Welkom op de site van Dirk Hageman
Deze site gaat over onze motorreizen.
   Welkom      M.reis Griekenland 2012
Motorreis vanuit Nederland naar Griekenland 2012 AlbanieGriekenlandBulgarijeRoemenie
14 landen bezocht in 21 dagen.
Duitsland, Oostenrijk, Slovenie, Kroatie, Bosnie. Montenegro,
Albanie, Griekenland, Macedonie,Bulgarije, Servië, Roemenie, Hongarije en Techië.
Reisverslag per dag wisselend geschreven door Marjo en Dirk.

Onderaan de pagina zijn filmpjes te zien.
De eerste overnachting in Ausburg, Duitsland dag 1
Ruststop, Oostenrijk dag 2
Ruststop, Oostenrijk dag 2
Ruststop, Oostenrijk dag 2
Ruststop, Oostenrijk dag 2
Overnachting, Slovenië dag 2
Dag 1 door Marjo,
Zaterdag 18 aug. Sambeek – Augsburg
700 km gereden.


Het is 6.30 u.als de wekker afloopt. Spullen in de motor, alles nalopen en ruim voor 8 uur arriveren Dirk en Leny vanuit Tiel.

Klokslag 8.00 u. begint ons nieuwste avontuur. Het wordt een warme dag vandaag was ons voorspeld. En dat klopte. Via de nieuwe A74 rijden we Duitsland in. Hier nemen we de 61 en als het als we rond het middaguur onze 2e stop pakken is het al 28 grC. Dit loopt nog verder op tot ruim 32 grC. Kunnen we alvast een beetje wennen aan het zuid Europese klimaat wat ons nog te wachten staat. Al om 15.15 u. arriveren we op de eindbestemming voor vandaag; een oud maar aardig 3 sterren hotel in Augsburg, zo’n 50 km voor München.

Zonder een paspoort of iets te laten zien krijgen we de sleutel van de kamers. Maar voordat we die gaan bekijken nemen we eerst allemaal een halve liter heerlijk koud bier. Na een tweede ronde te hebben genuttigd gaan we ons opfrissen voor de avond.
Na heerlijke gedoucht te hebben lopen we naar Gersthoven, ’n voorstad van Augsburg. Hier vinden we een pizzeria met echte pizza’s uit een houtoven. Tijdens en na het eten kom ik (Marjo) in gesprek met een bijna gepensioneerde bankier. Hij heeft veel problemen met zijn lichaam gehad (oa botsplinters in veel van zijn gewrichten en daardoor veel operaties moeten ondergaan). Hierdoor is hij aan de drank geraakt en als hij dan ook nog zijn dronken vriendin erbij haalt vinden de anderen dat het tijd wordt om terug te keren naar het hotel. Dat doen we dus en met een ijsje in de hand nemen we afscheid van de pizzeria en z’n beide alcoholisten.

Dag 2 door Dirk,
Zondag 19 aug. Augsburg (D) - Zagradec Slovenië.
540 km gereden.


Ook vandaag weer tropische temperaturen van 35 grC. We staan dus vroeg op zodat we op tijd (9.00 u.) kunnen vertrekken, slecht geslapen zoals altijd de eerste dagen. Moet nog even acclimatiseren. Ontbijt was goed.

Via München rijden we naar Oostenrijk alwaar we een Autobaan vignet moeten hebben. Ik heb mijn huiswerk goed gedaan en had deze vooraf al besteld bij de ANWB.

Dan de autobaan in Oostenrijk op een zeer mooi landschap, die Alpen echter de vele tunnels is wat minder. Nog vreemder is het dat je wel een autobaan vignet hebt maar toch nog onderweg extra € 10 moet betalen voor een tolweg. De overgang van Oostenrijk naar Slovenië verliep zonder problemen. Ook hier moest een autobaan vignet worden gekocht. 2 franse auto’s welke voor ons aan de kant gezet voor controle. Even later lag er een sleurhut in de greppel.

Voor de Karawanka tunnel, opnieuw betalen, welke ruim 8 kilometer was met tegemoetkomend verkeer. Erg fris was de lucht niet. Eindelijk hebben we de autobaan dagen achter de rug en gaan we in Slovenië toeristisch rijden. De temperatuur is inmiddels 33 gr. Dus motorpakken uit. Nog even tanken en een overnachting zoeken, nu dat viel mee 5 kilometer van het tankstation was het raak een heel aardig opstalletje in de heuvels.

Ik stop er mee anders wordt het diner koud en ons bier lauw.

Mooi uitzicht, Kroatië dag 3
Helaas geen band, Kroatië dag 3
Overnachting, Kroatië dag 3
Het blijft mooi, Kroatië dag 3
Moeten richting Split, Kroatië dag 3
Motoren achter stallen, Kroatië
Dag 3 door Marjo,
Ma. 20 aug. Zagradec (Slovenië) – Sibenik (Kroatie).
450 km gereden.

We beginnen de dag goed, mede door een heerlijk verzorgd ontbijt. Dan gaan we rijden. Ik heb de route wat aangepast omdat mijn achterband niet helemaal goed voelt. Op plaatsen waar we maar 50 mogen schud de motor aan de achterkant een beetje op en neer. Als we harder rijden is het weg. Daarom besluit ik om de route via de grote stad Rijeka te laten gaan. In Rijeka zit nl een grote Honda dealer en die zou een Honda Goldwing band moeten hebben.
We rijden via een koele bergweg naar de Kroatische grens. Onderweg worden we nog begroet door een aardige motoragent en ook de douane beambten knikken vriendelijk. Als we de 1e stempel van ons 5e land hebben ontvangen kunnen we Kroatie gaan verkennen. Via geweldige haarspeldbochten rijden we naar het veel lager gelegen Rijeka. Het is er vele malen warmer dan de tocht door de bergen. Logisch maar van 22 naar 37 grC hadden we echt niet verwacht.
Als we de Honda zaak hebben gevonden melden we ons in de showroom. We moeten in de kelder zijn zegt een verkoper en dat doen we. Daar treffen we de servis manager Eric. Hij spreekt geen Duits en Engels, zegt hij maar als we net doen of we dan gaan komt er leven in de man. Hij heeft geen band voor ons liggen maar belt verschillende zaken af en dan blijkt dat hij over 2 dagen een band daar kan hebben. Ik kijk Mieke verstijfd aan; 2 dagen ! Dan vraag ik; kun je niet bellen met de Honda dealer in Split ? Daar ligt de band zegt hij en het duurt 2 dagen voor hij hier is. Ja, maar daar komen wij morgen vlak langs. Dan print hij het adres en besluiten we verder te rijden richting Split. Een afstand van nog eens 450km. Als we zo’n 100km via drukke (warme) wegen langs de kust gereden te hebben besluiten we om toch maar een stukje autobaan te nemen.
We willen vandaag Split toch wel op 100 km genaderd zijn en via de drukke kustweg lukt dat nooit. We nemen de A1 snelweg alwaar we zien dat de hitte zijn tol begint te eisen. Alles is dor en we zien dan ook meerdere grote bosbranden in de verte. Om 17:30uur verlaten we de prachtige, rustige en geheel nieuwe snelweg om zo snel mogelijk een hotel te vinden. Dat snel konden we wel vergeten. Het duurde nog ruim 1 ½ uur alvorens we een geschikte plaats hadden gevonden. Bloedheet hadden we het inmiddels van al dat gezoek. Ook hadden we geen zin om € 199,- per kamer te betalen. Veel hotels hier aan de kust zaten trouwens vol. Mieke had ergens een bordje pension zien staan. En voor € 50,- per stel incl ontbijt mochten we daar overnachten (en eten). De motoren staan veilig aan de achterzijde en ons uitzicht is geweldig. We kijken uit over de boulevard en de Adriatische zee.
Wat wil een mens nog meer……..een nieuwe achterband misschien.
Bosbrand geweest, auto verbrand, Kroatië dag 4
Op het politie bureau in Split, Kroatië dag 4
Mooi uitzicht, Kroatië dag 4
Ons diner op de BBQ, Kroatië dag 4
We zijn in Split, Kroatië dag 4
Nieuwe achterband Marjo, Kroatië dag 4
Overnachting, Kroatië dag 4
Moet ik dat allemaal opeten?, Kroatië dag 4
Dag 4 door Dirk,
Di. 21 aug. Sibenik (Kroatie) – Krvavac (Kroatie)
250 km gereden.

Weer een nacht voorbij, met pijn in de rug opgestaan wat wil met zo’n bed, de veren porde met enige regelmaat in je lichaam en als Leny zich omdraaide sprong ik overeind.. Ontbijt zag er in eerste instantie matig uit maar zoals altijd, die ongeduldige Hollanders, kwam het echte pas na één kwartier, de soort piza broodjes moesten nog uit de oven komen.
Dan op naar Split, op zoek naar een nieuwe achterband, was de oude soms 2e hands????. Marjo rommelt nog wel eens wat aan als doe het zelfver. Het adres bleek de woning dus geen band andere gegevens hadden we niet.
Op naar het Politie bureau. Hier bleek een aardige dame het banden bedrijf te bellen en in gelijke taal te zeggen dat wij op het bureau stonden. Geen probleem het banden centrum kwam op wel even ophalen, en zogezegd zo gedaan, binnen een kwartier kwam er en motorrijder ons ophalen en zaten we snel op het banden centrum. Ze handen wel de goed band maar Marjo moest wel even aanwijzingen geven hoe ze het achterwiel moesten demonteren, ja Goldwing 1800 rijden er in Kroatie niet.
Na anderhalf uur was de zaak gepiept en konden we verder. Langs de kust richting het zuiden, was zeer toeristisch en Marjo had af en toe meer oog voor het vrouwelijk schoon als voor het verkeer. Niettemin ging alles goed en de temperatuur al weer aardig op 35 graden. Wat op valt zijn kleine en rotsachtige strandjes met som klimpartijen naar beneden vanaf de hoofdweg, niet zoals we in Nederland gewend zijn. Verder een mooie blauwe zee met aan de andere zijde verschillende eilanden. Wat goed te zien is.
Dan de lunch stop, trek hebben we eigenlijk niet door de warmte maar je moet toch eten. Een soepje dan maar, rundvlees soep kon je ook met ei krijgen. Ik neem dat met ei. Blijken ze er gewoon een rauw ei in gekieperd te hebben die ook nog van je lepel af lazert als je hem denkt te kunnen scheppen. Leny lachend en gaat na het toilet, blijkt Marjo op de dames afdeling te zitten, was de weg kwijt door de hoge nood.
Verder langs de kust inmiddels getankt en is het vier uur, hotel zoeken en gauw gevonden.

Goede kamer en bedden zelfs airco op de kamer. Wat zullen we aankomende nacht slapen.

Inmiddels zitten we aan het bier, baco’s hebben ze hier niet zelfs geen andere soort rum.

Marjo weet niet wat hij wil drinken, geen bier en begint met van alles te proberen, Gin tonic en Vodka, vind hij niet lekker en trek een zeer vies afwijzend gezicht. Dan cola cognac nu dat ligt hem wel en dat zal het drankje van de avond worden.

Krijg van Mieke commentaar dat ik moet stoppen omdat er een vijg licht te rotten, gekregen van de uitbater.

Morgen via Bosnië naar Montenegro zo’n kleine 200 kilometer maar moet goed te doen zijn.

Even een foto stop, Kroatië dag 5
Nog hoger de bergen in, Kroatië dag 5
Langs de kust naar Montenegro, Bosnië dag 5
We zijn in Montenegro, dag 5
Motoren staan bewaakt met camera, Montenegro dag 5
Fruit sorteren voor de kost, Kroatië dag 5
Grens Bosnië, moesten terug, laten ons niet door, Bosnië dag 5
Grens overgang Montenegro, Bosnië dag 5
Deze route klopt niet, Marjo zijn GPS, Montenegro dag 5
Dit laat Marjo niet voorbij gaan, Montenegro dag 5
Dag 5 door Marjo,
Wo. 22 aug. Krvavac (Kroatie)- Bosnie- Kroatie – Budva (Montenegro). 270 km gereden.


Vanaf het hotel gaan we meteen rechtsaf een smalle niet zo’n goede bergweg in van zo’n 25 km tot aan de grensovergang naar Bosnie. Onderweg zien we veel oude vrouwtjes die bezig zijn met het schoonmaken van groenten. De mannen zitten bij elkaar en drinken een biertje (het is nog maar net 10.00 uur geweest!).
Trouwens wat ben ik nu blij met m’n nieuwe achterband. Dit rijdt toch wel stukken beter. Bij de grensovergang vraagt de beambte waarom we gekozen hebben voor juist deze afgelegen post. Wij houden niet van de toeristische route zeg ik tegen de man. Omdraaien, zegt hij. Hier mogen geen toeristen over ! Wat krijgen we nou! Maar wat ik ook probeer, we komen er niet voorbij. Wel worden onze paspoorten bekeken. Ik weet niet wat er zou gebeuren als we wat geld hadden laten zien. Maar zo ben ik niet en daarom bieden we ook niets aan. Dan maar omdraaien en dezelfde slechte weg terug.

Omstreeks 12.00 u. arriveren we dan de officiële grensovergang. We hoeven niet lang te wachten en kunnen verder. Bosnië en Herzegovina heeft een heel klein stukje land door Croatie heen naar de kust gekregen. Dus na 15 km weer de grenspost van Croatie. Ook dit ging soepel.
Dan rijden we langs de kust naar Dubrovnik. Vanaf de bergen is het een prachtig uitzicht en we maken dan ook menig foto. Voordat we de grens van Montenegro passeren word de weg erg slecht en gaat over in vers grind. Dirk heeft dan ook moeite om zijn motor overeind te houden. De grenscontrole bij Montenegro is alweer een stukje strenger. Hier moeten we buiten het paspoort ook het kenteken van de motor incl groene kaart laten zien. Alles is goed en we vervolgen onze weg.
In een dorpje drinken we wat water uit de flesjes die we nog bij ons hadden. Nu krijgt Leny een beetje sjans en wel met de plaatselijke zwerver. Hij wil met haar op de foto en Leny vindt het OK. Ook neemt hij, met fles bier in de hand, plaats op het zadel van mijn Wing. Als we weer wat leuke kiekjes en film hebben gemaakt gaan we verder.

We rijden om een giga stuk zee landinwaarts. Het is hier prachtig. Rondom is het afgewerkt met de mooiste bergen die je maar kunt bedenken. Op de weg is het rustig ondanks dat er veel mensen aan het water liggen. We stoppen nogmaals om weer wat foto’s te schieten en ik trek nu ook nog maar mijn t’shirt uit om lekker in mijn blote bovenlichaam door de wind te rijden. We mogen hier toch niet harder dan 40 en 50 km/h. En het is ook nog eens 35grC dus genieten zo.
Nadat we geheel rond zijn gaan we weer een bergweg in. Deze weg werd steeds smaller en steiler. Er is nog maar net plaats voor een motor en toch komen we hier enkele vrachtauto’s met grind tegen. We moeten dan ook geheel stil gaan staan om de vrachtauto’s te laten passeren. Er is ook geheel geen afzetting aan de zijkanten en je kijkt zo 1500- 2000 meter naar beneden. Als ik even stop zegt Dirk “op mijn navigatie gaat de route heel anders” Er blijkt achteraf inderdaad een foutje te zitten in mijn Truus !

Dan komen we weer in de bewoonde wereld. Zoeken weer naar een hotel en komen terecht bij een prachthotel 400 m. van de grote weg af. De grove eigenaar met zware stem die zelf ook motor rijd en lid is van de plaatselijke Harley Davidson motorclub verwelkomt ons. 25jaar geleden had hij ook Goldwing gereden. Het is een vreselijke ouwehoer en doet goed zaken.

Na een heerlijke verdiende douche eten we rumpsteak en inktvis. Er zijn inmiddels zo’n 100 Russen binnengekomen en die en dus ook wij worden getrakteerd op traditionele Joegoslavische zang en dans. Daarna krijgen we nog live muziek van een man met synthesizer (lijkt hier wel een beetje op het Spaanse Salou).
We bellennog even naar het thuisfront omdat de moeder van Mieke vandaag 67 is geworden.
Ze is nu net zo oud als Dirk. Proficiat Anneke, we zullen er nog eentje (of twee) op jou drinken.
Aan de grens van Albanië wordt gebedeld, dag 6
Ook hier Moskeeën, Albanië dag 6
Zo kan het ook met vervoer, Albanië dag 6
Het asfalt hield op, wordt nieuwe laag aangelegd, dag 6
We zijn in Albanië, dag 6
Veel vuil langs de weg, Albanië dag 6
Ribbel weg, Albanië dag 6
Overnachting in Albanië, dag 6
Dag 6 door Dirk,
Do. 23 aug. Budva (Montenegro) - Lushije (Albanie)
260 km gereden.


Nou het is gisteravond laat geworden tot in de kleine uurtjes. Het was reuze gezellig en de cola rum ging er dan ook goed in. Leny hield zich aan het bier en Mieke aan de wijn ze vierde de verjaardag van haar mams dusdanig dat ze de hele wereld zag gaan draaien. Spijt natuurlijk de volgende ochtend en Marjo had ook een klein katertje.
We hadden daar ook nog contact met een Albanees die ons vertelde dat al die indianen verhalen niet klopte. 20 jaar geleden waren er slechts 44 auto’s en geen asfalt wegen nu zullen wij zien dat alles anders is. Na een goed ontbijt gaat het weer en om 10:00 uur zitten we op de motor op weg naar de Albanese grens.
Echter het mooie Montenegro wilde Marjo niet verlaten want we reden in eerste instantie verkeerd omdat het bergweggetje om Montenegro te verlaten hem niet aanstond. Later bleek dit voor ons de enige uitweg anders moesten we te ver omrijden, terug dus en maar weer flink sturen richting Albanië.
Aan de grens gekomen kwam er een vriendelijke Albanees ons vertellen dat we de file voorbij moesten rijden en de niet gebruikte doorgang moesten nemen. Vervolgens ging hij naar de Douane en vertelde dat hij ons voorrang moest geven. De beambte kwam naar ons toe knikte vriendelijk nam onze passen en vroeg om het kentekenbewijs. Dat werd gecontroleerd in de computer en zonder problemen waren we binnen 10 minuten in Albanië.
De Albanees konden we niet bedanken wat die was alweer verdwenen. Wel gelijk zigeuners die kwamen bedelen en viel ons de overgang van het landschap en gebouwen op. Het leek allemaal wat troosteloos en een stuk armer.
Even verder op in de stad stonden de Roma’s op de kruispunten, beste was om gewoon door te rijden en er geen aandacht aan te schenken. De meeste wegen zijn tot op heden goed, wel word er veel opgeknapt toch moet je oplettend rijden en kon ik ternauwernood een ontbrekend putdeksel ontwijken.
De temperatuur is inmiddels 39 graden zodat we geen zin hebben in de lunch. Wel hebben met regelmaat een drinkstop. Ook hier in Albanië kunnen we met € betalen. We gaan op zoek naar een hotel bij de derde was het raak maar helaas geen zwembad. Bij de andere konden wel terecht maar die hadden geen diner en ontbijt. Het diner hebben we inmiddels op en gaan nu weer aan de drank.
De man rust uit, Albanië dag 7
Slechte weg in de bergen, Albanië dag 7
Zo gaat ie goed, Albanië dag 7
Gelukkig komt er een eind aan, Albanië dag 7
De Griekse grens, en lekker warm, 40 gr. dag 7
Heuvelachtig, Albanië dag 7
Bij hoge nood, redelijk schoon. Albanië dag 7
Zo is het veel minder, Albanië dag 7
Maar zo kan het ook, Albanië dag 7
Overnachting in Appartementen gebouw, Griekenland dag 7
Dag 7 door Marjo,
Vr. 24 aug. Lushije (Albanië) - (Amfithea / Loannina) Griekenland 240 km gereden.


Vandaag de 2e dag door Albanië. Het land met de erg behulpzame mensen. Ze spreken zelden Engels of Duits maar willen je toch graag helpen als het kan. Als we het ontbijt willen bestellen en we er niet echt uit komen, komt de grote baas naar ons toe. Wacht maar, ik regel het wel, ga maar zitten. We hebben eigenlijk helemaal niet zo’n honger maar kregen de volgende ingrediënten op de tafel: Omelet, bladerdeeg met kaas, rijst met worstjes, warm vlees (pilav), yoghurt, warme melk, thee, flesjes water en verder nog brood, met kaas en jam. De hele tafel stond vol. Als we met moeite de helft naar binnen hebben gewerkt en we willen afrekenen zegt de ober “dit is van de baas”; gratis. De baas staat te lachen achter de vitrine. Nee, zeggen we dan bestaat niet en geven de obers een goede fooi. Trouwens gisterenavond kregen we ook al 2x een rondje bier en soep; for free. We bedanken de baas hartelijk, nemen afscheid en vertrekken.
Als we zo’n 30 km gereden hebben en we op een rotonde de verkeerde afslag nemen begint er een auto te toeteren als ik opzij kijk zie ik een Mercedes met daarin de baas van het hotel. Hij wijst dat we terug moeten. We knikken, zwaaien nog een keer en dan vervolgen we de drukke maar brede weg naar het zuiden.

Aan deze weg die ons gisteren ook voorbij de hoofdstad Tirana voerde word overal gewerkt. Volgens de borden mag je hier maar 20 kmh maar iedereen rijd minsten 70 kmh. Sommige halen zelfs de 100 kmh grens. Je ziet dan ook geregeld bloemen en kruisjes langs de weg. Midden op grote rotonden stoppen auto’s en bussen om mensen in en uit te laten stappen. Dit moet je bij ons eens doen! Er is veel blauw op straat maar ze tolleren hier veel. Ook als wij met een behoorlijke vaart langs ze heen rijden reageren ze niet.

Dan slaan we af en via een kleine en bochtige bergweg komen we door een prachtig natuurgebied van Albanië. Jammer is dat mensen hier alle rotzooi langs de weg gooien.

Ook hier weer veel kruisjes langs de weg. Omdat de temperatuur inmiddels is opgelopen tot boven de 40grC moeten we elke 3 kwartier een pitstop maken. Ook stop ik ergens bij een kraampje (in de middel of nowhere) om een muziek cd-tje te kopen met traditionele Albanese muziek. Deze muziek kan ik straks gebruiken bij de film van deze reis. De vriendelijke jongen bied me 3 cd’s aan voor €5,- Ik wil betalen met €10,- maar hij kan me alleen maar Albanees geld teruggeven. Dan zeg ik, laat maar en wil weer gaan. Dan zegt hij hier, voor jou; gratis en geeft me 1 cd. Als we samen op de foto zijn gezet rijden we weer verder.
De Albaniërs zijn tot nu toe de meest gastvrije en behulpzame mensen tot nu toe. En dat ondanks alle negatieve verhalen die we thuis te horen hebben gekregen. Om 14.00 u. passeren we zonder al teveel problemen de Albanese en Griekse grensposten. Totaal geen problemen voor ons Nederlanders behalve dat Dirk denkt dat we nog een grenspost moeten hebben. Hij heeft waarschijnlijk een lichte zonnesteek. Kan ook niet anders, ik meet zelfs een keer 42 grC!

Als we een uurtje Griekenland in zijn gereden vinden we een hotel. Eerst tanken we de motor af. In Albanie hebben we maar niet getankt. De benzine kostte daar €1,96 per liter. En wij maar klagen in NL met €1,74. Trouwens hier in Griekenland betaalde we ook €1,90.

Het kleine weggetje naar het hotel gaat steil omhoog. En dan haaks rechtsaf. Ik kom er met moeite doorheen. Dirk remt en wil stil gaan staan maar het is zo steil dat hij zijn motor niet meer overeind kan houden en omvalt. Dirk en ook Leny rollen er beide van af en de motor ligt op de zijkant. De benzine loopt eruit en we zetten hem met z;n drieën zo snel mogelijk overeind. Hij zal maar in de fik vliegen! Dirk en Leny hebben gelukkig niets alleen een probleem. De voorrem-handel is afgebroken. Ik rijd Dirk zijn motor tot voor het hotel en Mieke regelt een kamer in het bijna nieuwe appartementenhotel. De eigenaar, Gkogkos Kostas, een jongenman van in de 30 is erg bezorgt om ons en gaat ons helpen. Na een verkoelende douche rijdt ik achter zijn mooie snelle witte Mercedes sport aan naar de plaatselijke motorzaak. Een nieuwe hebben ze zo niet liggen voor een Goldwing We gaan de hendel lassen zegt de man. Maar de lasser is er pas morgenvroeg. Ik laat de hendel achter en rijd zonder hendel terug naar het hotel. We gaan op het terras zitten en ik kijk samen met op internet voor een nieuwe hendel bij een dealer in Athene. Ook krijgen we regelmatig lekker traditionele Griekse hapjes van het huis. Ook hier zijn de mensen dus weer erg gastvrij en behulpzaam.

Ook belt de eigenaar de plaatselijke pizzaboer voor 2 griekse menu’s. Dit bleek achteraf niet nodig te zijn geweest vanwege het regelmatig brengen van nog meer lekkere hapjes.

Dit kwam de 4 katten van het huis goed van pas. Zij kwamen niets tekort. Het is hier trouwens om 20:00 uur al donker. We kunnen er dus nog wel eentje pakken.

Mooie bergweg, Griekenland dag 8
Toeristisch gebied Meteora, Griekenland dag 8
Overnachting met zwembad, Griekenland dag 8
Ons diner de souvlakie, Griekenland dag 8
Wat een uitzicht, Griekenland dag 8
Nog even een plaatje, het is daar zo mooi, Griekenland dag 8
En aan het bier, Griekenland dag 8
Niet te pruimen, de hond lust het wel, Griekenland dag 8
Dag 8 door Dirk,
Za. 25 aug. (Amfithea / Loannina) – Kastraki (Griekenland)
100 km gereden.

Rond 8.30 u. ontbijt, na het ontbijtje kom de hulp plots met een schaal baklava dat wij ook nog even op moeten peuzelen. Nu de dames en Marjo hebben hier geen trek in, om de vrouw niet teleur te stellen neem ik toch maar een portie.
Daarna gaat Marjo opnieuw naar de stad om de gelaste rem hendel op te halen. Zo zie je dan dat je minimaal met twee motoren zulke reizen moet doen anders sta je in de midle off nowehere toch raar te kijken.
Een half uurtje later is Marjo terug met de vakkundig gelaste remhendel, hier kunnen we Nederland wel mee halen. Na dat deze door mij is gemonteerd kunnen we verder. Bedankt Marjo!!!
Van zijn eigen motor was het dimlicht doorgebrand dus is dat ook gelijk hersteld. Wij rijden een mooie route af en gaan door diverse nieuwe tunnels wat overigens geen stuiver kost.
Halen we toch nog wat terug van al die Nederlandse centen die wij in Griekenland geïnvesteerd hebben.
Inmiddels is het alweer 39 graden en begint de Baklava mij op te borrelen. Beter toch niet kunnen nemen.
Na de drinkstop besluiten we het vandaag rustig aan te doen en zo gauw mogelijk een hotel met zwembad te zoeken. Rond 2 uur rijden we een toeristisch dorpje (Meteora) binnen. Marjo stopt en zegt even een stukje terug te rijden omdat hij dacht een hotel met zwembad te hebben gezien.
We hebben dan pas 100 km afgelegd.
Ik sta rustig te wachten komt er een Griek van het restaurantje naar mij toe. Ha Hollander problemen? Nee zeg ik we zoeken een hotel met zwembad. Kijk eens achter je rug zegt de man.
Achter het appartementen gebouwtje ligt een prachtig zwembad. "En er tegenover kun je eten en ontbijten" voegt de man eraan toe.
Toen Marjo terug kwam besloten we gelijk maar te gaan zwemmen en hadden we een onderkomen voor de nacht.
Ook aan het zwembad werden we verrast door de gastvrijheid, tijdens het bier en bacho’s die we bestelde kregen we er gratis van allerlei versnaperingen tussendoor. Om half zeven hield ik het voorgezien, genoeg drank op en geen trek in eten maar even naar kooi.
We zouden om negen uur gaan eten. Wordt er om half negen op de deur gebonst door Mieke. Blijkt het al half tien te zijn. De klok blijkt in dit gedeelte één uur vooruit gegaan te zijn.
Eten dan maar, de souvlakie was niet om te pruimen maar ik had mazzel, een kleine hond zat onder mijn stoel en die is in 5 minuten wat dikker geworden.
De Bergen van Meteora, Griekenland dag 9
Het is hier zeer mooi, Griekenland dag 9
Dit zijn mooie wegen in de bergen, Griekenland dag 9
Even lekker zwemmen, Griekenland dag 9
Zo te zien heb ik hem aardig zitten, Griekenland dag 9
Klooster van Meteora, Griekenland dag 9
Hoe krijgen ze het gebouwd, Griekenland dag 9
Het hotel, Griekenland dag 9
Dit is deIonan sea, Griekenland dag 9
Lekker een visje (zwaardvis) eten, Griekenland dag 9
Dag 9 door Marjo,
Zo. 26 aug. Kastraki - Itea (Griekenland)
234 km gereden.

Eindelijk een normaal ontbijt deze morgen (deze keer gelukkig geen omelet etc). Dan inpakken en rijden we de prachtige bergen in van Meteora. We zien links en rechts veelal onbegroeide bergen en rotspartijen van wel 1500- 2000 meter hoogte. Het unieke wil dat boven op een aantal van de zeer steile rotspunten, kloosters zijn gebouwd. Dit moet echt monnikenwerk zijn geweest. Hoe hebben ze destijds alle spullen boven gekregen?
Je kunt er ook naar binnen maar voor ons hoeft dat niet.
Als we de bergen uit rijden richting het zuiden zijn de wegen weer geweldig. Ze zijn prachtig breed en je mag er 90 km/h. Ook is het erg rustig op de weg. Hier en daar is de weg niet geheel gereed en moeten we naar de linkerbaan. Je kunt zien dat het geld hier op is want er wordt niets meer aan gedaan verder.
Onderweg worden we nog ingehaald door twee Griekse motorrijders. Bij het stoplicht rijden we ze in eerste instantie eruit maar als we boven de 160 km/h komen worden we voorbij geblazen. Ja, tegen een Hyabusha kunnen we het uiteindelijk wel vergeten.
Na zo,n 100 km krijgen we weer bergen. Ze zijn hier prachtig groen en ook de weg is ondanks de haarspeldbochten gewoon 3banen breed. Een droom voor elke motorrijder! Het is zo mooi dat we er extra wat video opnamen van maken.
Dan komen we in het stadje Amfisa. Volgens de Navigatie zouden er meer als 20 hotels zijn. Het lijkt erg uitgestorven. Als ik een jongen aanspreek en vraag waar we een hotel met een zwembad kunnen vinden zegt hij; daar verderop is nog het enigste hotel wat er is. En ze hebben geen zwembad.
Dan rijden we verder en ik besluit om naar de kust te rijden. Ook in het mooie badplaatsje Itea is het erg rustig. We vinden weer een prachtig 3 sterren hotel. Zo goed als nieuw en dat voor 45,- voor een 2-persoonskamer met Airco en zicht op zee, geweldig. We drinken eerst een biertje, brengen de spullen naar de kamer en gaan meteen naar de zee. Er is een lange boulevard, er staan 12 ligbedden en daar zijn er nog precies 4 van vrij. Verder is het ook hier erg rustig. Wat is hier aan de hand?

’s Avonds gaan we terug en eten bij een visrestaurant. Ook nu zitten we bijna weer alleen aan een tafeltje aan het strand. We nemen allen pandora (zwaardvis) en genieten daar erg van. Mieke wil nog een ijsje nemen maar als ze wil bestellen komt de ober met een volle bord met meloen en druiven aanzetten. En…..natuurlijk, weer van het huis.

Dan nemen we nog een drankje in het hotel, ik type het verslag en we gaan naar bed.

Ps: We hebben inmiddels vanaf dag 1 nog geen drup water gezien alleen temperaturen tussen de 30 en 42 grC ! Morgen richting Athene ! Het verste weg punt van deze reis.
Daarna gaanwe weer richting huis.
Op het blauw bord staat Athene 163 km, Griekenland dag 10
Het Amfitheater, Griekenland dag 10
Geitenkudde langs de weg, Griekenlanddag 10
De overnachting, Griekenland dag 10
Wel zorgen niet te verbranden 42 grC, Griekenland dag 10
Flinkdraaien om boven te komen, Griekenland dag 10
Doormidden gesneden door onze weg, Griekenland dag 10
Gelukkigvlogen ze niet de weg op, Griekenland dag 10
Het zwembad op het dak, Griekenland dag 10
UItzicht vanaf dak zwembad, Griekenland dag 10
Dag 10 door Dirk,
Ma 27 aug. Itea – Athene (Griekenland)
190 km gereden.

Hallo, het ontbijt dat kennen jullie inmiddels wel, we gaan verder richting Athene. Gelijk de bergen in, dus sturen geblazen, na 15 km. de bezichtiging van een Amfitheater, niet meer dan een aantal brokken steen dat in tree vorm op elkaar gestapeld is, moest je op zitten. Dat gedoe werd in tweeën gesplitst door de aangelegde weg. Het zadel van een Goldwing is fijner. Een fotootje maken en dan maar verder.
Een mooie route voor de motor liefhebber met haarspeldbochten en heel toch wel stille mooie berg dorpjes, we kwamen op 100 km zegge en schrijven 5 auto’s tegen. Hoe dichter bij Athene des te heter het weer wordt. 41 gr. geeft de teller.
Bij de lunch stop kwam de gastvrijheid van de Grieken weer ter tafel. De bananen waren zogezegd van het huis en werden niet berekend. Verder dan maar de bredere weg op met benzinestations die geen benzine hebben.
Wegen die niet zijn afgemaakt.
Rond 14.00 uur werd het ons toch te heet en wilde we een hotel gaan zoeken, wel met zwembad. We zitten al net voor Athene. Een plaatselijke uitbater bracht hulp en zei dat het hotel om de hoek alleen voor 1 of 2 uur was, als u begrijpt wat hij bedoelde.
Marjo en ik in ieder geval wel. Mieke werd door ons bijgeschoold. Vervolgens belde hij een kennis, en kreeg Marjo de telefoon in zijn handen gedrukt, hem werd uitgelegd hoe hij moest rijden, Truus de GPS bracht uitkomst.
Niet veel later zaten we in het hotel aan de kust maar waar was nu het zwembad?. Jawel hoor op het dak met een prachtig uitzicht over de zee en haven. Dat het niet goed gaat met Griekenland is wel te merken, hotels zijn gesloten of er zijn maar een paar kamers bezet, terrassen zijn leeg, weinig verkeer, benzine bijna
2 €, nee het gaat niet goed met Griekenland.
Mijn advies is om de Europese geld kraan dan onmiddellijk de sluiten. We kunnen fluiten naar onze centen Rutte!!!
Maar ja wij hebben vakantie, het dakzwembad in dus. Leny is net een doorbakken biefstukje, keren als ze gaar is en ik op afstand aan de bar. Ik wou eigenlijk tijdens deze vakantie afkicken maar daar komt geen zak van terecht. Op dit moment heb ik er alweer drie Baco’s op en de avond moet nog beginnen.
Marjo loopt voor het diner nog even een rondje en wordt in een steegje door de aftandse herder in zijn been gebeten, flinke wond.
Mieke vertrouwd het niet en regelt bij de receptie een taxi naar de apotheek.Marjo vraag om een rabbies spuit tegen hondsdolheid, die hadden Dirk en Leny al bij de GGD in Nederland gehaald.
Na vele telefoontjes van de apotheekster met oa een privé arts en een dokter in het grote ziekenhuis van Athene blijkt er nergens een injectie tegen hondsdolheid te krijgen. Volgens de doktoren komt het hier in het zuiden niet voor. Alleen in het Noorden van Griekenland (in de buurt van Albanie dus) zou er in een ziekenhuis een spuit gereed liggen.Marjo zijnTetanusspuit was inmiddels alweer wat jaartjes geleden gezet dus word er door de Apotheekster vakkundig een nieuwe in gezet.
Als het stel eindelijk maar gelukkigterug is, gaan we verlaat eten en daarna wordt het schrijven moeilijk dus tot de volgende keer.
Acropolis-Athene, Griekenland dag 11
Dirk en Leny bij Acropolis-Athene, Griekenland dag 11
Marjo en Mieke bij Acropolis-Athene, Griekenland dag 11
Met de Ferry in 0,5 uur naar de overkant, Griekenland dag 11
Mooieiland (Evia)om te rijden, Griekenland dag 11
Acropolis, Griekenland dag 11
Acropolis, Griekenland dag 11
We rijden Athene uit, Griekenland dag 11
We hebben geluk, over 5 minuten vertrek, Griekenland dag 11
Deze is open, overnachting, Griekenlanddag 11
Dag 11 door Marjo,
Di. 28 aug. Athene – Larissa (Greece)
329 km gereden.


We staan vandaag extra vroeg op. We willen vandaag de Acropolis bezichtigen. En om de drukte en warmte voor te zijn rijden we om 8:15uur aan. Toch is het al behoorlijk druk maar om 8:45 zijn we in het centrum van Athene alwaar zich boven op een berg de Acropolis bevindt. Om zo dicht mogelijk in de buurt te komen rijd ik een doodlopende straat in. We rijden tot aan de voet van de berg. Dichterbij komen met de motoren is onmogelijk. We maken wat foto’s en film en besluiten zo snel als mogelijk is de drukke stad te verlaten.
Gelukkig is het vandaag voor het eerst iets koeler. Het is nu 25 grC en als we een half uur later via de snelweg de stad uitrijden hebben we het voor het eerst koud deze vakantie. Tijdens een tankstop besluiten we dan ook onze houthakkers blouse aan te doen.

Na zo’n 50km verlaten we de snelweg en rijden het (schier)eiland Evia op. Deze tip kreeg ik van mijn collega (George), een Griek die nu dus woonachtig en werkzaam is in Nederland. George bedankt. Dit was echt de moeite waard. Wat een geweldig mooi eiland. Bergen, haarspeldbochten en vaak een geweldig uitzicht over de prachtige blauwe zee (de Aegean sea). Aan de andere kant van deze zee bevindt zich Turkeije. Dat is in vogelvlucht nog maar 250km.

Na zo’n 100 km op het eiland gereden te hebben komen we bij de Noordzijde, van hieruit vertrekt een Ferry. En dat is al over 5 min zegt de man, dus snel een kaartje kopen en de motoren parkeren op de erg gladde vloer onderin. Ik heb ze beide net goed staan als de grote boegdeur sluit en we vertrekken. Personenauto’s en vrachtauto’s moeten er trouwens normaal gesproken achteruit oprijden maar aangezien er maar zo’n 20 auto’s op staan konden de meeste op de boot zelf keren. Je moet er namelijk weer aan dezelfde kant af als dat je er oprijdt. Na een tocht van een half uur rijden we er weer af. De dikke touwen bij de overgang worden nog eens extra goed voor ons neergelegd. Aangezien we er als laatste opgereden zijn, mogen we er nu als 1e af.
Westoppen meteen bij het 1e restaurantje om te genieten van een heerlijk pita broodje Suvlaki. De jassen kunnen weer uit want het is alweer boven de 30 grC.

Dan gaan we via de nieuwe met Europees geld gemaakte prachtige en erg rustige autobaan verder naar het Noorden. Onderweg betalen we nog een keer € 2,10 aan tol (p.m.).

Ook langs deze weg zien we weer veel leegstaande gebouwen (hotels, showrooms, tankstations, etc).
Zoals Dirk gisteren al schreef het heeft in onze ogen geen zin meer om hier nog meer geld in dit land te pompen. De hele economie ligt plat. Er gebeurd niets meer. Alleen in Athene zelf is nog een beetje bedrijvigheid maar verder in het land is het veel te rustig. Ook in de stad Larissa is het 1e hotel dat we zoeken, dichtgespijkerd. Er rijden bijna geen auto’s en hierdoor zie je ook bijna nooit iemand bij een tankstation. We vinden het allen erg triest. S’avonds als we de stad in gaan om eerst wat te drinken veranderd onze indruk. We zitten op een leuk terras en zien ineens een bruisende stad. Veel volle terrassen met heel veel jonge moderne mensen. Ze zien er goed en modern uit. De vele jongedames zijn schaars gekleed en ik en volgens mij de anderen ook, kijken onze ogen uit.

Zou een groot deel van ons geld dan hier in deze stad terecht zijn gekomen ?

We zitten recht tegenover een oud politiebureautje. Er zitten 3 politieagenten op een stoeltje voor de deur en je kunt de tralies van de 2-cellen goed zien. Ik besluit contact te maken met de agenten zodat ik een foto kan maken van het tafereel. Twee agenten lopen direct weg als ik vraag of ik een foto mag maken. De 3e is niet zo schuw en laat ons zelfs de cellen van binnen zien. Als we dan uiteindelijk de betreffende foto hebben gemaakt gaan we verder op zoek naar iets eetbaars. Dat lukt ons in een traditioneel Grieks fast foot restaurant. We eten er weer typisch Griekse gerechten en als dat op z’n plaats zit verhuizen we naar de overkant van de straat. Hier nemen we onderuit gezakt in een lounge bank onze 2 laatste baco’s van de dag alvorens we terug gaan naar ons hotel schuin tegenover.

Met de balkondeuren open, uitzicht over de stad, type ik dit verslag. Dan gaat het licht uit.

Geen verkeer op de Tolwegen, Griekenland dag 12
Het laatste stukje Griekenland, dag 12
Weer de bergen in, Macedonië, dag 12
Hier rijden nog oudjes, Macedonië dag 12
Overnachting met klein zwembad, Macedonië dag 12
Dit noemen ze een tosti, Griekenland dag 12
Macedonië, dag 12
Gelukkig sprong hij niet de weg op, Macedonië dag 12
Klinkerweggetjes, Macedonië dag 12
Macedonisch stoofgerecht, dag 12
Dag 12 door Dirk,
Wo. 29 aug. Larisa (Greece) - Berovo Macedonie
Ook wel klein Klein Zwitserland genoemd.
300 km gereden.


Vandaag om 9.30 uur uit Larissa vertrokken en gelijk de tolweg op, deze wordt meerdere keren onderbroken en er zitten diverse tolpoorten waar betaald moet worden. Dan hebben we er een waar niemand thuis is en de bomen stonden open. Doorrijden dan maar, we zien het wel.
Het gaat voortvarend en de geplande route voor vandaag is gauw verreden. We besluiten een gedeelte van de route van morgen alvast te nemen en Griekenland te verlaten. Rond 13.30 uur zijn we net voor de grens en tanken we de motoren vol, nemen een tosti en gaan naar de Grieks-Macedonische grens. Aan de Griekse kant was een oude gebouwtje met een grenswacht erin die niet naar buiten kwam en een bordje “pasport control inside”. De bomen stonden open dus Marjo reed zonder te stoppen door en ik erachter aan, niemands land in. Even later de Macedonische grenspost, bomen dicht en stoppen, de vriendelijke beambte vroeg ons om de paspoorten en groen kaart. Daarna liep hij achter de motoren door om het kenteken te controleren. De passen werden in de computer gecontroleerd waarna Mieke nog eens extra werd bezichtigd daarna konden we door, heeft nog geen 10 minuten geduurd.
Gelijk de bergen in, weer sturen geblazen. We rijden door een prachtig gebied waar ook een bronwater stopplaats is, om je op te frissen. Gelijk maar even het scherm van de motoren schoongemaakt en Marjo vult een leeg flesje met bronwater. Wil dat later opdrinken. “Als hij morgen niet lekker is licht dat niet aan de drank maar komt het door dit water” zeg ik hem nog.
Het is weer 30 gr. Een hotel met zwembad zou uitkomst kunnen brengen. De klok was inmiddels ook weer één uur terug gegaan en omstreeks 16.00 rijden we de bergen uit. Komen in het plaatsje Berovo en zoeken het eerste beste hotel wat de GPS aangeeft, hier is plaats en belanden in zogenaamd klein Zwitserland, heeft geen echt zwembad maar wel een waterpoel en heeft normaliter veel bezoekers, gasten die in dit gebied komen wandelen. Marjo zet mijn motor even goed wat er is een keien weggetje naar boven en het risico van omvallen en weer breken van de remhandel is mij te groot.
Hij heeft het er heet van gekregen en springt pardoes in het zeer koude water en hapt naar adem. Het eerste biertje hebben we al weer op en een barcardi cola kom er ook al aan.
Marjo en Mieke hebben een totale body massage geregeld, dat hebben wij oudjes, dus niet nodig. De zon gaat onder en het wordt meteen koud in de heuvels ga toch wel even een vest aan trekken.
Als Marjo van de massage tafel afrolt kunnen we dineren, dit was een echt traditioneel Macedonische menu, een stoofpot met van alles en nog wat erin gedonderd. We weten niet precies wat we gegeten hebben maar het was erg lekker.
Hoe het vanavond afloopt weet ik niet, als ik dit verhaald niet aanvul dan ben ik er niet meer toe in staat, vakantie toch!
MORGEN AL NAAR BULGARIJE, wat gaat de tijd toch snel.
Bouwval, Macedonië dag 13
Overstekend braad vlees, Macedonië dag 13
Slechte weg, opletten geblazen, Bulgarije dag 13
Het Rila klooster, Bulgarije dag 13
Overnachting Hotel discreet, Bulgarije dag 13
Zo vervoer je de spullen, Macedonië dag 13
We rijden Bulgarije binnen, dag 13
Da's 1 PK, wij 18 PK, Bulgarije dag 13
Het Rila Klooster, Bulgarije dag 13
Lekker toetje, Bulgarije dag 13
Dag 13 doorMarjo,
Do. 30 aug. Berovo Macedonie - Sofia Bulgarije
221 km gereden.

Vanwege een uur tijdverschil zijn we vroeg op (6:45). Alhoewel het hier nu dus de dezelfde tijd is als in NL. Macedonië is ook weer een prachtig land. Vooral de omgeving is erg mooi en het lijkt hier erg op Zwitserland. Je hebt hier prachtige bergen met naaldbomen de lucht is hier erg zuiver en alles ziet er schoon en netjes uit.
Als we de rustige Bulgaarse grens passeren is het alweer 1 uur later. De beambte van de Macedonische “grenspost uit”, kijkt erg nors en zegt zet de motoren maar af. Hij wil alle papieren en neemt ze mee in zijn hokje. Na zo’n 5 min krijgen we alles weer terug en kunnen we verder naar de Bulgaarse grenspost. Ook hier stoppen en de vrouwelijke beambte vraagt of we Spanjaarden zijn? Dan wil ook zij de papieren zien. Loopt een rondje om de motoren en knikt dat we verder kunnen. Als ik gas geef hoor ik ineens een sirene en als ik in de spiegel kijk zie ik een andere beambte met zijn hand omhoog naar mij zwaaien. Ik doe net of ik niks zie en rijd rustig verder. Dan is er weer een hokje. Dan stop ik daar maar even maar een vriendelijke vrouw knikt ook nu weer vriendelijk dat ik door mag rijden.
Ook Dirk mag uiteindelijk door en we beginnen aan het 11e land. Kijken of het hier echt zo crimineel is, als iedereen zegt. De wegen zijn hier erg slecht het 1e stuk. Ze hoeven in ieder geval geen drempels te maken. Het is net een computerspelletje; we moeten goed ons best doen om de diepe gaten te ontwijken. Er rijden nog veel lada’s en er is erg veel politiecontrole. Tijdens onze 1e stop drinken we iets in een klein dorpje. We betalen €2,- voor 4 drankjes. Gewoon weer met Euro;s betalen ook al hebben ze hier de Bulgaarse LEV. Daarna een stukje E75, een grote doorgaande weg ri de hoofdstad Sofia.
Na 30km slaan we rechtsaf een mooie bergweg in die eindigt bij het Rila Klooster. Volgens Dirk en Leny moeten we dit gezien hebben. Zij waren hier al in 1985. Toen met een bus vol andere toeristen nu lekker met ons en op de motor.
Ook hoeven ze nu geen uren rond te lopen net als destijds. Nee, nadat we weer wat foto’s en film hebben gemaakt rijden we de berg weer af. Onderweg eten we nog even 4 grote tosti’s met een Cola. We betalen in totaal 4,- voor alles. Dit zijn nog eens prijzen.
Het is 30km terug naar de E75.

Deze weg vervolgen we tot aan het hotel zo’n 20km voor Sofia. Het is een klein hotelletje met de naam Discreet; wat gaan we hier nu weer meemaken?

Mieke zag een stel dat na 2 uurtjes weer vertrok ???

De motoren staan achter de poort en er ligt een hond bij. Alleen als je eraan komt lopen kruipt hij weg onder de boom. Ben benieuwd of ze er morgen nog staan?

We nemen nog wat Baco’s en de vrouwen een heerlijke ijs met fruit. Dan is het alweer bedtijd. De rekening is 56,- voor de hele avond: Daarvoor kregen 4x een compleet menu met biefstuk, ijs, fruit en drank waaronder 7 Baco’s. Voor een Baco’tje betaalden we in Griekeland al 7,- per glas!
Morgen vroeg op; we proberen nl door te rijden tot in Servië.
Geluk voor Marjo, een benzine pomp, dag 14 Bulgarije
Een handkus voor Marjo, Bulgarije dag 14
Bulgaarse grens uit, dag 14
Geen asfalt meer en Marjo wil het proberen, Servië dag 14
Overnachten in 4 sterren hotel te KLadovo, Servië dag 14
Bewaakte spoorwegovergang, Bulgarije dag 14
Het ezeltje schrok van de motor, Bulgarije dag 14
Servische grens in, dag 14
Ik besluit om te draaien, Marjo volgt, Servië dag 14
Wel met zwembad, Servië dag 14
Dag 14 door Dirk,
Vr. 31 aug. Sofia Bulgarije – Kladovo Servië
330 km gereden.


Een al oude wijsheid is om s’morgens bij een nieuwe rit je tank vol te gooien.!!!!

Marjo tart het geluk.


Vanochtend vroeg uit de veren en om 9.00 uur op de motor richting Sofia (Bulg). Bij het vertrek is het 13 Gr. Dus koud en motorjassen aan. Het is al aardig druk en er begint filevorming, lang niet gehad. Het is voordringen en doordouwen geblazen en links en rechts er voorbij. Op claxonneren geeft ik geen acht; door drukken dus en bij Marjo zien te blijven want ze wringen zich er zo tussen. We zijn Sofia gauw voorbij en gaan weer 100 km de bergen in.

Het bevreemd mij dat Marjo de tankstop overslaat maar mijn motor is zuiniger dus laat ik het maar. De bergen in dus 100 km zeer slechte weg, Albanië was er niets bij. De motor leek uit elkaar te rammelen en de vrouwen achterop schoten met regelmaat uit het zadel.
Op de top stopt Marjo plotseling, “Mijn benzine is op”. “Dacht dat hier een pompstation was”, zijn GPS gaf dat aan. Nu de mijne niet en ik rij nog niet op reserve. “Ik al een hele tijd” zegt Marjo denk dat ik nog één litertje heb. Doorrijden we zien wel zeg ik en mee begint mijn lampje te knipperen, dan kan ik nog minstens 50 km.
Met zijn motor uit begint Marjo de afdaling, wel lastig want nu kan ik niet meer zien wanneer hij remt. Ik besluit de tussen liggende afstand te vergroten omdat een auto achter mij aardig aan het douwen was. Zonder problemen bereiken wij in het dal een pompstation en slaakte Marjo een zucht van verlichting. Dat Mieke hier niet bij mee was laat zich raden. Die zag zich al vast zitten in het berenbos.
Daarna kregen we een bijna nieuwe weg welke onderbroken werd door een brug die gesloopt was wij stoppen dus. Komt er een ezelskar met chauffeur en beladen met takken aan, die stopt. Marjo maakt een niet te verstaan praatje met de man en mag foto’s nemen vervolgens geeft hij de man een hand welke door de man gekust wordt, Marjo niet blij. Toen ik met mijn motor er voorbij reed, wilde de ezel er vandoor, een grote brul van de oude man en de ezel was weer in het gareel.
Verder dan maar de omleiding van het brugje volgen en waren om 13.30 uur al bij de lunchstop. Dat was bij een mooi hotelletje met zwembad. We hebben even geaarzeld of we hier zouden blijven was ook al weer 32 Gr. maar het was nog zo vroeg dat we doorreden naar de Servische grens welke 60 kilometer verder was. Er stond slecht één auto voor deze grenspost welke ook nog een kennis bleek van de beambte. Met alleen een paspoort controle en een stempeltje passeerde wij zonder problemen beide grensposten. De beambte waren buitengewoon vriendelijk en stonden onze motoren te bewonderen. Na een hand zwaai verder gereden. Op zoek naar een Servisch hotel.
Marjo reed eerst nog een klein weggetje in en ik dacht als dat maar goed gaat. Na 8 km hield het asfalt op en zaten in een gehucht vol keien weggetje (totaal geen verharding meer vanaf hier). Marjo wou het nog wel proberen maar ik paste hiervoor en zei omdraaien en terug naar de hoofdweg.
Wel hebben we hiermee een stukje van het echte Servië gezien met landarbeiders die nog alles met de hand doen oa het oogsten van de maïskolven.
15 km later staan we voor een 4 sterren hotel in de stad Kladovo, het duurste tot nog toe, wel met zwembad en daar liggen Leny, Marjo en Mieke nu in terwijl ik dit verslag typt. Daarna zullen ze wel gaan bruinbakken, dat is niets voor mij. Het hotel ligt aan een grote rivier en aan de andere zijde ligt Roemenië.
Daar komen we morgen dus terecht.
We zijn in Roemenië, dag 15
Stil dorpsstraatje, Roemenië dag 15
1,5 PK daar in Roemenië, dag 15
Een hotel, Mieke blij is beetje ziek, Roemenië dag 15
Het is weer warm, even stoppen, Roemenië dag 15
Veel fruit te koop langs de weg, Roemenië dag 15
Stil op de weg, Roemenië dag 15
Nog even internetten, Roemenië dag 15
Dag 15 door Marjo,
Za.1 sept. Kladovo Servië - Timisoara Roemenië
220 km gereden.


Het grote 4-sterren hotel op zich was niets mis mee. Alleen zat het tot de nok vol met Servische pubers van een volleybalvereniging uit Belgrado. In elke gang zag je wel jongens of meiden staan buurten. Een ploeg had schijnbaar verloren want alle meiden zochten troost bij elkaar.

Na het zwemmen gisteren in beide zwembaden en de jacouzie heb ik nog even aan het strand van de erg brede rivier de Dunav gelegen. Vanwege de overlast krijgen we een flinke korting op de overnachting prijs.
Deze morgen rijden we de stad uit gaan meteen de brede rivier over om dan gelijk te beginnen aan ons volgende land Roemenië. Vooraan de brug is het grenskantoor van Servië uit, aan de andere kant de post Roemenië in. Weer geen problemen bij beide posten en we kunnen zo door.
We komen op een geheel nieuwe weg. Ook weer betaald met Europees gemeenschapsgeld. In het begin is hij erg rustig maar na verloop van tijd word het steeds drukker en drukker. Voor elk stadje en dorpje word je afgeremd middels een bord 70 en 4 opgehoogde strepen op de weg. Dan volgt het bord 50. ook zebrapaden worden voorafgegaan aan een stuk van 30m vuurrood asfalt. Erg duidelijk en breed van opzet. Kunnen ze in NL nog wat van leren.
Op een gegeven moment hoor ik een of andere alarm klinken. Schuin over de weg loopt een spoorbaan zonder ook maar enige slagbomen of borden. Alleen een vreselijk irritante sirene. Omdat er aan de andere kant ook al wat auto’s stil staan besluiten we ook maar te stoppen. Na zo’n 5min kijken we elkaar aan en vragen ons af of er nog iets komt. Dan horen we de hoorn van de trein en jawel achter een hoge struik verschijnt ineens een Locomotief met welgeteld één wagon. Hij rijd stapvoets en de machinist hangt uit de raam en zwaait ons vriendelijk toe. Als de trein al zo’n 2 minuten is verdwenen gaan de sirenes gewoon door met het vreselijke geluid. Aangezien het maar een enkel spoor is besluit ik gewoon aan te rijden. Hadden we dit 10min geleden maar gedaan ! Andere auto’s volgens ons voorbeeld.
Dan klopt Miek mij op de schouder en vraagt kun je een hotel gaan zoeken? Miek is niet helemaal lekker en heeft al sinds vanmorgen last van Migraine. We rijden nog door tot de grote stad Timisoara. In een voorwijk van deze stad vinden we een normaal en lekker rustig hotel. De prijs 180 Lei voor een keurig nette kamer weer met Airco en internet. 200Lei is €42,- Dus daar is niets van te zeggen.
Als ik nog even rond ga rijden door de buurt op zoek naar een zwembad word ik toegeschreeuwd en gewuifd door 3 dames van lichte zeden. Even later staat er zelfs een midden op de weg met haar armen omhoog. Ze heeft een kort broekje aan en haar buik is ontbloot. Als ik dichtbij kom en zie hoe lelijk ze is geef ik snel gas. Dirk zegt later nog dat deze vrouwen op die plaats geen water hebben en zich alleen kunnen wassen met een flesje water. Lekker fris, goed om iets op te lopen dus.

Ik vindt nog wel een sportbinnenbad maar dat hou ik voor gezien. Bij 34grC zwem ik toch liever buiten.

Als ik terug kom in het hotel regel ik 4 sandwiches voor op de kamer. We hebben tenslotte nog niets gegeten. Dan gaan we allen lekker even uitrusten en om 19:30uur gaan we naar beneden om iets te eten. De kok was er nog niet dus we nemen plaats in de Lobby. We drinken eerst een koud typisch Roemeens biertje (Ursus). Bacardi hebben ze niet dus we moeten het ermee doen. Dan gaan we naar de eetzaal om gebruik te maken van het vooraf bestelde avondeten. We zitten hier zonder andere gasten en moeten onszelf vermaken.

Met de laptop + internet, lukt mij dit aardig maar Dirk mist toch zijn Bacardi en wil daarom liever op tijd naar bed. Met respect volgen we zijn wijze raad en besluiten hem te volgen.
De laatste foto van Roemenië, dag 16
Die wil Marjo wel hebben, Hongarije dag 16
Eerst de echte goulasch soep proeven, Hongarije dag 16
Na veel gezoek een overnachting, Hongarije dag 16
In Hongarije, dag 16
Hongaarse straat met alleen links en rechts huisjes, dag 16
Hier is alleen plaats voor de minder bedeelde, Hongarije dag 16
Weinig rum, veel ijs en cola, Hongarije dag 16
Dag 16 door Dirk,
Zo. 2 sept. Timisoara Roemenië – Siofok Hongarije
372 km gereden.


Geheel fris, er was geen Bacardi, rijden al vroeg Timisoara uit en gaan richting Hongaarse grens door een vlak landschap, de weg is goed berijdbaar en het zijn lange gelijk luidende stukken waar weinig aan is.De start temperatuur is 21 gr en loopt gedurende de dag op naar 29 gr.
Rond half elf zijn we bij de Roemeens - Hongaarse grens. Bij de Roemeense afdeling staan de bomen omhoog en zit er geen beambte. Marjo rijdt rustig door en ik volg hem trouw. Een paar honderd meter verder de Hongaarse post, hier staat toch een aardige file maar Marjo tuft er voorbij met mij in zijn kielzog. Net toen we aardig vooraan stonden werd er een tweede controle baan geopend maar de Bulgaar die voor Marjo stond wilde van geen wijken weten zodat wij niet van positie konden veranderen.
Waarschijnlijk zag de beambte dat en kwam naar ons toelopen. Kom maar gebaarde hij en liep voor ons uit naar de slagboom, wij passeerde de rest van de wachtende colonne en Mieke gaf de paspoorten. Hij keek er in één en gaf ze terug, Hollanda zei hij, doorrijden maar. Van ons hoefde hij ze niet te zien en zonder vertraging waren we in Hongarije. Wat een service.
Het landschap bleef vlak, de weg eentonig. Een drinkstop ging niet door omdat ze geen euri’s aannamen, ook de eerste lunchstop ging niet door, wilde ook geen euri’s, bij de tweede lunchstop ging het wel en de Hongaarse goulasch soep smaakte voortreffelijk.
Verder maar weer Richting het Balleton-meer en stukje snelweg de M9. hier moet je een vignet voor hebben, hadden we niet en ook niet aangeschaft en 13 € bespaart. We hebben inmiddels 250 km gereden en zaten in hotelloos gebied. Toen we er eindelijk één gevonden hadden was die vol, de volgende stond wel op de GPS maar was een huis voor debielen, daarna kregen we er een van voor de oorlog en konden niet dineren. Dan een gasthaus proberen. Die stamde ook uit grootmoeders tijd was gesloten en werd beschermd door een leger honden die gelukkig geankerd waren.
Intussen 120 km gezocht en nog afgelegd kwamen we in het plaatsje Siofok aan het Balatonmeer, hier was het raak, niet druk met veel lege terrassen. Hier hebben we wat uurtjes op een terras doorgebracht en gelijk gegeten. Bij terugkomst in het hotel vroeg Mieke aan een medewerker of hij de boel moest bewaken. Maar in plaats van “bent u securiti” vroeg ze; are you the watch ?, heeft dit met de genuttigde drank te maken?? Hilariteit alom.
De man gaf ons nog wel even de juiste tijd door.
Naar bed dan maar.
Het laatste stukje Hongarije, dag 17
Het toeristisch plaatsje Melk, Oostenrijk dag 17
Gasthaus langs de Donau gevonden, Oostenrijk dag 17
We zijn in Oostenrijk, dag 17
Dit hotel is erg duur, Oostenrijk dag 17
Een Oostenrijks biertje, dag 17
Dag 17 door Marjo,
Ma.3 sept. Siofok Hongarije – Marbach (a/d Donau) Oostenrijk
370 km gereden.


Het eerste stuk van deze dag gaat via een weggetje langs het Ballatonmeer. We stoppen nog even bij de camping waar we 16 jaar geleden ook al eens geweest waren. Toen met enkele leden van het Brummerke. Ook moeten we nog 2x langs een security. Er staan veel mooie huisjes, een groot aantal daarvan staat te koop. Dirk heeft wel interesse en we gaan het er later nog eens over hebben. Voor 10 a 20 mille koop je hier nog iets leuks. een goede investering denkt hij.
We wegnummer 82. Destijds een erg slechte en drukke weg. Nu erg rustig en geheel vernieuwd.
Net voor Sopron nemen we nog een laatste Hongaarse goulashsoep en dan gaan we de A3 in Oostenrijk op. Ik mis nog even een afslag maar dat was geen straf. Na een herberekening krijgen we een prachtig stukje Oostenrijk te zien. We zien oa de mooie plaatsjes Baden en Alland. Tegen Dirk zeg ik dat dit bij de route hoort maar Dirk zegt; hier ben ik al 4x eerder geweest. Geen succes dus.
Wegaan weer verder op de A21 ri Lintz. Om 15:00 uur zijn we het zat en zoeken we een hotel in het toeristisch plaatsje Melk (nooit van gehoord)! Het is hier erg druk en de prijzen reizen de pan uit.
Als we nog wat rijden komen aan de andere kant van de Donau terecht bij een Gasthaus in Marbach. Dirk gaat naar het toilet en zegt dat het er niet heel goed uitziet. Er ligt nl behoorlijk wat gebruikt papier op de grond. Als de kamers ook zo zijn beloofd het wat.Maar wat schets onze verbazing; als we op de kamer komen blijkt alles splinternieuw te zijn. De kamers zijn geheel gerenoveerd. Trouwens het hele gasthaus is gerenoveerd. Ook het eten is geweldig. We krijgen rostbraten en cordon bleu met gebakken piepers. Heerlijk. In de bar binnen drinken we nog wat biertjes etc etc.
Omdat we voor liggen op ons programma ga ik de route nog even aanpassen. Morgen zouden we weer veel autobaan hebben maar vanwege het tijdoverschot kunnen we Tsjechie via mooie Oostenrijkse binnenwegen bereiken.
Langs de Donau, Oostenrijk dag 18
We zijn in Techië, dag 18
Met een verrassings zwembad, Techië dag 18
Eerst weer schrijven, Techië dag 18
Marjo moest bijkomen en foto's maken, Oostenrijk dag 18
Mooi gasthaus, Techië dag 18
Mooi Hummer hé Marjo,Techié dag 18
Wat de pot schaft. Schapen stoofpot met rijst, Techië dag 18
Dag 18 door Dirk,
Di. 4 sept. Marbach (a/d Donau) Oostenrijk – Kvilda Tsjechie
216 km gereden.


Heden ochtend tijdens ons ontbijt, 09.00 uur, komt er een plaatselijk persoon naar zijn stamkroeg en krijgt gelijk een grote pul bier voor zijn sufferd gezet. Wij kunnen wel ergens in mee gaan maar zo vroeg aan het bier vinden we van de gekke.
Ben je dan verslaafd of niet.
Dan rijden maar weer, voor het eerst geen zon en een matige temperatuur 20 gr. Eerst een stukje, 15 km, langs de Donau richting Linz., daarna gaat het rechtsaf de heuvels en bergen in, een prachtroute en weer aardig sturen geblazen. Op de top stopt Marjo weer. “Benzine soms weer op” vroeg ik met een glimlach. “Nee even bijkomen en foto’s maken” was zijn antwoord. Mieke grijnsde van oor tot oor.
Verder maar weer richting Tsjechische grens, het gebied bleef mooi. De grensovergang Oosterijk –Tsjechië beperkte zich tot een bord u bent in Tsjechië, verder niets geen slagbomen, kantoortjes of beambten. Makkelijk zo, doorrijden. 5 kilometer verder stond de police met zwaailichten en waren een busje vol met nieuwe kleding aan het uitladen. Gestolen of drugs dat weten wij niet.
Doorrijden tot het mooie Lipno resort, hier hebben Marjo en Mieke vroeger op de camping gestaan. Was wel erg verandert allemaal nieuwe gebouwen en voor ons doen koud 16 gr. gaf de teller, dikkere kleding aangedaan. Het huisje wat Marjo daar toen die tijd kon kopen voor 15.000 gulden stond er nog en zou nu zeker een aardig winstje opgeleverd hebben. Maar ja, toen hadden Marjo en Mieke, net als wij, nog geen centjes om zoiets te kopen. Nu wel, alleen moeten zij zich nu beperken tot Hongarije en gaan met mij mee denken. Gauw doorrijden dus maar.
Het Lipno resort blijkt aardig bekend bij motorrijders de één na de ander komen we tegen. Op het eerste gezicht is het mooier dan Sauerland en zeker een plek om nog eens te bezoeken.
Het is weer tijd om een hotelletje te zoeken. In het eerst volgende plaatsje was een aardig optrekje, Marjo hield in maar toen zag hij de tekst “nieuwe meisjes” op de deur, en reed hij gelijk door. In het volgende dorpje waren 3 pensionnetjes, we konden wel slapen maar niet eten of ontbijten. Dan in de heuvels een groot gebouw met een bord ervoor zimmers vrij. We stopte en dachten dat het niet veel zou kunnen zijn.
Toen we binnen kwamen keken we verrast, de barruimte leek we een soort bikers home net zoals bij het Brummeke maar dan in grote uitvoering op de bar een tiental schaalmodellen van Hummers de grote open haard brandde en straalde van gezelligheid, verder waren mooie grote kamers met douche en toilet. Ontbijt en avondeten wat de pot schaft, internet en zelf een verwarmd zwembad achter de schuur en dat voor € 28,00 p.p.
Na een biertje ga ik aan het schrijven en Marjo duikt het zwembad in. Leny en Mieke liggen te rusten, die hadden afgelopen nacht geen oog dicht gedaan op de nieuwe Ikea bedden in het toch wel mooie gerenoveerde gasthaus. Rond 19.00 uur gaan we dineren maar wat we eten zal me een worst wezen alles smaakt inmiddels tijdens deze reis.
Als Marjo naar buiten loopt staat en een echte Hummer met 650pk onder de kap, het kwijl loopt uit zijn mond. We hebben het goed naar onze zin en veel plezier. Morgen naar Duitsland met het vizier weer richting huis.
Vertrek uit Kvilda, Techië dag 19
Gebouw uit DDR tijd, Munchberg (D) dag 19
Het menu wordt bestudeerd, Duitsland dag 19
Mooi plaatje onderweg, Techië dag 19
Hotel Wauer, Duitsland dag 19
Even een tukje, Duitsland dag 19
Dag 19 door Marjo,
Wo. 5 sept. Kvilda Tsjechie - Munchberg (D)
254 km gereden.


Gisterenavond nog even de laatste foto’s en verslagen bijgewerkt. We zaten aan de grote stamtafel van het oude gezellige pensionnetje ergens midden in een nationaal park Sumava. Er viel mij (ons) toch iets op. Er stonden meerdere (genummerde) pc’s in de gezamenlijke huiskamer en op al deze pc’s liep een programma die iets met e-mail adressen deed. In de tijd dat wij er waren kwamen er duizenden e-mailadressen voorbij op de verschillende schermen. Ook vanmorgen draaiden de pc’s nog op volle toeren. Zouden ze van hieruit dan spam-mails versturen of iets dergelijks? Waarschijnlijk toch iets crimineels; hoe kun je anders met 10 kamertjes een Hummer van meer dan een ton rijden ?

Via mooie slingerende wegen verlaten we het schitterende National Park. Het is hier nu maar 13grC dus motorjassen aan. Dan rijden we nog ruim 150km tot aan de Duitse grens. Onderweg zien we nog verschillende weilanden vol met zonnepanelen. Ook de wegen in Tsjechië zijn sinds de laatste keer dat we hier zijn geweest flink verbeterd. Ook de auto’s die hier rondrijden doen niets meer onder voor die bij ons.

We hebben nu 15 unieke landen bezocht en in 14 ervan ook daadwerkelijk overnacht. Ook het 1e stukje Duitsland is werkelijk prachtig. Goede wegen, veel naaldbossen en alweer een temperatuur van 24grC. In een klein gehuchtje stoppen we bij een bakker om broodjes en chocolademelk te nuttigen. Het is nog maar een klein stukje naar Munchberg. Hier vinden we pension/hotel Wauer. De eigenaar heeft vroeger ook motor gereden en is destijds ook met zijn BMW naar Griekenland gereden. Nu is hij gestopt maar vindt het motorrijden nog steeds geweldig. We zijn trouwens zijn allereerste Nederlandse gasten in 20 jaar dat hij dit hotel runt.

Als we op het terras zitten verteld Dirk weer de nodige sterke verhalen. Zijn volgende reis word een cruise over de Nijl. Mieke maakt hij wijs dat je altijd een pieper (aardappel) om je nek moet hangen om zeeziek zijn te voorkomen. Hoe kan dat dan; vraagt Mieke. Je ruikt dan altijd vaste grond en word niet ziek, zegt Dirk weer op zijn beurt. Iedereen in een deuk.
Voor het eten lopen we nog even door het centrum van dit stadje er staan nog verschillende oude grote traditionele gebouwen uit de DDR tijd. Het avondeten is traditioneel Duits en dus ontiegelijk goed. Dan discuteren we nog wat over de volgende vakantie, een huisje in Hongarije en een busje ipv een nieuwe Wing. Op een gegeven moment komt er een oude man binnen en klopt met zijn vuist op de tafel. Wij denken, dat is de dorpsgek. Later volgen er nog meer. Blijkt dat hier traditie te zijn; als iemand komt of gaat begroet hij de mensen door op de tafel te kloppen. Weer iets geleerd.
We hebben weer genoeg alcohol naar binnen gewerkt en genoeg geleerd en gaan we naar ons mandje.

Morgen richting Waldeck aan de Edersee.

Mieke had hoge nood, Duitsland dag 20
De motoren zijn goed vuil nog van Albanië, Duitsland dag 20
De laatste overnachting, Duitsland dag 20
Niet weer een kabouter meenemen, Duitsland dag 20
Kasteel Waldeck, Duitsland dag 20
De laatste keer uitpakken deze vakantie, Duitsland dag 20
Dag 20 door Dirk,
Do. 6 sept. Munchberg – Smittlosheim (D)
340 km gereden.


We gaan weer rijden en het is koud, 11 gr. Eerst 14 km autobaan daarna een mooi heuvelgebied gebied in rond Leutenberg blijkt een natuurpark te zijn. Marjo vraagt of we nog even koffie gaan drinken bij onze vriend in Leutenberg waar we regelmatig geweest zijn bij onze vorige reizen. "Rij maar door"zei ik, anders krijg ik nog een rekening van het achterlicht van zijn trabantje die ik gemold had. Dan weer 40 km autobaan en er weer af in de buurt van Erfurt gaan we het Thuringen gebied in, het stadje kennen we al en laten we dan ook links liggen. Ook dit is een mooi gebied met flinke heuvels.
Bij Eisenbach gaan we voor de lunch, echter hier is geen parkeerplaats en Marjo rijd een hek in met privaat parkeerplaatsen. In het woongebouw gaat een raam open en een kenau met een gestapo gezicht snauwt “was machen sie hier?” Machen sie das sie weg kommen” Marjo doet net of hij haar niet verstaat en de kenau herhaald het. Marjo zegt “U kan dit ook normaal zeggen”. Dan komt er een ander vrouwtje die wat vriendelijker is en gaan we maar weg op zoek naar een andere lunch stop wat gauw gevonden is.
Hiernavolgt nog een stukje van 36 km autobaan en verlaten die om richting Waldeck te gaan na vele bochten in de heuvels bereiken we Waldeck een zeer mooi gebied met een stuwdam welke in de oorlog met is gebombardeerd, hoewel hij is hersteld kun je nog zien dat er op geschoten is. Boven op een heuvel ligt een groot kasteel bezoeken doen we dat niet maar rijden nog 20 kilometer verder naar een onder komen waar Marjo en Mieke 15 jaar geleden zijn geweest. Er is plaats en bier, het diner overtrof alle verwachtingen en het beste van onze reis.

Ja de reis is ten einde en dit is mij laatste verhaal. Morgen rijden we 342 km via de autobaan naar huis. Vanavond nemen we al een afscheid borrel met Marjo en Mieke, die gaan nog even verder en hebben een rendez-vous met hun motorclub het Brummeke welke morgen in Winterberg arriveert. Die gaan samen nog even de bloemetjes buiten zetten.
Wij hebben genoeg plezier gehad en kunnen terug kijken op een zeer mooie reis, waarvan we hebben genoten en tot op heden geen drup regen hebben gehad.


Dag 21,
Vr. 7 sept. Smittlosheim (D)naar Tiel (Ned.)
We worden uitgezwaaid door Mieke en Marjo en rijden nog een mooie route tot Mechede (D). Dan de autobaan op met rond 1 uur een luchstop. Rond 15. 30 uur zijn we weer thuis.
Mieke bedankt voor het verzorgen van de financiën en regelen van de overnachtingen.
Marjo bedankt voor het fungeren als reisleider en het oplossen van de kleine problemen, mogelijk wordt dat zijn nieuwe baan.
Over een volgende reis gaan we in December nadenken.
Het Resume:
Een prachtige reis met over het algemeen goede tot zeer goede wegen. Mooie bergweggetjes en ook veel langs het water gereden. Een enkele keer hadden we een zeer slecht stuk weg met kuilen, gaten los grind en gravel en in Albanië ontbraken de putdeksels. Ook hebben we het al de tijd droog gehouden en liep de temperatuur soms op tot 42grC. Het koudst hadden we het in Munchberg alwaar het s’morgens maar 13 grC was !
Wat betreft de drukte op de wegen: de Duitse en Oostenrijkse wegen waren behoorlijk druk, de binnenwegen erg rustig. Kroatië: erg veel toeristisch verkeer langs de kustwegen. In Montenegro al een stuk rustiger wel perfecte wegen. Albanië timmert goed aan de weg; er wordt volop gewerkt aan een geheel nieuw wegennetwerk. De Economie draait hier op volle toeren. Overal worden huizen, hotels en tankstations uit de grond gestampt en dat ondanks een benzineprijs van meer dan €2,-. Betalen gewoon in Euro’s net als in alle andere niet Eurolanden. Alleen in kleine achteraf-dorpjes was het wat moeilijker om onze Euri’s kwijt te raken. De Economie van Griekenland ligt geheel plat. Er rijden in het hele land behalve in Athene bijna geen auto’s. Er wordt niet gebouwd en er gebeurd niets meer. Niet goed dus ! De wegen zijn goed en op veel plaatsen liggen prachtige geheel nieuwe (snel) wegen en tunnels; gebouwd met gesponsord geld van de Europese gemeenschap.
Ons advies is dan ook stoppen met nog meer geld geven aan Griekenland.

Het beeld dat wij hadden van Albanezen, Bulgaren en Roemenen is geheel verkeerd geweest.
Eerst dachten wijaan donkere duistere criminele figuren, fout: we hebben met eigen ogen de meest vriendelijke, behulpzame en gastvrije mensen gezien die je maar kunt bedenken.
Vooral Albanië sloeg alles. Macedonië heeft een prachtige natuur net als Roemenië en Bulgarije. Eigenlijk zijn bijna alle Balkan landen erg mooi wat natuur betreft. Alleen Servië was wat minder.

Over het algemeen werd er in de niet Euro landen de meeste economie bedreven. In deze landen werd nog overal gebouwd en was er veel bedrijvigheid. Verder namen ze de Euro graag aan. Deze landen zijn in een hoog tempo op ons aan het inlopen.

Al met al een mooie en onvergetelijke vakantie waar we nog jaren (mede door de vele foto’s en film van kunnen nagenieten).

Totaal gereden km: 6722 km.
Aantal keren getankt: 22x
Benzine: 363 Liter
Bedrag kwijt aan benzine € 620,-
Gemiddeld verbruik: 1 op: 18,52

Kwijt aan tol en vignetten: € 52,50
Oversteek Evia-Glyfa: € 10,-

Duurste benzine getankt: 1,93/ltr (in Griekenland)
(in Albanië zelfs € 2,09/L gezien !)
Goedkoopste benzine:€ 1,40/ltr (in Roemenië)

 Video Heen                
Video Terug         Klik op buttons