefoonnummers etc.
In het ziekenhuis, wat overigens op 3 km afstand lag, werd na de fotoshoot de beenbreuk bij leny zichtbaar. Gelijk operen was het devies. Toen Leny de operatie kamer opging ben ik door mijn zoon naar huis gebracht, het had geen zin om te blijven, ik zou wel worden gebeld. Om middernacht had ik nog niets vernomen, gebeld dus maar. Ze zou op de uitslaapzaal liggen als ze bij was zou ik worden gebeld. Om twee uur maandag ochtend, ik behoorlijk ongerust maar weer gebeld. Ja er was naar mij gebeld met een 030 nummer, ze kregen geen contact. Waren blij dat ik weer belde en alles was in orde, Leny lag op zaal maar sliep weer.
Bleken ze het telefoonnummer te hebben gebruikt van vijftien jaar geleden toen wij in Nieuwegein woonden.
Zelf een slaappil gevat en gauw naar bed.
Om zes uur weer wakker, barst van de spierpijn en mijn bovenbeen en dat heeft enige dagen geduurd, veel paracetamolletjes geslikt.
Dan naar het hospitaal, en daar ligt ze onder de morfine met slechts vier sneetjes waardoor een stalen pijp in haar been gezet is, vanaf de heup tot aan haar knie. Ze lacht alweer en hoeft niet in het gips, wel nog genezen en opnieuw leren lopen.
                                               De breuk                                                                                             De Breuk gerepareerd, moet wel blijven zitten.
Één week in het ziekenhuis, gependel op en neer, ze mag naar huis als ze kan worden verzorgt. Hoewel ik voor het huishouden twee linker handen heb zeg ik meteen dat komt wel goed en ga bij thuiskomst gelijk aan de slag om rolstoel, terapeut, etc. te regelen.
Da's allemaal gelukt ze kan naar huis. De vlag kan uit. ( Wordt vervolgd zie na mening)
 
Mening:
Ik heb u niet gezien!, is de veel gehoorde kreet, zo ook bij deze aanrijding, de tegeligger had ons niet gezien, ondanks de grote witte motor (bankstel uitvoering) met twee grote dimlichtlicht voerende koplampen. Net twee nieuwe motorjassen aangeschaft met grote gele fluctuerende strepen. Toch niet gezien. Dit is iets van de moderne tijd. De auto is geen vervoermiddel meer maar een rijdend kantoor. Men is met allelei zaken bezig en vooral aan het bellen, de auto besturen en opletten ho maar. Afgeleid is men, wat kan mij in dat stalen geraamte gebeuren. Tot het te laat is dan heeft men spijt! Maar wat hebben de slachtoffers daaraan.
In het gunstigse geval verrekken van de pijn als hij of zij niet dood is. Daarnaast opgezadeld worden met allerlei bijkomende kosten die je buiten het voertuig maar moet zien te verhalen. Een voertuig dat net niet Total Loss verklaart wordt. Gaat u rijden met een opgelapt exemplaar? Wrak verkopen dan maar, indirecte schade niet te verhalen. Een kosten post van enkele duizende euri's.
Je kan dus geen dezelfde kopen van gelijke bouwjaar en km stand en de vraag is durft je duo nog wel te rijden?
Snap dat niemand zonder fouten is, zelfs ik niet maar sta eens even hierbij stil. Houdt je aandacht bij het besturen en verban andere zaken. Scheelt mogelijk een hoop ongelukken. Ten tijde van dit schrijven zijn er al weer 3 doden gevallen op de A59. Waar zijn de toch mee bezig, als het rijgedrag niet verandert zullen er nog vele volgen, hopelijk zit u hier dan niet bij.  Dirk Hageman.
 
10-10-2010
Buiten is het prachtig motor weer, maar ja zit zonder motor en de vrouw is thuis herstellende, mag nog niet lopen en heeft nog steeds behoorlijke pijn. Tramadolletjes en paracetamol slikken. Ik hou me bezig met het huishouden, doe de was en leer voor kok. Elke dag is nu hetzelfde met als onderbreking het bezoek. Voorlopig gaat het nog 4 weken duren alsvorens ze weer mag leren lopen. Zal dus wel 2011 worden wanneer we kunnen proberen of ze nog achter op een motor durft. Het zal hier vanaf hangen of er nog een motor komt. De slogan "met een witte blijf je zitten" is helaas voor ons niet opgegaan.
Het motor wrak staat inmiddels bij RV motoren, ook de verzekeringsexpert is al geweest, het enige lichtpuntje is dat de motor toch Total Loss is verklaart, zit dus te wachten op verzekerings bericht.
 
14-11-2010
We zijn nu zeven weken verder en afgelopen week in het ziekenhuis geweest voor de foto sessie, echter niet als fotomodel, maar de sessie is geslaagt. Leny mag weer met krukken proberen te lopen. Opbouwend van 0 naar 100%. Hoewel ik nog geen meesterkok ben was ik alwel chef wasser. Ook ging het koken mij aardig af. Nu dreigt het na enige weken weer mij uit handen te worden genomen. Niet dat ik daar treurnis van heb. Het gewone leven lacht ons weer toe. Heb dus een lichte grimmas. Nog een paar weekjes en Leny loopt weer als een Kiviet en wordt ook al weer motor denkend.
Over de motor gesproken; Total Loss was ie en verzekeringstechnies is de zaak afgerond. De dagwaarde lag zelfs wat hoger als waar ik hem voor gekocht had. Voorlopig maar op de bank houden en in alle rust bedenken wat we in de toekomst gaan doen. We sluiten hiermee het verhaal af en gaan in 2011 een pagina maken waarop eventuele nieuwe plannen worden vermeld.
 
Wij willen iedereen bedanken voor de kaartjes, bloemen, hulp en belangstelling in welke vorm dan ook. Dat heeft ons goed gedaan.
Groetjes uit Appeland van de Appelflapjes Dirk en Leny