Welkom op de site van Dirk Hageman
Deze site gaat over onze motorreizen.
   Welkom      Motorreis Italie-Sicilië 2013
                                      
 
MOTORREIS ITALIË- SICILIË 2013 
       
 
22 daagse Motorreis naar Italië & Sicilië
augustus 2013.

Met Mieke, Marjo, Leny en Dirk

Gereden afstand 5972 KM.

Bezoek aan PISA, ROME, POMPEI. SICILIE, RIMINI en VENETIE. 
 
Per dag is het verslag geschreven, afwisselend door Marjo en Dirk.
                         Onder aan de pagina is Filmpje geplaatst.


 Start klaar om te vertrekken op 17 augustus 2013
                                Drink pauze onderweg

                               Eerst een lekker biertje
                                   Aankomst 1e hotel

                                         Een vismaaltijd
Dag 1 door Marjo
Boxmeer/Tiel  - Lichtenau - Scherzheim  (D) 500 km.
 
Net na 09.00 uur zijn de bewakers van ons huisje ( Ton en Anneke), voor de komende 3 weken, gearriveerd. Niet veel later komen onze mede avonturiers Dirk en Leny aanrijden op hun mooie blinkende Wing. Na een bakje koffie of thee rijden we rond de klok van 10.00 uur aan voor een nieuw motoravontuur.
 
Voordat we de A73 opdraaien regent het ietsjes en is het maar 18 graden. Dat verandert spoedig want rond het middaguur klaart het helemaal op en rond 14.00 uur zitten we al tegen de 30 grC. 
Als we stoppen op een parkeerplaats om wat te drinken zie ik een auto wegrijden die iets laat vallen. Ik zeg tegen Dirk, dat is een plat gereden blikje of iets dergelijks. Ik loop erheen en wat blijkt, het is een I-phone 16 MB!. De auto is inmiddels al niet meer te zien en de I-phone gaat in de jas.
 
Omstreeks 17.00 uur zijn we bij ons Hotel Blumenhof in Lichtenau-Scherzheim in het Schwartzwald vlakbij Bade-Baden. Als we het familiehotel betreden zegt de oude heer des huizes dat alles vol is maar als ik ik mijn thuis uitgeprinte Booking.com reservering overhandig wordt het een heel ander verhaal. De dochter, een soort afgekeurde non van een jaar of 30 zegt "allemaal meekomen" en geeft ons de sleutels van kamer 2 en 3 van het pas gerenoveerde gedeelte van het hotel. Als we vragen of we eerst een Grosse Bier kunnen krijgen, we hebben allen ondertussen wel dorst, zegt ze "Nein"en loopt weg. "Kein zeit jetzt"roept ze nog na en gaat verder met haar werk. 
 
Dan maar even aan een tafeltje zitten en wachten rustig af. Na zo'n 10 min. komt moeders en neemt onze bestelling op. Als we zijn opgefrist gaan we terug naar de voor ons gereserveerde tafel en genieten van een heerlijke vismaaltijd. De gevonden I-phone ligt voor ons op tafel maar gaat niet af, zou de eigenaar hem echt niet terug willen ?? Na nog wat biertjes besluiten we dat het tijd is om naar ons mandje te gaan, morgen moeten we fit zijn want dan moeten we door de Zwitserse Alpen zien te komen. 
 
                            Mooi uitzicht in Zwitserland

         Net van de spoorbaan af, hotel ziet u  aan de overzijde
                                  Ja we zitten in de bergen

                                      Lekker kaas fondue
Dag 2 door Dirk
Lichtenau (D) - Orsieres (Zwitserland) 450 km.

Mijn beurt om wat te schrijven. Blijkt dat ik de enigste ben die goed heeft geslapen. De rest vond de matrassen te hard. Het ontbijt was volgens Duitse normen dus uitstekend. 
 
Op weg dan maar We starten met 23 gr. en droog weer. Tot aan de Zwitserse grens rijden we toeristisch op mooie binnen wegen. We worden wel opgehouden door allerlei oude tractoren die naar hun verzamel show plaats reden, er zaten slierten auto's achter en met de motor konden we ze voorzichtig voorbij. Vlak voor de grens eerst tanken en dan de 5 op. 
 
De grenspassage was een wassen neus, er werd alleen gecontroleerd of er wel een autobaan vignet op ht windscherm zat.Natuurlijk had ik daar via de ANWB voor gezorgd. Eigenlijk zonder te stoppen konden we met zo'n 10 km/h doorrijden. Verder de autobaan af, overgaand in autoweg. Door vele tunnels door de Alpen heen.Natuurlijk een lunchstop en daarna werd het echt mooi om te rijden.Weet niet hoe het binnenmeer heet waar we langs reden en de bergen groots boven uit staken. We zijn 2x gestopt om foto's te maken.
 
Inmiddels was de temperatuur ook al weer 28 graden dus uitstekend motor weer. Vlak voor ons eindstation hebben we nog even getankt  Na 12 km gaf Truus te horen dat het hotel aan de linker kant zou zijn. Marjo ging naar rechts de spoorbaan over. Ik stopte net over de spoorbaan om te draaien en jawel hoor, de bomen gingen dicht. Marjo keek op afstand naar mijn gemanoeuvreer maar toen de laatste boom sloot was ik van de spoorbaan af. 
 
Het hotel ligt aan de spoorbaan, zal wat worden met slapen. We zitten weer aan het bier en de luitjes zitten mij aan te sporen om te stoppen met schrijven, ze willen eten.
                                 Lekker bordje vlees

                       Het is hier mooi in Zwitserland

                                         Wij gaan Italië in

                                    Uitzicht tijdens het eten
                                         Rustige bergrit

                 Aan het einde van de St Bernardtunnel Italië in

                              Natuurlijk een Pizza eten

                                  Dan maar weer slapen
Dag 3 door Marjo
Orsieres (CH) - Genova (I) 350 km.
 
Gisterenavond redelijk lekker gegeten bij het hotel!. Leny een vol bord met koud vlees, Mieke en Dirk een kaas fondue waar ze gekookte piepertjes in moesten soppen en ik gelukkig een normale steak met de allerkleinste frites die ik ooit heb gezien. Na de nodige biertjes en nadat Leny nog even rondgedraaid had op het zelfreinigende toilet, lekker ons bedje opgezocht.
 
 
Deze morgen na een minimaal ontbijt de rekening betaald. Het dubbele van wat we gewend zijn, we zitten dan ook in Zwitserland. Een steak kost hier dan ook € 85,-- !!
 
 
We rijden via de St Bernardtunnel het laatste stuk door de Alpen en zijn al omstreeks 10.00 uur aan de grens van Italië. 
Ook geen probleem alleen die slecht verlichte 2-baanse tunnel koste wel€ 15,-- per motor!! Wat een afzetters zijn het toch. Maar goed het is hier wel lekker rustig op de weg en dat op maandagmorgen. Waar zijn al die sleephutten, campers en vrachtverkeer? 
 
 
Ook de rest van de route is lekker rustig en we zijn dan ook snel op het eindpunt, de stad Genova of te wel Genua, de grootste havenstad van Italië. We moeten alleen nog even in deze Giga stad een hotel zien te vinden. En dat viel niet mee. Een contrast met de rest van de dag toen het nog zo rustig was. Nu krioelt het van de auto's, motoren en ontelbare  scooters die je links en rechts voorbij schieten. Helaas waren de meeste hotels vol of veel te duur. 
 
 
Na een uur crossen om de stad uit te komen valt ineens mij Zumo navigatie uit. Dirk moet nu voorop en is daar niet echt blij mee. Dan is de tank ook nog bijna leeg en begint het ineens met bakken uit de hemel te komen. Nog steeds zijn we de stad niet uit. De wegen zijn na lange droogte ineens spekglad. 
 
 
Tijdens het tanken vraag ik een cheap hotel en de pomphouder verwijst ons naar hotel Iris, zo'n 600 meter terug. In een smal straatje waar je je kont nog niet kunt draaien vinden we het hotel. Mieke gaat naar binnen en krijgt het voor elkaar om € 30,-- per kamer van de prijs af te krijgen. Normaal was deze € 120,-- wij dus voor € 90,--. Echte Hollanders zullen ze gedacht hebben. Iets te drinken is er niet, dus gaan we na een heerlijke douche de stad in. 
 
 
WE eten een echte Italiaanse pizza en bij de ijssalon nemen de dames een ijscoupe en wij onze eerste BACO, heeeerlijk.
Dan nemen nog even plaats op een bankje aan de boulevard en genieten van het uitzicht op zee. Het wordt tijd om terug te gaan naar de kamer alwaar we een laatste afzakkertje nemen, gedeeltelijk uit de minibar en gedeeltelijk uit de door Dirk uit Tiel meegenomen fles Barcardi.
 
 Wat zullen we nu slapen. 

                               De scheve toren van Pisa

                               Best mooi daar op dat plein

                                  Een kerkje in Livorno
                                    Zo valt hij niet verder om

                                   Veel toeristen in Pisa

                         Afkoelen met een ijsje in Livorno
Dag 4 door Dirk
Genua - Livorno via Pisa (I) 250 km.


Afgelopen nacht hebben 3 man slecht geslapen, alleen Marjo was goed uitgerust. Slaapt thuis zeker ook op een plank, zo hard waren de bedden. Een redelijk ontbijt voor Italiaanse begrippen, dus geen pasta.

Op weg dan maar, 23 gr. en droog. ER staat een bezoek aan Pisa op het programma. Eerst nog een stuk Genua uit, die kustweg schoot niet op. Na één uur pas 30 km afgelegd. WE besluiten de tolweg maar te nemen, welke we zo'n 30 km voor Pisa weer verlaten en weer de kustweg opzochten. Deze was een stuk rustiger maar barste van de oversteekplaatsen en om geen Italianen te raken moet je wel in de ankers. Ja, het is vakantie tijd in Italië. Nu aan vakantiegangers te zien gaat het zo slecht nog niet.

Na de lunchstop verder naar Pisa. Hier ben ik in 1967 al geweest, toen ik nog bij de Navy zat. Marjo maakte nog een opmerking, "ik zie hier geen roodharige typesrondlopen, dus Dirk je bent braaf geweest". De toren stond toen nog niet zo scheefen was het er minder druk. De motoren mochten niet op het plein. Wel zo dicht mogelijk erbij geparkeerd, hoefde maar 50 meter te lopen. Ja, en scheef stond hij en druk dat het was, leek wel een mierennest. Iedereen maakte nep foto's dus leek het wel of ze detoren tegen stonden te houden. Wij dus ook. Na de fotoscoop de stad maar weer uit. Weer gaf Marjo zijn Truus weer de geest en heb ik het geheel de stad uitgeloodst.

Dat Marjo zijn Truus niet meer werkt komt volgens mij dat het geheugen helemaal vol zit. Dat krijg je met al die illegale kaartversies merkte ik terloops op.

Nog 17 km dan zijn we in Livorno. Hotelletje zoek en bij de eerste was het goedkoop € 45,-- maar toen de vrouw de motoren zag werd het plotsklaps een dubbele prijs, heb me vergist zei ze. 
Na enige discussie zijn we doorgereden en bij de 2e konden we terecht. 

Het is inmiddels 18.30 uur. Op mijn mobieltje kreeg ik nog een CO alarm binnen van de parkeergarage in Tiel. Nu ik ben er niet en Theo of Cees lossen dat wel op.

Marjo zal zijn truus even nakijken en het geheugen vrij maken, kan hij morgen weer voorop, vind ik veel fijner rijden. Daarna zal hij vast via internet een hotel in de buurt van Rome boeken en dan kunnen we de stad in.

                                          Op naar Rome
                                      Nog even tanken

                     Ja dat laden en lossen is wat elke dag
                                      Mooie rustige kustweg

                            Hotel aan de rand van Rome

                         Even afkoelen, dat is vakantie
Dag 5 door Marjo
Livorno - Rome (I) 330 km.
 
Inderdaad het is gelukt om een hotel te boeken in Rome voor 2 nachten. Truus de GPS krijg ik niet meer aan de praat. Het lijkt wel of de touch-screen blijft hangen.
 
Helaas voor Dirk maar hij moet nu verder deze reis voorop.
Ruim voor 10.00 uur loodst Dirk ons dan ook zonder problemen de stad uit. Ook de rest van de route gaat voortreffelijk.
Eerst een stuk binnenweg daarna de autoweg SS1, die wel een opknapbeurt verdient.
 
Het is inmiddels alweer 33 gr. als we Rome binnenrijden, via de mooie tolweg A12. Ook het besproken hotel Princess aan  de buitenrand van Rome is zo gevonden. Om 16.00 uur liggen we dan ook met zijn allen in het koele zwembad. Heerlijk, alleen missen we een koud biertje want de bar gaat pas om 18.00 uur open. Na het zwemmen even lekker relaxt op de kamer. Verslag bijgewerkt en alvast een hotel in Pompei geboekt, daar zullen we overmorgen vertoeven.
 
S'avonds begeven we ons naar het ruime restaurant waar we als enigste van het 200 kamers tellende hotel, gebruik van maken.
Waar zijn de andere gasten? We nemen als voorgerecht enkele baco's en apperol met 7-up. Als de trek pas echt is toegeslagen vragen we om de kaart. De keuze is niet echt groot te noemen.
We nemen Lasanja, canoli en kip met piepertjes voor Dirk. We zien nu ook op de kaart wat de drankjes kosten, € 8,-- voor een baco als apperol en € 4,-- voor een klein biertje. Maakt niet uit zeggen wij, we hebben toch vakantie! Er is maar een man die zowel de bediening als keuken moet bijhouden. Het eten komt dan ook uit de magnetron blijkt niet veel later. We krijgen een normaal bord met een heel klein stukje taai, pizza-achtig iets.
We konden in ieder geval geen verschil zien tussen Lasanja en Canaloni. Ja, maar dit was dan ook niet duurder dan € 9,-- pp.
 
Als Mieke de rekening vraagt schatten wij dat de totaal prijs niet hoger dan € 100,-- zal zijn. Mieke komt met een grijns aangelopen en verklapt ons dat ze € 148,-- moest betalen voor de hapje en de drankjes. Nu weten we ook meteen waarom wij de enigste waren. Of misschien iets te veel baco's op? Morgen toch maar eens in de stad zelf gaan eten. Moet zeggen dat het eten in Italië ons tot nu toe erg tegenvalt. Maar ja, we zijn nog maar halverwege de laars, er kan dus nog veel ten goede of ten slechte veranderen.
 
Morgen gaan we Rome bezoeken en hebben we dus een rustdag! Althans de mannen dan, voor de vrouwen wordt het werken. Geintje.   
 
                                   Sint Pietersplein te Rome

                               Sint Pietersplein te Rome

                                          Het Coloseo

              Leny zit bovenaan uit te rusten,4e van rechts
                                   Sint Pietersplein te Rome

                                         Piazza del Poplo

                                        Monumento Vittorio

                           Ontspannen na Rome bezoek
Dag 6 door Dirk
Bezoek Rome (I) 0 km.



Allemaal goed geslapen, goed ontbeten en klaar om Rome in de gaan. De motoren blijven op stal zogezegd.


Anderhalve kilometer lopen tot het metro station. Met een dagkaart kunnen we heel Rome onderdoor en er zijn metro stations op elke plaats waar wat te bezichtigen valt.


Uiteraard gaan we eerst naar het Sint Pietersplein, een drukte van jewelste, wat een mierenhoop, heb nog aangebeld bij Popie Jopie maar hij was niet thuis.Had verwacht dat Mieke en Marjo nog wel even op de knieën gingen, zoals bij onze reis naar Litouwen bij de kruisberg, maar dit was niet het geval. Ongelovig geworden misschien?


Voor de basiliek stond een rij van 400 meter mensen in de brandende zon te wachten voor ze naar binnen konden om hun weesgegroetjes af te werken. Wij, de ongelovige dus, zijn niet aangesloten maar met de metro verder gegaan naar het volgende bezichtigingsobject. 


In de metro stond een muziekkante dermate lawaai te maken, dat ik plotsklaps mijn gehoor apparaat eruit haalde, dat leidde tot een spontane lachbui bij enkele omstanders. Het geld bakje van de muziekkante bleef dan ook geheel leeg en met een kwaad gezicht verliet ze bij de volgende stop de wagon.


Wij ééntje verder. Vervolgens hebben wij Piazza del Poplo, Fritina del Monti, Plaza della Repubblica en het Coloseo bezocht.
Allemaal indruk wekkende gebouwen die hun eigen verhaal kennen. Gidsen met vlaggetjes te kust en te keur in alle talen, wel betalen zogezegd. Dat geld gebruiken wij voor de lunch.


Daarna bezoeken we nog even Monumento Vittorio en zijn het dan zat, het is heer en 14.30 uur, zijn de koers een beetje kwijt en geen metro in de buurt. Nemen een overvolle bus naar het dichts bijzijnde metro station. Tijdens het instappen in de bus komt Mieke klem te zitten tussen de deuren en ook bij de 2e en 3e poging krijgt de chauffeur de deur nier dicht.  Als Marjo dan nog even wat kleine Italianen plat drukt lukt het en rijden we aan.


Op de eind bestemming uitgestapt en een ijsje genomen, bier voor in het hotel gekocht en gekeken of we die 1,5 km naar het hotel ook niet met de bus konden. Ja, we nemen lijn 246. We twijfelde nog over de juiste richting maar dit liep goed af.


Inmiddels is het vijf uur, zitten we aan het meegenomen bier bij het hotel zwembad en ben ik dit aan het schrijven. Was al en al een indrukwekkende en vermoeiende dag, je kunt beter op de motor zitten. Vanavond nog even naar de stad voor het diner , want dat van gisteren in het hotel was niets bijzonders.


Morgen de motor weer op, Rome uit en naar Pompei, hiet hebben we ook weer een bezoek gepland. O ja, Mieke de moeder is jarig en net zo jong als ik geworden. Van Harte Gefeliciteerd, we nemen er nog eentje extra op.
 

                Onderweg naar Pompei, even een lunch stop

                                  Motoren in de garage

                                    Hier zijn we gaan eten
           Het eerste welkomsdrankje van de reis, in het hotel

                                    Uitzicht op de Vesuvius

                             Helaas meer bot dan vlees
Dag 7 door Marjo
Rome - Pompei (I) 320 km.
 
 
Vanmorgen voor 10.00 uur de stad weer uit. Via de ring bereiken we de A1 (tolweg) naar Napels. Ruim voor Napels verlaten we de snelweg om via een zeer slechte binnenweg ri de Vesuvius te rijden. Je kunt duidelijk merken dat hier minder welvaart is. De wegen zijn dus zeer slecht, in veel dorpen liggen grote kasseien.
Zullen er nog wel liggen vanaf de Romeinse tijd.
 
 
Waar asfalt ligt is deze later weer gedeeltelijk opengebroken voor het plaatsen van rioolbuizen. Het gat is daarna weer slecht opgevuld. Hier wel je met de motor niet inkomen. 
 
 
Ook gooien de mensen hun afval langs de weg. Buiten de dorpen word volgens mij ook geen vuilnis opgehaald. War ons opvalt is dat je hier nergens iets van moskeeën ziet maar des te meer kerken, Maria beelden en kapelletjes. Ook een of ander Josef beeld is goed vertegenwoordigd. 
 
 
Voordat ik er erg in heb zet Dirk ons af voor het hotel "Del Sole" in het centrum van Pompei. Het is nog maar 14.15 uur.
De motoren gaan de garage in en wij krijgen voor het eerst een welkoms drankje. Dan nemen we nog een biertje waarna we even een momentje voor onszelf nemen.
 
 
S'avonds lekker gegeten in een steakhouse in het centrum van Pompei en na de nodige afzakkertjes op tijd naar bed.
Morgen gaan we een berg stenen bekijken, de verzonken Romeinse stad. Volgens Dirk die hier zo'n 50 jaar geleden ook al was, zeker een bezoekje waard.
 
 
We gaan het meemaken.
 

                   Leny in Pompei de verzonken stad

                                  Dit was de badkamer

                     één van de mummies die gevonden is
                                       Dit was de keuken

                 Het grote plein het centrum van de oude stad

            Het oude Pompei en op de achtergrond de Vesuvius
Dag 8 door Dirk
Pompei, bezoek verzonken stad (I) 0 km.
 
Na een slecht ontbijt al vroeg om 9.30 uur het oude Pompei bezocht. De ingang was tegenover ons hotel.
 
Het oude Pompei van vroeger een bruisend industrieel centrum, een marktstad en een havenplaats. Het karakter van de stad kwam tot uiting in haar winkels, taveernes en bordelen. Wanneer zij niet bezig waren met het onderhouden van hun goed-verzorgde tuinen bezochten de burgers de tempels, de badhuizen, het gymnasium, één van de twee theaters of het amfitheater.
 
Herculaneum daarentegen was een populair vakantieoord voor de rijke Romeinen, zoals de schoonvader van Julius Caesar, De villa's waren versierd met marmeren en koperen beelden. Herculaneum was een plaats waar de rijke , hoog opgeleide bewoners zich konden ontspannen en konden bijkomen van de tijd die ze in hun studies hadden gestoken. 
 
Dr. Charles Pellegrino, een expert op het gebiedvan de paleogenetica, forensische en entomologie, suggereerde dat "de burgers van Pompei en Herculaneum de beschikking hadden over 'moderne' voorzieningen zoals centrale verwarming, warm en koud stromend water - en een levensstandaard en levensverwachting die tot in de jaren '50 van de twintigste eeuw niet meer zou worden bereikt." 
 
Op 24 augustus in het jaar 79 na Cristus werd het stadje door een uitbarsting van de Vesuvius door asregen en lavastromen bedolven. In de 18e eeuw is men begonnen met de opgraving en nu is men nog steeds bezig met de restauratie.
 
50 jaar geleden was ik er ook al en toen was er minder te zien als nu. Wij hebben er 2,5 uur dotheem gewandeld en de bezichtiging was de moeite waard.
 
Was wel stoffig en warm dus daarna gauw wat te drinken halen. Marjo en ik zaten al op het terras toen Mieke boos naar buiten kwam, bleek na 4x vragen niet geholpen te worden. Opstaan en verder dan maar, een verbaasde dame die de bestelling kwam opnemen achterlatend. Ja Mieke is nog niet gewend aan het trage reageren van de Italianen en wil op zijn Hollands geholpen worden. Bij de volgende uitspanning ging het beter en binnen no time hadden we alles wat we wilde hebben.
 
In de siësta rijd zijn de winkeltjes dicht en hebben Marjo en ik de routes van Sicilië gewijzigd en alvast een hotel geboekt in de buurt van de veerboot. Kunnen we de avond ervoor rustig bekijken hoe we kunnen overvaren. Thans is dit geheel onduidelijk .
 
Vanavond nog even uit eten en morgen weer op de motor.  
 

                                     Marjo tart de politie

                                    Uitzicht naar de zee
                               Wat zijn we weer gezond bezig
                                        De overnachting 
                                        Mooie weg in de bergen

                                       Elkaar filmen onderweg

                            De kustroute naar San lucido

                                        Marjo zijn strandje
Dag 9 door Marjo
Pompei - San Lucido - Paola (I) 280 km.
 
Gisterenavond Lasanja gegeten. Ik had twee stukken en vond ze zo lekker dat ik nog een dubbel portie bestelde. De ober keek me verbaast aan en vroeg of ik dat zeker wist! Natuurlijk zei ik. Thuis eet ik ook altijd 4 flinke stukken. Daarna weer, inmiddels standaard na het eten, een ijsje en als afzakker een Baco.
 
Na de geschiedenisles van Dirk gisteren nu weer een normaal verslag door mij.
Vanmorgen nog even lastig uit de parkeergarage van het hotel kunnen komen. Van 2 kanten uit werden er gisterenavond nog auto's voor en achter ons geparkeerd.  Ik 2x onze beide motoren moeten draaien alvorens eruit te kunnen komen.Dus de dagelijkse portie ochtendgymnastiek alweer gehad.
 
Dan rijden we weer de stad uit en schieten de A# op richting het zuiden. Bij een tankstation parkeer ik de motor tussen enkele pionnen en dat terwijl de politie daar net naast staat. De agenten zeggen niets (hebben het te druk met buurten en hun nieuwe I-pad) en ik laat de motor dan ook mooi staan.
Dan ziet Dirk een takelwagen aankomen en zegt "die komen voor jou motor". Mooi niet dus. Niks aan het handje en na even wat gedronken te hebben kunnen we weer verder. 
 
In de verte boven de hoge bergen ziet het er dreigend donker uit. Toch blijft het bij dreigen en vervolgen wij onze weg. Het is alweer 30 gr. Net nadat we het bordje Calabri hebben gehad (meest zuidelijke provincie) gaan we van de snelweg af en vervolgen een zeer mooie weg langs de kust naar beneden. Onderweg nog even een fruithapje en daarna nog een stukje rijden. Dan even zoeken door kuren van Dirk zijn Navi en dan zijn we alweer vroeg op de eindbestemming, hotel Cliche in San Lucido aan de Tyrrheense kust.
 
Het is nog maar 14.15 uur. Dirk en Leny nemen een biertje en ik moet het bij Aqua houden omdat ik nog even wil gaan rijden. Heb nog niet genoeg km gehad vandaag.
 
De vriendelijke jonge eigenaar van het hotel vraagt waarom we een 2 en 3 persoonskamer hebben geboekt terwijl we maar met zijn vieren zijn? Ik zeg dat er op internet stond dat er nog maar 1x een twee en 1x een drie kamer vrij was. Hij zegt klopt niet ik heb er nog wel meer hoor. Doe dan maar. Als we dan op onze kamers komen zijn we helemaal verbaast. Dirk en Leny hebben een 3 en wij zelfs een hele grote 4 persoonskamer. Wij snappen het ook niet meer maar dat hebben we hier wel vaker.
 
Om 16.00 uur ga ik alleen op pad. Ik neem de motor mee en probeer bij de kust te komen. deze ligt in vogelvlucht op 1 km afstand. Toch doe ik daar nog meer als een kwartier over. Ik moet van de grote weg af door het kleine, op een zeer schuine helling van wel 20 gr. gebouwd dorp naar beneden zien te komen. 3x loopt het weggetje dood en moet ik draaien en dan bereik ik uiteindelijk de kust.  Maar goed dat Dirk niet is meegereden. Die had het Spaans... Eh Italiaans benauwt gekregen.
Ik heb daar een mooi stukje privéstrand gevonden en geniet twee uurtjes van de brandende zon. Dan zoek ik weer een weggetje terug omhoog om uiteindelijk weer  uit te komen bij het hotel alwaar Mieke mij al op zit te wachten aan het terras. 
 
In de douch spoel ik zo'n halve kilo strandzand van me af en ga dan naar beneden voor een heerlijk Italiaans biertje. We maken gebruik van het hotel restaurant en daarna met een vol gevoel terug naar de kamer. Italianen eten trouwens pas erg laat, de meeste restaurants openen pas om 20.00 uur of sommige zelf om 21.00 uur.
 
Morgen een laatste stukje tot de Ferry alvorens we Sicilië gaan verkennen. Voor we de bot opgaan heb ik nog een overnachting geboekt 500 meter vanaf de veerboot aanlegplaats. 
 

                              Aan de overkant ligt Sicilië

                                  Vast in de spoortunnel

                          Wat een geslurp maar wel lekker
                        Deze rederij moeten we niet hebben

                    Lekker eten maar waar blijft Leny's visje

              Na veel biertjes het hotel nog kunnen vinden
Dag 10 door Dirk
San Lucido - Villa San Giovanni (I) 186 km.
 
We zakken steeds verder nar het zuiden en het lijkt wel of de ontbijtjes steeds slechter worden. Vanmorgen alleen taartjes en een bolus, geen eieren of ham kaas. Wel droge koek die je moet wegspoelen met een lading thee. Marjo vond het helemaal niet te pruimen.
 
Op weg dan maar richting Sicilië. Bij de eerste tankstop was er geen benzine te krijgen, zou het dan toch slecht gaan in Italië?
Bij de tweede was er genoeg dus tanken tot nokkie gevuld.
De eerste 100 km binnendoor langs een mooie kustweg, je kon eigenlijk met je motor en al zo de middellandse zee in rijden.
Dan de A3 op en ik zocht eigenlijk een drinkstop Er stond wel een grote P langs de weg, bij een uitvoegstrook, die ik dan ook pardoes opschoot. Marjo had niet op deze manoeuvre gerekend en moest alle zeilen bijzetten om deze afslag niet te missen.
Helaas was er geen vocht of iets te eten te koop.
Marjo wilde nog wel even foto's nemen maar belande in de doornstruiken en van alles wat chauffeurs achterlaten.
Verder maar weer, zo'n 40 kilometer voor het eindpunt eindelijk vocht en eten.om het ontbijt aan te vullen. Dan het laatste stukje welke bestand uit de een na de andere tunnel. Rond 13.30 uur arriveren wij in Villa San Giovanni en parkeerde wij de motoren in de garage van het 4 sterren hotel. Dat we de route kort gehouden hebben en we zo vroeg zijn is bewust gedaan, kunnen we vanmiddag eens rustig bekijken hoe we morgen gaan overvaren naar Sicilië.
 
Om vijf uur de stad in, eerst een biertje op de hoek genomen, dan lopen we naar de haven is dichtbij. Moeten we onder een spoortunnel door, dit blijkt de afvoer weg van de veerdienst.
Op een gegeven moment zit het hele af-rijverkeer vast, er blijkt een grote vrachtwagen net zijn steekas gebroken te hebben in de spoortunnel. Wat er toen gebeurde is met geen pen te beschrijven. Wat een chaos, je kon niet meer naar de veerboot en er ook niet vanaf komen. De politie die ter plaatse kwam om e.e.a te regelen had totaal geen besef van de draaicirkel van een vrachtauto. Ze stonden te zwaaien en te fluiten maar vast is vast.
Wij hebben het schouwspel gevolgd op de hoek bij de plaatselijke dorpskroeg waarvan de uitbater ook in Nederland was geweest. Anderhalf uur heeft het schouwspel geduurd alvorens de boe; weer op gang kwam. 
 
Inmiddels had de uitbater, die meer op een grammofoonplaat leek, zijn hele hebben en houwen aan ons verteld. Wij moesten hier maar blijven eten, was het beste en goedkoopste uit de stad. Voor Oma (Leny) had hij wel een goed visje, en Opa, ik dus, moest ook maar eens aan de pasta. Zo gezegd zo gedaan, en na verscheidene biertjes en een goed diner, wat we niet op konden, hebben we de tent vaarwel gezegd en waren blij dat we verlost waren van die hyper ratelende zijn best doende uitbater.
 
Van ons eigenlijke doel, tickets voor de veerboot halen is niet veel terecht gekomen. Toen we om 22.00 uur wisten waar we ze konden krijgen, zeiden ze daar "kom morgen maar terug".
 

                            Op de veerboot naar Sicilië

                              Op de veerboot naar Sicilië

                                  Verder rijden op Sicilië

                            De grotere wegen zijn goed
                                 Sicilië komt steeds dichterbij

                               De eerste indruk van Sicilië

                                             Wel veel tunnels

                         Motoren stallen bij het appartement
Dag 11 door Marjo
Villa San Giovanni (I) - Santa Flavia (Sicilië) 234 km.
 
Vanmorgen al om half 8 nar de kiosk voor het kopen van een ticket voor de veerboot. "Waar moeten we de boot op vraag ik de man"(er zijn nl meerdere rederijen). Rotonde links zegt hij. Na het ontbijt van 8.00 uur de motor op en op de rotonde linksaf. Als we dan bij de voor-sorteervakken van de veerboot staan vraagt een medewerker onze tickets. "Jullie staan bij de verkeerde terminal". "Je moet aan de andere kant van de stad zijn". 
 
 
We stappen weer op de motoren en rijden naar de andere terminal. Als we daar aankomen zien we in de verte onze boot al liggen. Er zijn geen auto's meer te zien in de voor-sorteervakken en de slagbomen zijn allemaal dicht. Een man wijst dat we er langs mogen rijden. Ik geef flink gas en rijd snel richting de boot alwaar het personeel snelle gebaren maakt. We rijden als allerlaatste de boot op en nog geen 10 sec. later gaat de boegdeur van het schip dicht.
 
 
Pffff dat was op het nippertje want nog geen 2 minuten later vaart de boot richting Sicilië. In de verte zien we het mooie grote einland al liggen en om 7 minuten over 9 zetten we voet aan wal (nou ja voet, in ons geval rubber).
 
 
We rijden de drukke stad Messina uit en nemen de binnenweg langs de kust. Als dit door de drukte niet echt opschiet nemen we na een uurtje de tolweg. Een kaartje hoeven we niet te nemen, de slagboom is namelijk al open. We rijden nu de A20 af met z'n vele tunnels door de bergen. Hoe krijgen ze het gemaakt. We rijden op een gegeven moment meer onder de grond als er boven. 
 
 
Aangekomen aan het eind van de tolweg moet er afgerekend worden. We hebben geen kaartje en nu? De vrouw achter het loket vraagt waar we vandaan komen, "Messina"? Nee, zeg ik 100 km verderop. Mooi niet dus en betalen we maar de helft van de prijs. Maar da's nog meer dan genoeg, € 20,-- voor 2 motoren .
 
 
Lekker vroeg in de middag zijn we weer op het eindpunt. Een soort luxe bungalows en kunnen de motoren voor de deur parkeren. Buiten hebben we een lounge bankstel en gaan daar lekker zitten. Een lief jong poesje die op een van onze oude katten lijkt (Bonita) houdt ons gezelschap. Hij is erg aanhankelijk en Mieke zou hem zo mee willen nemen. Op een gegeven moment zijn we hem kwijt en als wij hem gaan zoeken ligt ze op het zadel van  mijn motor te slapen.
 
 
We zitten nu 15 km van de hoofdstad van Sicilië, Palermo en zijn nu ongeveer op de helft van ons reisprogramma. In vogelvlucht zo'n 1800 km vanaf Tiel.Wij hebben er nu een kleine 3000 km op zitten. Om 19.00 uur naar het dorp gewandeld. Achter het station lekker gegeten en mensen bekeken. Er rijden hier veel scooters voorbij met jongelui erop die denken dat ze het zijn. Er rijdt zelfs een sport invalide wagentje rond met een jonge gast. 
 
 
Nadat we ze allemaal een keer of 3 voorbij hebben zien komen besluiten we terug te lopen naar ons appartementje. Daar nemen we nog een afzakkertje en geven het uitgehongerde poesje, dat al lag te wachten, een lekker stukje vlees dat we over hadden van ons avondeten. Nu is zij helemaal ons vriendje en wil zelfs mee naar onze kamer. Dat doen we nog maar niet maar zou haar toch graag mee hebben genomen naar Nederland. Ik heb er dan ook nog één nacht om er over na te denken. 
 
 
Tot morgen.    

                               1 croissantje als ontbijt

                                    Slechte woningen

                        Nu is de weg echt opgehouden

                  Ook hier wind energie en waaien doet het
                                      Prachtige bergroute

                            Weg afsluiting er maar omheen

                 Marjo rijdt de motoren naar de goede kant

                           Na een inspannede rit, relaxen
Dag 12 door Dirk
Sante Flavia - Nicolosi (Sicilië) 253 km.
 
 
We dachten dat het niet slechter kon, het tegendeel bleek waar. Het ontbijt bestond uit slechts 1 croissantje en een kopje thee. Nee dit Villa Soles hotel weet echt niet wat een ontbijt is.
 
 
Op weg dan maar. Eerst de ranken vullen want we gaan de bergen in. Een klein stukje A20 richting Palermo, dan draaien we af, de SP 76 op, de bergen in. Een prachtige route waarbij wij de video camera's en foto toestellen  met enige regelmaat te voorschijn halen. Veel bochten werk en hoogte verschillen.
 
 
We moesten zo'n 135 km bergweg afleggen om aan de andere kant van Sicilië te komen. Echter na 80 km een bergzand en rotsblokken op onze rijbaan met een bord erbij verboden in te rijden. In het Italiaans stond er ook nog enige uitleg bij. We begrepen hieruit dat er verderop iets mis was, even Truus de GPS geraadpleegd, er was geen andere weg dan terug. 
 
 
We besloten het er dan toch maar op te wagen en langs de zandhoop door te rijden. Ja, en na 5 kilometer hield de weg plotseling op., was over een lengte van 30 meter  weggezakt. 
Aan de overkant ging het wel weer verder. Je kon er wel komen via een hobbelig pad van 2 meter breed vol kuilen en gaten.
 
 
Marjo, voor niets verschrokken, zegt "ik rij de motoren wel even naar de overkant". Goed zeg ik, want als ik het moet doen lig ik zo op mijn kant, Mieke en ik zullen wel filmen.
Zo gezegd, zo gedaan, en niet veel later had Marjo met een brede grijns de motoren aan de overzijde. Wij lopend er naar toe en konden we verder rijden.
 
 
Denk niet dat er hier ooit een Nederlands kenteken is geweest zegt Marjo. Nee zeg ik, wie is er nou zo gek als wij! Trouwens na Rome zagen we al geen Nederlandse auto's meer.
 
 
De bergweg bleef mooi en zowaar was er later ook nog een benzine station waar wij enig vocht tot ons namen. Verder maar weer het blijft mooi. Dit is waar wij hier voor zijn. Aan het eind bij Ponte Cinque Archi de A19 op, deze moeten we 80 km afrijden.
 
 
Na 20 km de lunchstop en 60 km verder eraf en zitten aan de voet van de Etna. Je kon merken dat we even de bergen uit waren want de temperatuur was inmiddels opgelopen tot 38 gr. We rijden nog 23 km door de glooiende vlakte van de Etna omhoog naar het hotel en arriveren daar om 14.15 uur. Een prachtig hotel aan de voet van de Etna waar wij na de toch wel inspannende rit , verkoeling zochten bij het zwembad met een biertje erbij.
 
 
Het verste punt zijn we deze dag gepasseerd en draaien nu langzaam maar zeker weer richting het noorden. Vanavond blijven wij in het hotel dineren dus het bekende ritueel en morgen weer naar het vaste land.

                             Het laatste stukje Sicilië

                                      Mooie hoge kustweg

                                Motoren in de parkeerkelder
                               Weer over naar het vaste land 

                                       Het Aqua Marina resort

                        Aangenaam vertoeven op het strand
Dag 13 door Marjo
Nicolosi - Davoli (I) 280 km.

Voor de eerste keer nu ook een goed ontbijt. Ze hebben ham, kaas en zelfs een eitje. Na een goed gevulde maag de motor gepakt, nog even een paar foto's aan het zwembad met op de achtergrond  die iets rokende Etna gemaakt en dan op naar de veerboot in Messina. Dat is toch nog zo'n 100 km.
 
Tijdens het opstellen bij de terminal was Mieke nog even in paniek toen ze één van de twee tickets ineens niet meer kon vinden. Ze rent snel naar de ticketkiosk om een nieuwe te kopen maar net voor dat ze wil bestellen vind ik de zoekgeraakte ticket op de grond net langs de motor. We roepen Mieke snel terug en kunnen de boot op. De oversteek duurt in totaal 1.30 uur en we staan weer op vast grond. Het ging dus niet zo snel als de heenweg.
 
We rijden nu aan de rechterkant van de laars omhoog en kunnen na 40 km gereden te hebben nog steeds de Etna zien. Wat een beest van een vulkaan. Na de luch (Spagettie Blonese) nemen we de grote doorgaande weg langs de kust. Het teorisme heeft hier een flinke deuk opgelopen, veel hotels staan dan ook leeg of zijn maat half afgebouwd. Onderweg staan regelmatig borden van 30 en 50 km/h maar niemand trekt zich hier iets van aan en de meeste rijden dan ook 90 km/h of zelfs daarboven. 
Wij passen ons gewoon aan.
 
Om 16.00 uur staan we bij het Aqua Marina resort voor de deur. Het ziet er uitgestorven uit en er loopt alleen maar een oud opaatje die wat in het Italiaans mompelt. Als Oma dan komt zegt ze Piano Piano wat betekend rustig rustig. Dam komt de gastvrouw des huizes zelf aanlopen en begroet ons met een hand. Ze is erg gastvrij en geeft ons een complete rondleiding door het resort. We weten niet wat we zien maar aan de achterzijde is een complete oase opgericht die uitmond bij het strand van de Adriatische zee. We nemen plaatst op een van de mooie terrassen en onder de druivenranken nemen we een lekkere Birra Morettie, het bier hier uit de streek.
 
Dan maar eerst even de motoren parkeren onder het gebouw in de garage. Als we nog meer biertje drinken lukt het dadelijk niet meer zegt Dirk. Daarna gaan we nog een paar uurtjes aan het strand liggen en genieten van de mooie ondergaande zon die al om 18.00 uur achter de bergen verdwijnt. 
 
Om 20.00 uur als we in het restaurant zitten is het dan ook al pikkedonker hier. We bestellen een vis menu, voor Dirk een kippetje en laten het wegglijden met bier en baco's. De gastvrouw verwent ons tussendoor ook nog met lekkere hapjes. We gaan dus met een dikke buik naar ons mandje toe.
 
Het hotel voor morgen en overmorgen is inmiddels ook alweer geboekt. Het programma loopt nog steeds op schema. Volgens mij zitten we zelfs een dag voor. We kunnen het dus rustig aan doen. (Dag voor komt omdat we het Etna bezoek geschrapt hebben, vonden Pompei met de Vesuvius genoeg)

                        Verder op weg weer de bergen in

                              Dit kon Marjo niet overslaan

                 Belangstelling genoeg voor onze motoren
                                          Prachtige uitzichten

        Politie genoeg maar blijven in de auto, doet verder niets

        De motoren mogen zo, op het terras,  blijven staan
Dag 14 door Dirk
Davoli - Torremare (I) 294 km.
 
In tegenstelling tot gisteren vandaag weer zo'n één croissantje ontbijt. Om 09.00 uur al op de motor omdat we zo'n 300 kilometer gaan rijden. De SS 106 op. Soms is hij 4 baans en door de dorpen 2 baans, daar mag je dan 30 km/h. Niettemin kun je er met 60 tot 80 km/h doorheen scheuren, de politie staat erbij en kijkt ernaar en beweegt niet. Hoewel het een toeritisch gebied is staat er een hoop leeg en is het niet echt druk. Geen wonder dat niemand zich meer aan de snelheid houdt.
 
 
Na 66 km gaan we linksaf de bergen weer in en na enige kilometers wordt de weg steeds slechter, even later de bekende borden verboden in te rijden met de Italiaanse tekst weer langs de weg. Met enige vermoedens besluiten we weer door te gaan en krijgen de eerste ingestorte wegvakken, we kunnen er links omheen. Voor vrachtauto's zo het hier ophouden. Wij kunnen verder, de gaten en kuilen ontwijkend. Wat een bochten en hoogte verschillen. De camera's klikken voortdurend en Marjo stops zelfs een paar keer op de steile stukken. 
 
 
Ik rij rustig door en word weer ingehaald door Marjo en zie een kudde schapen die de weg over wil, weer stopt Marjo omdat tafereel vast te leggen. Ik meld dat hij ook zo'n plaatsje op de Veluwe kan maken. Verder maar weer, de bergen weer uit en weer de SS 106 volgen.
 
 
Wordt tijd voor een tankstop met lunch. Benzine genoeg maar broodjes ho maar. Wel een gebak zaak. Marjo raakt in het Engels aan de praat met de man en die zegt,"Belegde broodjes kun je bij de slager op de hoek krijgen". Marjo vraagt de man om even mee te gaan en in het Italiaans aan de slager wil uitleggen wat we willen hebben. Niet veel later hebben we verse belegde broodjes , stukken beter als die croissantjes. Heb gelijk 2 H7 lampen gekocht bij het tankstation omdat één koplamp doorgebrand was. Zal dat vanavond repareren omdat het bij een Goldwing nog niet zo makkelijk is.
 
 
Dan weer de SS 106 verder af, zie ik een kasteel langs de weg en minder vaart, twee zwaaiende handen van doorrijden terwijl ze s'morgens nog zeiden we gaan het kasteel bezoeken.
Willen zeker weer snel naar het zwembad want het is weer aardig warm, 30 gr.  Rond 15.30 uur de SS 106 verlaten, nog 6 km naar het hotel, het wordt een aardig hobbel pad en ik begin aan Truus de GPS te twijfelen, rij toch door en jawel in the middle of no ware ligt plotseling het resort met zwembad, 3 man gaan zwemmen en ik de lampen van de motor vervangen. Ben ik morgen weer goed zichtbaar.  Vanavond weer het bekende ritueel. 
 
Het was een mooie enerverende dag.

                      Langs de betonblokken manoeuvreren

                                        Nog twee Trulli's

     Leny zat te wachten, vond het te ver en te hoog om te lopen

                                  Motoren voor het hotel
                                           Bij de Trulli huisjes

                                              Het Trulli straatje

                              Broodje  chorizo ham, lekker

                  Na het diner nog een paar afzakkertjes
Dag 15 door Marjo
Torremare - San Severo (I) 298 km.
 
Als we deze morgen weg rijden vanaf ons hotel zien we onder de brug van de grote weg diverse van karton en golfplaten gemaakte huisjes. Hier wonen de vele illegale Afrikanen die Italië rijk is. We komen onderweg dan ook regelmatig pikzwarte Afrikanen tegen.
Niet al te snel na het vertrek stuurt de Garmin van Dirk ons weer een verboden weg in. Dirk rijdt gewoon door en niet veel later staan we dan ook stil voor flinke blokken beton. En nu, zegt Dirk. Gewoon proberen, zeg ik en binnen no time ben ik al voorbij de blokken. Dirk heeft iets meer moeite omdat hij zijn linker voet laat staan. Maar met hulp van Mieke, Leny en mij komt ook hij er met met zijn Wing doorheen. Er was aan beide zijde nog 2 cm speling.
 
We rijden verder door de hak van de laars van Italië. Onderweg komen we regelmatig puntvormige gebouwde huisjes tegen.
In de stad Alberobello zien we een hele wijk van deze door Unesco  beschermde trollenhuisjes. Hier noemen ze het Trulli huisjes. Dan gaan we verder via de tolweg. Er zijn hier bijna geen afslagen en ook geen tankstations . Toch slaat Dirk het tankstation over ook al brand mijn lampje van de benzine meter. Zo'n 20 kilometer later verlaten we de snelweg. 
Dirk wist dat we van de snelweg af gingen en dacht "We tanken wel als we van de snelweg af zijn". Helaas het eerst volgende tankstation , zo'n 10 km verder is een zelf-service station met een defecte betaalautomaat. De volgende weer zo'n 10 km verder is gesloten en nog eens 5 km verderop is het tankstation geheel uitgestorven en groeit er al gras tussen de betonplaten.
 
Over 12 km is er nog één roept Dirk en we rijden maar weer verder. Mieke begint zich al zorgen te maken en is bang dat ze moet gaan duwen. Gelukkig voor haar is het eerts volgende gewoon geopend maar de bediende roept dat we allen benzine krijgen als we contant betalen. We hebben contant bij ons en de tank gaat geheel vol. Er gaat 23,69 liter bij en had ik nog ruim 1 liter over. Niets aan het handje dus.
 
Op de snelweg komt er ons een Ducati rijder voorbij. Hij ligt plaat op de motor en rijdt zo'n 140 km/h. Ik denk weet je wat ik ga er achteraan. Met 180 rechtop zittend rijdt ik hem met gemak voorbij.
Na een kilometer of wat denk ik rustig aan te doen, Ik moet wachten op Dirk en Leny. Aks ik in de spiegel kijk zie ik Dirk met een Big Smile achter mij zitten.Tien km verder, als we weer rustig rijden komt de Ducati rijder voorbij en zwaaien we. De Ducati rijder is hier niet blij mee en zwaait niet terug.
 
Na een broodje chorizo ham gaan we weer verder en nog geen 5 km later arriveren we bij het super chique 4 sterren hotel net buiten de stad. Het is een prachtig vrij nieuw hotel met marmeren vloeren en automatisch opengaande glazen deuren, een schitterende kamer met een groot LCD scherm en een super-de-luxe betegelde badkamer. Je ziet hier toch duidelijk het verschil met een 3 sterren hotel. 
Volgens mij zijn we de enigste gasten, er staan alleen een paar auto's van het personeel. We vinden dit jammer en hebben een beetje medelijden met de eigenaar van dit prachtige hotel.
Na het inchecken even lekker ontspannen op de kamer. Om 19.00 uur naar de bar voor een aperitiefje. Dirk heeft zijn nette lange broek maar aangedaan. Ik had hem voor de grap verteld dat dat moest. DE vrouwen lachen. Als het 21.00 uur is gaan we eten in het restaurant van het hotel. We zijn dan 1e en de enige denken we maar schijn bedriegt. We zitten nog maar net aan het tafeltje in de serré als de eerste auto's van de plaatselijke bevolking aan komen rijden. Binnen no time staat  de hele parkeerplaats vol. Iedereen is in het chique behalve ik.! (ja wie het laatst lacht (Dirk)
 
De mensen eten hier erg laat er zijn er nog die om 22.45 uur binnen komen. We nemen een heerlijke grote steak en ik krijg ook nog de helft van Dirk en Leny, zit dus weer lekker vol.
Na het eten nog een paar straffe baco's en gaan Mieke, Leny en Dirk naar bed. Ik besluit nog even naar de buitenbar te gaan en kom in contact met een Italiaans stel uit de omgeving, ze zijn benieuwd naar mijn verhalen. Ook de bediende komen erbij staan en zonder erg is het plotsklaps  4.30 uur. Ik ga dan ook snel naar de kamer om nog een paar uur te slapen.
 

                       Weer zo´n mooi uitzicht in de bergen

       Dit krijg je als de Mafia het vuilafvoer in handen heeft

                        Ja een spoor bij het hotel, lawaai
                               Een drinkstop en fruithapje

             Ja en hier konden we echt niet verder. Terug dus.

                      Wel een mooi plaatje onder de palm
Dag 16 door Dirk
San Severo - Scerne (I) 230 km.
 
Gisterenavond is Marjo tot in de kleine uurtjes doorgegaan, om 4.30 ging hij naar bed, het was reuze gezellig maar ik vond het beter om 24.00 uur af te haken.Was s'morgens dus fit, Marjo was een ander verhaal en Mieke had dus ook geen oog dicht gedaan.
 
Maar ja we gaan verder en vertrekken al vroeg. 09.00 uur.
Het eerste stuk was een saaie weg, hoewel saai? Er stonden aardig wat meisjes van plezier . Marjo mocht niet toeteren , had hij gisteren maar eerder boven moeten komen. Na 53 km gaan we weer de bergen in, een mooie route doch zeer slechte bergwegen, kuilen, gaten en verzakkingen te veel om op te noemen.Het vergt heel wat stuurmanskunst om met de motor de problemen te ontwijken. 
 
Halverwege de bergtour een drinkstop. 
Later gaan we de bergen uit en zegt Truus de GPS rechtsaf. Was een smalle weg van 2.5 meter breed en zag gelijk dat die weg niet veel bereden was maar ging toch door., na 3 km onder een viaduct blijken de Italianen een vuilnisstortplaats te hebben gemaakt., waarvoor Marjo een fotostop maakte.Weer 3 km verder zou ik linksaf de Ss 16 op moeten kunnen volgens Truus, nee dus, kon vroeger wel, nu was dit hermetisch afgesloten met een betonnen wal. Hiet konden we beslist niet door en moest Marjo zelfs passen. Terug dan maar, een stukje omrijden, tijd genoeg.
 
Hoewel de rit lengte van 211 km kort leek hebben we in de bergen er 2x zp lang over gedaan als de GPS aangaf. Bij weer een drinkstop meld ik aan Marjo dat het beter is als we die bergweggetje de volgende dagen maar gaan overslaan want het is een complete aan slag op schokdempers en banden. Wil je een lekke band oplopen moeten we vooral zo doorgaan. Om van het activeren van mijn airbag maar te zwijgen.
 
Rond 15.00 uur bereiken we vermoeid het hotel, met zwembad weliswaar. Wat is internet toch een uitkomst, dagje van te voren boeken, route aanpassen en je hoeft niet te zoeken.
 
We zitten aan het zwembad en Mieke haalt een paar biertjes, Marjo past die hoeft nog niet, ik zeg ruik er maar eens aan en meestal krijg je na vijf uur weer trek, dan is de kater weg.
Het hotel ligt aan de kust op 500 meter van het strand maar helaas ook een spoorbaan, op het moment dat ik dit aan het schrijven ben, zijn er al zeven sneltreinen voorbij geraasd, dat wordt war vannacht.
 
Morgen richting Rimini, Marjo moet nog een hotelletje boeken, ervoor of erna, maar net als zijn GPS doet zijn computer het nu ook niet meer, zou ik dan hierbij ook aan de bak moeten.
Ja met goede spullen op reis, zonder illegale software is belangrijk. Kan ik niet tegen Marjo zeggen, die is slaap aan het inhalen.

                     Mooi plaatje onder weg naar Rimini

         Achter de motoren het strand en de Adriatische zee

                                 Uitzicht vanuit ons hotel

                          Verkopers aan de boulevard
                      Het hotel in Rimini aan de kust en strand

           Naast het hotel het zwembad van een ander hotel 

                                   Het terras aan de boulevard

                                        Marjo zijn vriendin
Dag 17 door Marjo
San Severo - Rimini  (I)230 km.
 
Vanmorgen het 1e echte ontbijt na lange tijd, scrambled eggs with bacon. Mmm mijn dag kan niet meer kapot. Dan rijden we aan. We nemen de kustweg die in het begin weer erg druk is. Stad in Stad uit en zo gaat het maar door. Het gaat deze kant van Italië ook helemaal niet zo slecht. Nee er is volop bedrijvigheid, mooie gebouwen veel winkels en grote fabrieken. Ook zijn de wegen hier bezaaid met tankstations, om de 200 m zie je er wel een. Onderweg een warm broodje met ham bevalt ons niet zo goed, ze zijn een beetje aangebrand. Maar goed we kunnen er toch weer even tegen.
 
We rijden weer verder over de kustweg die nu iets rustiger is dan vanmorgen. Het valt ons steeds al op dat het na 13.00 uur wat rustiger wordt. Het is dan op het heetst van de dag en de mensen houden een soort siësta net als in Spanje. Ook zie we langs de weg veel Oleander struiken en bomen, bij ons kunnen we ze moeilijk houden maar hier is het een soort onkruid. Zelfs op veel snelwegen groeit deze mooie plant tussen de vangrails.
 
Om 15.00 uur zijn we in Rimini alwaar we een hotel hebben geboekt van € 29,-- (last minut). We kunnen gebruik maken van het zwembad van het er naast gelegen hotel. Als Dirk met 2 flesjes bier komt aanzetten wordt hij door de badmeester verzocht het zwembad te verlaten. Je mag hier geen glas hebben aan het zwembad. Dirk, Mieke en Leny gaan terug naar ons eigen hotel en drinken het daar op. Ik schud mijn flesje leeg in 3 plastic bekertjes en kan gewoon aan het zwembad blijven liggen. 
Na een uurtje besluit ik in de wirlpool te gaan zitten, meteen staat de badmeester bij me en zegt dat ik daar voor € 5,-- moet betalen. Hé? Ik ga in discussie met de jongen zen zeg dat ze de klanten zo wel weg jagen. Hij kan er ook niets aan doen het is het beleid van de directie. Dan besluit ik het zwembad te verlaten en ga nog even aan de overkant in de Adriatische zee liggen Als ik terug kom zitten de anderen al op het terras aan een biertje en martini. Biertje kost € 3,50 zegt Dirk. Ik wist dat er een addertje onder het gras zat, kon bijna niet, een hotel voor € 29,-- Ergens moeten ze het terug verdienen. 
 
Dan lopen we langs de boulevard en zoeken een goed eet-tentje. We nemen plaatst op het terras vlak langs de wegkant. Er kom erg veel verkeer voorbij en ik zeg dan ook tegen de andere dat dze straat eigenlijk een autovrije boulevard had moeten zijn.
Voor de zoveelste keer deze reis wordt ik op mijn wenken bediend. Om 21.00 uur Komen er 2 politiewagens voorbij rijden en dat was op een paar stadsbussen na, het laatste verkeer wat we gezien hebben. De weg verandert in een boulevard en wordt ingenomen door de vele voetgangers en fietsers. Ook rijder er nu veel Benidormbasterds (rolstoelrijders) en als klap op de vuurpijl komen er van alle kanten Afrikanen en Indiërs die een laken uitrollen en daar hun koopwaar op uit stallen.
 
Wij zitten eerste klas en blijven na de maaltijd dan ook lekker zitten. Voor ons staat een Indiër die horloges en elektronica verkoopt. Wij kijken aan tegen 2 op statief staande accu-led lampen. Ik zeg tegen Dirk "als ik die voor € 5,-- mee kan nemen, doe ik het". Als jou dat lukt wil ik die andere, zegt Dirk, als het maar niet de rose is. Ik naar die donkere jongen en vraagt wat ze kosten? Voor you € 20,--. Nee, zeg ik € 10,-- is genoeg. Dat wijst hij af en als ik wegloop zegt hij, oké € 15,--. Ik knik nee en ga weer op het terras zitten.
 
Na nog wat drankjes word het voor ons tijd om af te rekenen en terug te lopen naar het hotel. Als we al een eindje op weg zijn staat ineens het verkopertje achter mij  en zegt okë € 10,--.
Mieke betaald en controleert het wisselgeld en we zijn 2 lampen rijker. We nemen nog even een kijkje in een travestieten bar alwaar ik nog gefouleerd wordt en gaan dan toch echt naar het hotel waar we nog een allerlaatste afzakkertje nemen. Baco zeggen Dirk en ik, maar helaas geen Barcardi. Toch wel de barman/portier ons niet teleurstellen en zegt "Ik ga wel even bij de buren kijken". Na 10 minuten staat hij met een lach voor onze tafel. Dirk beantwoord dit met een Big Smile. Dan gaan we toch echt naar bed. Morgen richting Venetië.
 
                                       Goed ontbijt

                       Het zwembad op de 6e verdieping
                                 Kolosale hotel te Padova

                            Leny aan de gebakken kreeft
Dag 18 door Dirk
Rimini - Padova (I) 200 km.
 
Na een goede nachtrust en een goed ontbijt gaan we weer de weg op. We gaan gelijk van de kust af de SS 16 op, deze weg is nog redelijk afwisselend. Dan gaan we na 55 km de SS 309 op. Een lange drukke weg van 100 km naar het noorden en deze zit overvol met vrachtauto's, we moeten dus de ene na de andere inhalen om een beetje uit de dieselgassen te blijven. Er achter blijven hangen schiet helemaal niet op. He hotel dat geboekt is ligt 50 km van Venetië omdat de kamers in de aanbieding waren van € 200,-- naar € 76,-- en Marjo zuinig is. Bij Venetië is het namelijk zeer duur. 
 
Rond 13,30 uur arriveren wij bij het hotel. Een prachtig ding met twee zwembaden, een op de vierde en één op de zesde verdieping. Het zwemwater was eindelijk eens op bejaarde temperatuur. De internet verbinding lukt niet erg moeten we later nog maar eens proberen.
 
Als we eindelijk een nieuwe code hebben krijgen we internet. Gelijk gaat Marjo de nieuwe hotels voor de volgende dagen boeken. Helaas vergist hij zich in de datum dus annuleren en opnieuw boeken, krijgt nu geen bevestiging dus als dat maar goed gaat.Leny en Mieke staan te trappelen om de stad in te gaan om te eten, zij hebben trek. Door de korte rit hebben we de lunch overgeslagen, ik dacht doen we wel in het hotel maar het zwemmen bleek belangrijker.
 
Dineren in het hotel is niet aantrekkelijk daar er bussen vol Hollanders staan om in te checken. We vinden een aardig restaurantje en Marjo en Mieke gaan aan de Pizza, Leny aan de gebakken kreeft en ik hou het op zijn Hollands, kip dus.
 
Nu zijn we terug in het hotel, nemen een afzakkertje , baco dus terwijl ik het verslag af maak. Morgen vroeg op, 7.30 uur ontbijt omdat we naar Venetië gaan. We willen daar voor de drukte zijn en met de hitte weer weg zijn, daarna nog 100 km naar het volgende hotel.

                                  Een uitgebreid ontbijt

                  Door hoog water zijn de huizen beschadigd

                         Het San Marco plein, kaal gedoe

                   Marjo wil wat duivenpoep op zijn kleren

   Hier had het hotel moeten staan. nee dus, één weggetje lager
                                                 Bezoek Venetië

                                Weinig gondels is nog vroeg

                          Kathedraal op het San Marco plein

                       Eindelijk een muziekje op het plein

                              Zoals je ziet, hotel gevonden
Dag 19 door Marjo
Padova - Venetië - Romano d'Ezzelina (I) 130 km.
 
 
Deze morgen op tijd op want we gaan Venetië bezoeken. Het eerste stuk nemen we de snelweg om de grote stad Padova heen. De ochtendspits is erg druk en we staan dan ook snel in de file. We zien veel motoren die de file omzeilen door over de vluchtstrook te gaan rijden. Wij besluiten dat ook maar te gaan doen.Verderop in de file staat een politiewagen. We rijden er gewoon rechts langs, de andere motoren doen dat ook en de politie kijkt toe en reageert niet eens. Dit moesten ze in NL ook zo toestaan, het is veel veiliger dan tussen de auto's door manoeuvreren. 
 
 
Dan rijden we via een lange brug Venetië binnen. Het is nog maar 9.00 uur dus zijn we mooi voor de grote drukte binnen. We parkeren in de parkeergarage "San Marco". € 30,-- per auto en € 15,-- voor een motor. We kleden ons om en gaan aan de wandel.
Het is nog een hele trip om bij het grote San Marco plein te komen.Na elk steegje denken we, nu moet het komen, maar steeds schieten we mis. Na zo'n 5 km gelopen te hebben komen we uit bij een groot breed water en nemen een gondel naar de overkant. Dan is het nog maar 2 km alvorens we het beroemde San Marco plein betreden. 
 
 
Nog steeds is het erg rustig en is het grootste gedeelte van het plein ingenomen door honderden duiven. Ik vraag een vrouwtje of ik een stukje van haar duur betaalde broodje mag hebben en probeer nu middels dit lekkers de duiven over te halen op mijn arm of hoofd te komen zitten.Op mijn arm lukt redelijk maar om ze op je hoofd te krijgen mot je toch echt wel met iets anders aankomen. Er zijn dan ook mensen die speciaal voor de duiven een zakje pinda's mee hebben genomen. Zij moeten de duiven van zich afslaan.
 
 
Als we de nodige foto's hebben gemaakt keren we weer terug naar de parkeergarage. Trouwens Dirk en Leny vinden Venetië een beetje tegenvallen, Giethoorn vinden ze vele malen mooier.
Zijn ze inmiddels verwend? Ik had ze al gewaarschuwd maar nu hebben ze het met eigen ogen gezien.
 
 
Het is inmiddels al heel wat drukker geworden.De garage is wel 8 verdiepingen hoog en kan meer dan 1000 auto's herbergen. Ook moet je hier de autosleutels in het contactslot laten zitten zodat de bewakers ze nog een beetje kunnen schuiven . Zo proppen ze de garage zo vol als ze kunnen voor een zo groot mogelijke opbrengst en dat lukt ze vrij aardig.Wij staan op de 2e verdieping maar de nieuw aankomende moeten nu al naar de 8e.
 
 
Via dezelfde brug als we zijn gekomen rijden we nu de stad uit. Dan nemen we een mooie binnenweg die ons brengt aan de voet van het Dolomieten gebergte. Er staan nu veel luxe villa's langs de weg en ook zie je hier geen rommel meer liggen. Dirk zijn Truus zet ons precies af in de 1e haarspeldbocht van de allereerste berg. Alleen er is geen hotel te zien. Allen een huisje met een agressieve man met 2 blaffende herdershonden als bewaking. Hier moet het hotel zijn. zegt Dirk maar wij zien niets.
 
 
Wat is de naam van het hotel vraag ik aan Dirk, dan kan ik verderop even alleen gaan kijken. Als ik de naam heb rijdt ik het steile beging van de Dolomieten omhoog. Na zo'n 5 km van alleen maar hairpins gereden te hebben draai ik maar om, hier kan geen hotel zitten. We besluiten terug te rijden naar het dorpje aan de voet. Stoppen bij een willekeurig hotel en vragen waar het door  Dirk genoemde hotel kan zitten. Nooit van gehoord zegt de eigenaar maar je kan hier ook slapen.Nee, zeg ik, dat kan niet want we hebben al geboekt. 
 
 
Dan drinken we hier maar wat en Dirk haalt zijn laptop uit de tas, als ik dan kijk op de route blijkt Dirk de verkeerde hotelnaam te hebben ingevuld. Nu ik de nieuwe hotel naam noem zegt de uitbater, Oh dan moet je over 100 m rechts de bordjes volgen.
Dat doen we en enkels minuten later zitten we bij het juiste hotel aan een grote pot bier. Dit hotel zit in een steegje parallel aan de haarspeld bocht waar we eerder stonden en daar vanaf niet te zien was. Maakt niet uit zeg ik tegen Dirk, iedereen maakt weleens een foutje, zelfs ik.
 
Dan frissen we ons op voor het avondmaal , het is al weer lang geleden dat we iets hebben gehad. Een steak gaat er dus wel in.
 
    

                                       De Dolomieten

                                      De Zwitserse grens

                    Wat een bochten en steil omhoog

                             In de spoorwagon, zo de tunnel in

                                Nog even een mooi plaatje
                                          Mooi rijden hier

                         De Zwitserse Alpen zijn nog mooier

                          Dan de verrassing, het treinstation

                              Het eindstation van de trein

                            Dan weer aan het bier in Saas
Dag 20 door Dirk
Romano d'Ezzelino (I) - Saas (CH) 306 km.
 
 
Vanmorgen tijdens het ontbijt horen we dat Marjo zijn MP3 speler en USB stick heeft terug gevonden. Enige discussie vind plaats waarop Marjo zegt "Mieke jij hebt altijd gelijk"!. Van verbazing viel ik bijna van mijn stoel en bevestigd aan Mieke dat ik dit zal vastleggen., kan ze er altijd op terug komen. Zeg meteen dat aan het eind van deze rit ons nog een onbekende verrassing te verwachten valt, daar Truis de GPS een regel geeft van veerboot, snap dat niet in de bergen.We zien dus wel.
 
 
We gaan an route, de temperatuur is naar Hollandse waarden, dus trek ik een extra trui aan. Het begin van de rit was een mooie weg door de Dolomieten, wat een imposante bergen. Dit maakt indruk. Na 86 de A22 op, richting Brenner pas dus Oostenrijk, bij een drinkstop meld ik dat we 10 km de A22 verlaten en dan richting Zwitserland gaan. Dacht al zei Marjo, Dirk zijn Truus stuurt ons naar Oostenrijk. Vraag meten of we vooraf moeten tanken gezien de aanstaande bergrit, doen we wel in Zwitserland zegt Marjo, is de benzine goedkoper. Zo gezegd, zo gedaan.
 
 
We verlaten de A22 en beginnen aan een zeer mooie bergrit. In de dorpjes die we passeren moert je goed opletten, soms kan er maar één auto door het straatje en moet je wachten tot de tegenligger gepasseerd is. OP een geven moment denk ik dat we al in Zwitserland zitten, we rijden door een klein dorpje met bazalt
bestrating en door een mooie poort, is de grens dacht ik maar niemand te zien. Door rijden dus. Niet veel later de echte kleine grenspost. Twee auto's voor ons , de bewaker staat te kletsen met waarschijnlijk een bekende en gund ons geen blik waardig. Als hij uitgepraat is mogen we zonder iets te laten zien met een vriendelijk knikje doorrijden.
 
 
Dan begint het mooie landschap , wat zijn de Zwitserse Alpen mooi. Veel mooier als Italië, waarom rijden wij zover als het mooiste dicht bij huis zit. Het is wel sturen geblazen maar met een auto als richtpunt voor mij gaat het helemaal goed.  
Dan komt de verrassing, Truus meld in mijn oor "Ga aan boord veerboot"  en niet veel later staan we op een treinstation. Blijkt dat we met de motor op de trein moeten om de Vereina tunnel door te rijden. We kunnen ook omrijden, is één uur langer  en meer kilometers maar willen deze ervaring ook niet missen.
 
 
De trein is net gearriveerd, het lossen duurt maar 5 minuten. De dames worden door de zeer vriendelijke stationschef naar de personen wagon begeleid. Wij krijgen instructies hoe we de trein op moeten rijden en achter een vrachtauto op de motor moeten blijven zitten. Ik laat Marjo voorrijden om te zien hoe hij de wagon oprijdt, gaat goed en ik er achteraan. De vrachtauto rijdt helemaal door alle wagons heen naar voren, het past allemaal maar net. Wij ook helemaal, achter de vrachtauto aan, door alle wagons naar voren gereden. Marjo staat pal achter de vrachtauto en ik achter Marjo. Zij-poot uit en de Wing in zijn achteruit gezet. 
 
 
De trein gaat van start, gelijk de tunnel in, stikdonker is dat, de wagons zijn open en ik krijg me toch een lading wind in mijn gezicht dat ik mijn vizier maar sluit. Gewend aan het donker staat Marjo naast zijn motor  een sinasappeltje te schillen, had geen wind direct achter de vracht auto, denkt de schillen buiten de trein in de tunnel te gooien. Goed dat ik mijn vizier dicht had want de schillen vlogen mij om de oren. De trein rijdt snel en het hele zaakje schudt van jewelste. De motoren blijven wel goed staan.
 
 
Na twintig minuten bereiken we het eindstation en het afrijden is ook weer een beleving. We kunnen verder, en draaien gelijk rechts een tunnel in, Marjo en ik denken we rijden net zo hard, nu met de motor, weer terug na de treinstart. Dat was niet het geval en na 15 kilometer zijn we in Saas, hotel Old Jnn beland, met een prachtig uitzicht over de Alpen. Wat mooi en zeer lux, een kamer met vier bedden zelf voor ons, kan ik mooi haasje over spelen. De kamer van Marjo en Mieke is ook groot maar slechts 2 bedden, Dus geen haasje over voor Marjo. We gaan aan het diner. 
 
Morgen al weer naar Duitsland en zijn we bijna weer thuis.
 

           Door deze werkzaamheden waren we vroeg wakker

                                Nog zo'n mooi plaatje

                  Staan wel niet veilig maar is niet anders
                             Wat een uitzicht vanuit het hotel

                                       Langs de Bodensee

                 Het enige leuke aan dit hotel, rest is erg oud
Dag 21 door Marjo
Saas (CH) - Sindelfingen (D) 310 km.
 
Vanmorgen wel een heel rare wake-up call. Ik word al voor 07.00 uur gewekt door een af ander slijpapparaat buiten op de parkeerplaats. Ik doemel nog wat verder maar om 08.00 uur is het niet meer om aan te horen. Als Mieke gaat kijken en terugkomt op de kamer zegt ze,"Je moet je motor wegzetten. Ze komen zo asfalteren. Het bleek dat ze de scheuren in het asfalt van de parkeerplaats aan het inslijpen waren om daarna opnieuw te tarren. De scheuren liepen precies onder onze motoren door. 
 
Dirk had zijn motor, geheel onder het stof, inmiddels al weggezet. Ik zeg tegen Mieke, ze moeten maar wachten, ga eerst douchen. 
Als ik dan aangekleed beneden kom zegt de gastvrouw, volgens mij kan de motor nog wel even blijven staan. Dan maar eerst ontbijten. Lekkere verse broodjes met kaas en ham. Het uitzicht is werkelijk fantastisch, een typisch Zwitsers plaatje uit een vakantie folder. Wat is het hier mooi. Dit land ligt mij wel. Dan gaan we rijden, nog even genieten van de mooie en goede wegen door de Alpen alvorens we se snelweg opschieten. We rijden richting Zürich en voor de Bodensee draaien we linksaf. We nemen de weg langs de Bodensee en maken onderweg nog een laatste stop in Zwitserland. Bij de stad Konstanz passeren we zonder problemen de grens en nemen de snelweg  ri Stuttgard. Ter hoogte van het Schwartzwald draaien we de snelweg af en komen uit in de stad Sindelfingen alwaar we onze laatste overnachting zullen genieten.
 
Het hotel ziet er aan de buitenkant niet erg onderhouden uit maar we gaan toch naar binnen. Bij de receptie is niemand te zien maar er liggen 2 sleutels klaar met een briefje eronder., fam Arts en Hageman. Dan komt er een meidje aanlopen, ze spreekt half Duits en half Pools en zegt dat de kamer al betaald is middels afschrijving van mijn creditkaart gegevens. Het ontbijt moet nog wel afgerekend worden.  á € 5,-- pp. De motoren worden aan de achterzijde onder een afdak met veel rommel en stinkend naar poep geparkeerd. Alle sloten en alarmen die we hebben gaan erop. De spullen gaan naar boven en ontdekken we een jaren 70 kamer met groen behang en groene tegels inde badkamer.
Het stinkt er muf, het toilet blijtt doorlopen en op de vensterbank liggen muizenkeutels. Ach... het is maar voor één nachtje.
Dadelijk naar het restaurant voor het diner of zou het verstandiger zijn ergens anders te gaan eten?? Vanwege een fikse hoosbui, besluiten we toch maar in het hotel  zelf te eten. We zijn samen met 2 andere gasten de enige in het restaurant.De kok die Roemens is en de Duitse taal niet echt machtig is gaat ons deze avond bedienen. We vragen hoe het weer morgen is maar hij zegt, ik niet weten. We pakken de menukaart en bestuderen deze uitgebreid. Wat zijn Maultashen vraagt Mieke? Zal ik dat eens aan de kok vragen? Ik zeg doe maar niet, dat weet hij nooit. Vraag het maar aan die 2 andere gasten. Dirk denkt dat het mosselen zijn en ik denk aardappelen. Blijkt het een soort dumplins te zijn, deeg bolletjes met vlees. Ik bestel een Steak en Dirk een Rostbraden. Toch krijgen we beide hetzelfde??  Als we naar bed willen gaan komt de kok en zegt jullie moeten eigenlijk nu afrekenen. Doen we morgen vroeg bij het ontbijt want dat moeten we ook nog betalen, zeg ik.  Hebben jullie dan wel € 118,50 bij je vraagt de man en laat de handgeschreven rekening wapperend zien. Komt goed zeg ik en welterusten.
Van dag 22 zijn geen foto's, is ook niet zo interessant die autobaan. wel het dag verslag hier onder.
 
Dag 22 door Dirk
Sindelfingen (D) - Sambeek / Tiel (NL) 541 km.
 
Gad verdamme het regent. Zo op de laatste dag is dat een tegenvaller, op de onweersbui na in Genua is het verder droog geweest. Regenpakken dan maar aan en weer op route, naar huis dus. We zijn net op weg hoor ik plotseling een getoeter van jewelste achter mij. Ik stop maar door de regen zie ik slecht wat er aan de hand is. Marjo loopt om zijn motor en beide kofferdeksel staan open, hij is duidelijk wat aan het zoeken. Na vijf minuten kunnen we verder en bij het stoplicht hoor ik dat hij zijn telefoon aan het zoeken was  en gevonden heeft, anders hadden we terug gemoeten. 
 
Niet veel later zitten we op de A8 en draai ik mee naar links, blijken we fout te zitten want hij gaat over in de A81 terwijl we op de A8 hadden moeten blijven. Gaan 3 km tunnel door en bij de volgende afslag keet ik terug, dus weer door de tunnel terug dan rechts naar de A8. Bij de drinkstop 160 km verder grapte ik, "ja ik kon geen afscheid van de tunnels nemen dus heb ik er een extra rondje bijgedaan". Thuis zag ik de gemaakt fout, had zodra ik de A8 opdraaide, geheel rechts moeten houden en niet links.
Nu dus 20 km extra gereden.
 
Verder gaat het voortvarend en vooral op de A61 is het rustig en kunnen we aardig gassen. Bij de volgende stop het regenpak maar weer uit, het had ook al een hele tijd niet meer geregend.
We zouden zoals gebruikelijk in Boxmeer gaan dineren, echter, we waren zo vroeg dat we om 14.30 uur stopte bij de Romijnse put langs de A73 en besloten, daar ook de lucht weer aardig donker werd, het diner over te slaan en spoorslags door te gaan naar Tiel.
 
Marjo overwoog nog of hij bij Vierlingsbeek zou afslaan maar zou doorgaan tot de afslag Boxmeer om zijn Wing af te tanken voor de berekening van het gemiddeld benzine gebruik. Nu dat had hij beter niet kunnen doen. Net voorbij de afslag Vierlingsbeek kwamen we in een stilstaande file terecht. Er hadden al auto's op elkaar gezeten  want die stonden in de berm alles te regelen. Wij tussen de file door maar die Hollanders gaan niet meer opzij.
Heb je in Italië geen last van, daar krijg je ruin baan.
 
Dan komt de wegenwacht met zwaailicht en geringe snelheid over de vluchtstrook en wij in zijn kielzog er achteraan. Binnen no time waren we bij de afslag Boxmeer maar helaas voor Marjo was die wegens werkzaamheden afgesloten. Hij moest toen door naar de A77 om Boxmeer te bereiken.
 
Na veel gezwaai en gegrijns bij de afslag A77, volgen wij zonder verdere problemen onze weg en zijn om 15.30 uur weer op ons vertrouwde plekje te Tiel. Marjo zal het resumé schrijven dus was het dit dan voor mij. Het was wel vermoeiend en ik krijg wat moeite met het gewicht van de Wing in die korte bochten., moet gaan nadenken wat ik met motorrijden ga doen. Lichtere motor misschien? 
 
Niettemin was het een prachtige vakantie, we hebben veel gezien en beleefd, ook veel gelachen Hé Trulli's.

Resumé Italië 2013 door Marjo
 
We hebben weer een leuke reis gehad en in totaal zo'n 6000 km gereden. Italië bestaat eigenlijk uit 2 gedeelte. A, het rijkere en economisch goed draaiende Noorden. B, het armere droge Zuiden.Ons viel duidelijk op dat ten zuiden van Rome de economie slechter draait. De huizen en de wegen zijn er slecht en je ziet er weinig industrie. Alles is verdroogd er groeit dan ook bijna niets. Alleen rond de Vulkamen zie je bossen en veel groen. Het door lava overstroomde land blijkt erg vruchtbaar te zijn.
 
In het noordelijke gedeelte zie je veel grote moderne fabrieken. Ook de huizen zien er hier een stuk beter uit en er rijden erg veel dure auto's . Vrachtverkeer rijdt af en aan. Dat het hier slecht gaat kan ik niet zeggen en ik denk dan ook dat de Italianen, Europa een beetje voor het lapje houden om zo de nodige extra Miljarden binnen te halen.Berlusconi moet toch ergens zijn Boenga Boenga feestjes van kunnen betalen.
 
Over het algemeen zijn de Italianen best wel rustig en dus niet zo temperament vol als ik ze me altijd heb voorgesteld. In het verkeer zijn ze een heer en laten ons met de motoren zonder problemen overal voorgaan.
 
Wat ons ook opviel is dat de Italianen niet zo perfectionistisch zijn. Ze verwaarlozen vaak de buitenzijde van hun huizen en in de tuin doen ze pook niet veel. Ze vinden het wel goed zo. Heeft misschien ook wel te maken met de hoge temperaturen.
 
Wat we ook niet netjes vonden is de rommel die ze overal langs de weg maken. Ze gooien al hun afval uit het raam van de auto en dat blijft daar dan jaren lang liggen.

Van de Maffia, waar we van te voren door veel Nederlanders voor werden gewaarschuwd , hebben we niets gemerkt. Misschien weer net zo'n vooroordeel als vorig jaar over de Roemenen en Bulgaren. Blauw is er genoeg op straat maar ze kijken toe en verroeren zich niet, zelfs niet als we op de snelweg over vluchtstrook een file vermijden, zou het ook de warmte weer zijn?
Al met al was het weer een hele mooie gezellige reis maar mij land zal het nooit worden. Dat geldt ook voor mijn medereizigers.
Dirk, Leny en Mieke.
 
Benzine verbruik 334 liter, gemiddelde gereden 1 op 17,65 Liter.
Benzine kosten € 585,-- en € 97,50 voor Tol, boot en treintunnel.
 

                     Klik op plaatje voor filmpje Italië-Sicilië