Welkom op de site van Dirk Hageman
Deze site gaat over onze motorreizen.
   Welkom      M.reis Slowakije 2006
 
 
Onderaan de pagina zijn filmpjes geplaatst
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 


Tsjechië, Slowakije en Polen

Juli 2006


Dit jaar staat onze vakantie in het teken van een rondrit door bovengenoemde landen. Met name Slowakije heeft onze grootste belangstelling, daar we dit land nog nooit hebben bezocht. Voor het gemak slaan we Duitsland maar over, omdat het hier uitsluitend over de Autobahn blazen is en dit land nagenoeg bij iedereen bekend is.


Vertrek om 07.00 uur Do. 6 Juli 1e etappe Tiel – Pisek (CZ) 841 km.


En jawel hoor, regen. Een slechte start, alsof het met Hemelvaart nog niet genoeg was geweest. Ter hoogte van Boxmeer, waar het gelukkig opklaarde en droog werd, onze andere motor kornuiten opgepikt zodat we met 3 Goldwing duoÙs richting Tsjechië gingen. Bij grensovergang Rozvadov (CZ) werden we uitgebreid aan een inspectie onderworpen. Dit heeft dus even geduurd. Na de grens wijzigt de A6 in D5 en zie je meteen dat je in ander land bent. Niet zozeer door het landschap maar de bouwwerken hebben een wat andere uitstraling.Op naar Pisek waar we een overnachting moesten zoeken, dit lukte snel, het eerste het beste hotelletje had plaats genoeg. Was een drie sterren ding, in Holland krijg je hier nog geen puntje voor, maar we konden slapen. Het diner was goed, maar de bar sloot om 22.00 uur, was niet zo heel erg want we waren toch aardig moe. 827 km gereden in 10 uur rijtijd, zoÙn 12 uur onderweg.



2e etappe Pisek – Roznov (CZ) 423 km.


Slecht geslapen, wat een bed! Om zes uur al op, kunnen pas om acht uur ontbijten, rondje lopen dan maar. De motoren staan er nog, je weet maar nooit in die landen. Na een, voor mijn doen, stevig ontbijt op naar Roznov. Hier is het jaarlijkse Tsjechische Goldwing motortreffen, wat één van onze reisdoelen is. Na 365 km, rond 16.00uur, arriveren wij daar en na inschrijving zoeken we ons onderkomen op. Nu dit sloeg alles, we hebben al veel meegemaakt tijdens onze reizen maar nu met zijn zessen in een nog minder dan een kippenhok met één douche en één toilet dat wens je niemand toe. Zijn wij dan zo verwend? Tot overmaat van ramp werd er nog een zevende persoon aan toegevoegd, was een Zweed, op zich een best gezellig vent. Wat zeuren we nu, het is toch een motortreffen met bikers onder elkaar, gezellig samen zijn heet dat toch! We zouden hier 4 dagen blijven om het treffen programma te volgen. Zaterdag de grote toer met zoÙn 200 motoren gereden waarbij de wegen door politie escorte werden afgezet en er flink veel publiek langs de weg stond, alle toeters bellen en verlichting van de motoren was daar geoorloofd. ‘s Avond een stevig bierfeest. Zondagmorgen hadden wij genoeg van de ontberingen in het kippenhok en besloten na 2 dagen te vertrekken naar Slowakije.



3e etappe Roznov (CZ) – via Bratislava (SK) naar Samorin 275 km.


Bij Horni-Becva de grens naar Slowakije over, behoudens nieuwe valuta zie je eigenlijk nauwelijks verschil met Tsjechië. De mensen zijn wel iets gereserveerder, kan nog met de onderdrukking van vroeger hebben te maken. Over mooie en goede wegen naar Bratislava, maar dan slaat de schrik je om het hart. Wat een smerige stinkstad, de gebouwen grijs tot zwart van de uitlaatgassen. Komt door de TrabiÙs (waar overigens onze penningmeester van motorclub “De Lingerijders”er nog één van heeft) en SkodaÙtjes van vroeger. Ook de stadswegen zijn levensgevaarlijk, diepe sporen van het te zware moderne verkeer voorzien van rubber en olie sporen en hobbelige tramrails. Nee hier is niets bijzonders te bezichtigen, deze stad heeft wel een verleden maar is niet te zien en nog jaren achterstand. We zouden hier overnachten en een dag blijven, maar besloten onmiddellijk door te rijden. ZoÙn 30 kilometer verder zie we een aardig kasteeltje met een groot bord “Pension” erop. In de ankers dus, hier was plaats en wat een mooie kamers met badkamer. Dit zou in Holland vijf sterren opleveren. Prima diner en goed ontbijt. Wat een luxe overkwam ons, na het kippenhok van vorige dagen.



4e etappe (SK) van Samorin naar Lucenec 250 km.


Door het aantal af te leggen kilometers redelijk vroeg op pad, 08.30 u. Was ook al erg warm 24 gr. Zou dus een hete dag worden. In Komarno de motoren in een bewaakte parkeergarage gestald om het historische Europaplein te gaan bezichtigen. Hier vind je allerlei nostalgische gebouwen. Het heeft wel wat weg van Erfurt in Duitsland. Na een uurtje rond gedwaald te hebben, inmiddels is het 30 gr, een lunch en verder dan maar. Lucenec, een redelijke stad met een zeer mooi hotel in het centrum, leek ook erg duur. Na te zijn gestopt voor info, kwam de uitbater het terras opstormen en sommeerde ons de motoren onmiddellijk weg te halen. Hoewel er kamers beschikbaar waren, was dit voor ons aanleiding een ander hotel te zoeken. Klantbinding hebben ze daar dus nog niet geleerd. Na in een ander hotel waar alleen LO was en de motoren voor de entree mochten staan, die dan de hele nacht zouden worden bewaakt door de aardige dame achter het loket, die overigens enkele woordjes Hollands sprak, de stad in om te gaan eten. Na het diner kwam er een motor dwaas door het centrum gescheurd. Ja op het achterwiel met veel kabaal. Wij klappen en zwaaien, waarop hij steeds gekker ging doen en zijn handelingen herhaalde, heen en weer door het centrum. De Hermandad was nergens te bekennen. Toen hij stopte raakten wij in gesprek en nodigden hem uit voor een drankje en onze motoren te bezichtigen in ons hotel. Dat hebben we geweten, dol enthousiast belt hij al zijn vrienden en in no time hadden we aardig belangstelling. Dit hadden ze nog niet gezien. Zelf had hij een oude Honda van 1991. Mijn mederijders werden verontrust er leken louche personages bij te zitten, zouden de motoren er morgen nog wel staan. Ik vertrouwde op onze dame in de receptie die wij ten overvloede nog even raadpleegden. Tenslotte stond het alarm erop met nog een extra slot, dus heb ik rustig geslapen en alles stond er nog die ochtend.



5e etappe (SK) Lucenec – Dobsina 192 km.


Met de nodige stops i.v.m. de warmte, rijden we door een mooi gebied en belanden rond 15.30 uur in Dobsina, hier zien we ook een bord pension en omdat dit eerder ook goed was bevallen, slaan we hier ons bivak op. Het enige wat ontbrak was airco, de kamers waren derhalve loeiheet. Hier blijven we twee nachten om het toeristisch gebeuren te gaan zien. De volgende dag eerst naar de ijsgrotten. De motoren gestald op bewaakt terrein, dan een fikse klim omhoog wat enige problemen (zuurstof gebrek) voor Leny opleverde. Niettemin toch gehaald, nu een trui aan en binnen één minuut van 28 gr. naar -5 de grotten in. Een halfuurtje duurde de rondleiding die in het Slowaaks werd uitgelegd, begrepen heb ik er niets van. Waren wel mooie ijssculpturen, die vermoedelijk door bevroren lekwater zijn ontstaan. Na de rondleiding een lunch genomen en verder naar Spissky Hrad om de grootste kasteel ruïne van Slowakije te bezichtigen. Nu had ik al veel van dit soort dingen gezien, rij maar eens langs de Rijn in Duitsland, echter mijn mede motorvrienden vonden het toch noodzakelijk om hier twee en een half uur te blijven om de zaak in ogenschouw te nemen. Daarna terug naar het pension voor een heerlijke cola Bacardi.



6e etappe Dobsina (SK) – Ustron (PL) 310 km.


Om 08.30 uur verlaten we Dobsina en rijden we door het Tatra gebergte richting Polen. Wat een mooi gebied is dat, het lijkt wel Noorwegen, alleen dan zonder fjorden, klein beetje toeristisch maar dat zal denk ik snel anders worden als de Hollander hier lucht van krijgt, is nog goedkoop (3 gangen diner met 2 consumpties met zes man totaal 50,-- euri). Men kan er goed skiën en nog langer dan in Oostenrijk, men is nieuwe wegen aan het aanleggen en nieuwe skiliften aan het bouwen, dat belooft wat voor de toekomst. Als ze maar geen euri krijgen. Rond 16.00 uur zijn we bij het Goldwing motortreffen in Ustron en hebben hier een hotel op het treffen terrein. Na verkenning komen we hier veel Goldwingrijders tegen die wij in Tsjechië ook al hadden ontmoet. Het hotel was matig en de prijzen 3x zo duur als gebruikelijk, misbruik gemaakt van al die buitenlandse bikerÙs. De bevolking was zeer gedisciplineerd. De volgende dag (Zaterdag) tijdens de avondrit lichtshow waarbij 40 kilometer met al de mooiste lichtjes aan door de omgeving wordt gereden met als eindpunt het plein in het centrum te Ustrum, stonden toch wel zoÙn 5000 toeschouwers rond het plein netjes te wachten tot wij (150 motoren) waren geparkeerd. Toen de motoren waren afgezet werd door de burgemeester het sein gegeven dat de toeschouwers het plein op mochten. Als een mierennest verspreiden ze zich toen belangstellend tussen de motoren. Het geheel werd afgesloten met een voor hun begrippen groots vuurwerk, daarna was er dan nog een rockband in de feesttent op het treffenterrein, maar de muziek was zo oerend hard dat we maar ergens anders bier zijn gaan drinken. De volgende dagzijn we naar Pszcyna geweest, ligt zo.n 70 km van Ustron. Hier mochten we gratis het kasteel bezichtigen, wel moestenoverschoenen aan doen om de vloeren niet te beschadigen, en zo zijn we door dit bijzondere museum gesloft. Op het plein werden we getrakteerd op traditionele volksmuziek, wat ons deed besluiten een uurtje op het terras door te brengen.Hiermee werd ons Poolse treffen afgesloten en zijn we teruggeren naar ons hotel.



7e etappe Ustron (PL) – Rymarov (CZ) 160 km.


Het is nu Zondag 16 Juli, we besluiten Polen te verlaten, hadden hier twee jaar leden al genoeg van gezien, met als indrukwekkend gegeven ons bezoek aan Auschwitz. Terug naar Tsjechië dan, we zien wel. Bij de grens een norse dame voor controle wat resulteerde in een klein oponthoud. Verder langs goede wegen en zien we op afstand een groot oorlogsmonument. Door het veld er naartoe gelopen. Aan de ingegraveerde namen te zien, zijn hier erg veel Russische soldaten gesneuveld. FotoÙs gemaakt en verder maar weer. Rond 16.00 uur in Rymarov een hotel opgezocht.



8e etappe (CZ) Rymarov – Jicin 210 km.


Via een prachtige route in Hadrec Kralove aan gekomen. Daar parkeren wij de motoren op een mooi plein in een voetgangersgebied net voor een winkel. Vermoedelijk heeft de verkoper de politie gebeld want vijf minuten later kwam Hermandad met zwaailicht het plein op gesneld, ze stapten met zijn drieën uit, twee in uniform, één in het burger. Die in uniform gingen schrijven en spraken geen Engels, die in het burger wel, was dus de tolk. Aan een bon viel niet te ontkomen, toen de prijs van 500 sl.kr. (17,50 euri) per motor werd gezegd, kruiste ik mijn polsen over elkaar waarop ik toch een glimlach ontwaarde bij één der geüniformeerden. Kreeg wel vijf reçuutjes van 100 Kronen als bewijs. Waarschijnlijk zijn wij getild en krijgt een Tsjech 100 kr. boete voor daar parkeren. Na het gebeuren een goed hotel opgezocht en verder zonder problemen de nachtrust in.



9e etappe Jicin (CZ) – Decin (voormalig DDR) 100 km.


Bij het ontbijt wordt overlegd wat we gaan doen, iedereen is het wel een beetje zat. Verder zijn de temperaturen niet leuk meer om te rijden en we besluiten richting huis te gaan. Een van onze reisgenoten weet een Bikershotel in Decin dus koersen we daar op af, het blijft een avontuur. Bij de grens geen problemen en in Decin aan gekomen, het is een klein gehucht, vallen de grote, slecht onderhouden communistische stijl bouwwerken op. Plots zien we een prachtige voorgevel, net gerestaureerd, en dit bleek Bikershouse Walhalla. De rest van het gebouw stond nog in de steigers en binnen was het daadwerkelijk nog een Walhalla, grote kamers met maar liefst 8 bedden. Ze waren nog in opbouw maar we konden wel slapen en eten. Hadden verder geen gasten. De douche ruimtes op de gang waren wel gerenoveerd. Het eten stelde ook niet veel voor, grote pan met goulash en brood, het ontbijt was beter. Ja daar moeten ze nog veel leren, niet iets voor de verwende “Lingerijder”.



10e etappe (D) Decin – Laubach 520 km.


Via de Autobahn willen we een flink stuk overbruggen, door de rijwind wat minder last van de warmte, wel blijven eten en drinken. In Laubach een bekend Bikershouse op gezocht, hier bleken we ook de enige gasten. Het eten hier was volgens Duitse normen, dus gewoon uitstekend, ‘s Avonds ging de uitbater (dame) naar huis, wij moesten de boel maar op slot gooien en konden pakken, wat we wilden als we het maar noteerden. De volgende morgen rond zeven was zij met verse broodjes weer terug voor een goed ontbijt.



11e etappe Laubach – Tiel 480 km.


Naar huis dan maar, moet ook niet langer duren met die hitte. Via de kortste route de Autobahn op, daarna blazen: het lijkt wel hoe dichter we bij huis komen, hoe harder de voorrijder gaat rijden. Snelheden tussen 160 en 180 worden heel normaal. Rond de klok van één, de Nederlandse grens, gestopt voor de lunch en uitgebreid afscheid genomen, tot een volgende reis.


Klik op video plaatjes


Deel 1



Deel 2



Deel 3