Welkom op de site van Dirk Hageman
Deze site gaat over onze motorreizen.
   Welkom      Motorreis Kroatië 2007
 
Onderaan de pagina is een filmpje geplaatst. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Motorreis Kroatië-Bosnië-Servië en Roemenië

Als je het vizier op zuid-oost houdt en je blijft in die richting rijden kom je als vanzelf in bovengenoemde landen terecht zonder dat dit van tevoren gepland was. Kroatië, dat was ons uitgangspunt en aldus van start.


Dag 1: zaterdag 25 augustus, Tiel - Velburg (D) 710 kilometer gereden.


Omstreeks 8.45 u. vertrokken uit Tiel onder goede weersomstandigheden om via Boxmeer waar wij onze mede motorreiziger ophaalde, via Venlo de Duitse autobaan (61) af te rijden. Mart met zijn Goldwing 1500 voorop, er zet er flink de sokken in. Ja, het eerste stuk is het langst en willen we snel overbruggen. Dan de A6 en een klein stukje A3. Met de benodigde tank en lunchstop belanden we rond 17.30 u in Velberg (D). Een klein pittoresk dorpje waar goed toeven is. Ook het hotel was boven verwachting, zelfs de motoren konden in de garage, en met een stamtafel voor de dorpbewoners was het er een gezellige boel.



Dag 2: Velburg - Sopron (H) 512 km gereden. 


Na stevig ontbijt en 23 graden, de autobaan vignetten voor Oostenrijk op de motoren bevestigd en gaan gepakt weer onze weg. De A3 overgaand in A1 en de A 21 af. Na een tank en koffie stop, de temp was inmiddels 26 graden, gaan we bij Alland de autobaan verlaten en door de bergen toeristisch rijden en komen we al meer in vakantie stemming. De bergen uit nog 20 kilometer A3 en zijn we bij de Hongaarse grens. Zonder problemen, hoeven zelfs niet te stoppen of onze passen te laten zien, rijden we naar Sopron om het hotel op te zoeken welke ik via internet had geboekt waar we rond 17.00 uur aan kwamen. Was midden in het mooie drukke centrum en ook hier konden we de motoren achter gesloten deuren stallen. Voor het diner moest je het centrum in, er waren restaurantjes genoeg en alles was vermeld in het Engels of Duits zodat je goed kon kiezen. Verder waren er veel kerktorens welke elk heel uur zo om de 2 minuten verschil een heel riedeltje afspeelden. Dat heeft Leny en de andere rijders sÙnachts toch wel een klokken syndroom bezorgt. Bij mij niet, heb niets gehoord, geslapen als een Os. Dacht zelfs dat ze de klokken hadden afgezet.



Dag 3: Sopron – Nagyvátie (H) 314 km.


We hebben geen haast, 300 kilometer is maar een klein stukje op de Goldwing en vertrekken met zeer goed weer 25 gr. rond 10.30 uur naar Nagyvátie. Hoewel je in Hongarije 100 km/u op de binnen wegen mag rijden houden we 80 km/u aan om niks van de omgeving te missen, daar doen we het tenslotte toch voor, kaarten hebben we niet nodig want ik rij voorop met Truus de GPS in mijn oortje. Klopte allemaal als een bus. Ook weer en tankstop alleen kost hier de benzine nog 1 euro de liter. Onder langs het Balatonmeer richting Pécs. Bij een motorzaak nog even een rolletje tape gehaald omdat bij Ans de communicatie apparatuur haperde, en dit provisorisch gerepareerd. Rond de klok van 15.45 belanden we op ons eerste einddoel, camping IDYLL te Nagyvátie. Dit ligt ongeveer 25 km van de Kroatische grens en deze locatie wilde wij als uitval basis gebruiken. Daar het Hollandse eigenaren heeft hadden wij een vast punt om terug te keren, en konden taal problemen omzeilen. Een zeer mooie camping trouwens met hagel nieuwe toilet en douche voorzieningen. Een aanrader voor diegene die met tent, caravan of camper op pad gaat. Wij hadden via internet een huisje gereserveerd welke weliswaar buiten het terrein lag maar zeer goed aan onze wensen voldeed. Was een opgeknapte Hongaarse woning, 2 slaapkamers, open keuken, badkamer en toilet. Met veel bijgebouwen waar we de motoren in kwijt konden. 10 kilometer verderop was een goed restaurant waar je kon ontbijten, lunchen en dineren. Dus dat zat wel goed.



Dag 4: Rustdag, omgeving verkent, toch nog 70 km gereden. 


Rond 08.00 u. opgestaan, Mart had slecht geslapen, het bed was naar Hongaarse maatstaven dus klein met hoge zijkanten, dus eruit vallen was onmogelijk en uitstappen moeilijk vooral sÙnachts, even wennen dus. Ons bedje was beter en goed uitgerust kon de dag beginnen. Met de motor gaan ontbijten, was toch 10 kilometer verder nietwaar. Daarna in Szigetvár bij de Lidl eerst boodschappen gedaan want zoÙn ontbijtje kunnen we sÙmorgens zelf wel maken. Verse broodjes ging Leny halen bij het kleine dorpswinkeltje 50 meter van ons huisje. Lopend de omgeving van Nagyvátie verkent. Hier zijn allemaal kleine zogenaamde wijnhuisjes met een druivengaardje erachter. In en bij die wijnhuisjes worden de druiven handmatig geperst, het sap in tonnen opgeslagen en wijn van gebrouwen zal ik maar zeggen. Is daar zoÙn wijnboertje aan het werk en ik zeg Jonapot (goede dag) begint dat wijnboertje tegen ons in het Hongaars uit te weiden en wij uitleggen dat we het niet verstaan. Plotsklaps pakt hij een vies glas, gooit er een beetje water in, roeit het met zijn vieze vingers zogenaamd schoon, giet het hele spul vervolgens in een ander glas roert weer en gaat zodoor tot er vier glazen naar zijn maatstaven gereinigd zijn. Wij kijken elkaar aan maar zeggen niets. Vervolgen duikt het boertje in zijn huisje en tapt de vier glazen vol en reikt het ons aan. Wij kijken in het glas, zitten zaadjes in zegt Ans, ja bevestig ik, maar wel met vleugeltjes. Zit het naast wijn/druivensap? Vol met vruchtvliegjes, die zaten op de schenktuit en waren mee gesleurd. Goed voor de lunch zei ik, om het boertje niet te beledigen hebben we het toch maar opgedronken. We waren immuun want we hebben er niets aan over gehouden. Wat een belevenis!!



Dag 5: Kroatië naar natuurgebied Plitviĉka te Jezera. 384 km.


We gaan Kroatië in, bij de grensovergang geen problemen, weer is goed 25 gr. Gelijk konden we de restanten van de oorlog zien, kapot geschoten huizen en hotels, dat er verder hard gewerkt is aan de wederopbouw is ook te zien. Veel nieuwe huizen en die zijn beter als de oude die er nog staan. We rijden door zeer mooi gebied met vriendelijke mensen en hoe dichter we bij Jezera komen hoe toeristischer het wordt. Veel borden langs de weg met zimmer vrij en bij het natuurpark drie grote hotels. Dat is toch wat te druk voor ons en zoeken in Dreznik Grad en pensionnetje boven een restaurant. We boeken 2 overnachtingen omdat we wel een volle dag nodig hebben het park te bezichtigen. De pensionhoudster sprak goed Duits en na wat biertjes ging het gesprek toch over de waanzinnige oorlog waarbij mensen die elkaar goed kenden elkaar wegens haat doodschoten. Haar schoonvader van 92 is zonder aanleiding pardoes in 1991, hier voor de deur op straat doodgeschoten. Het hele pension met restaurant is opnieuw opgebouwd. Ja, het geeft wel te denken.



Dag 6: Bezoek natuurpark. 


Helaas, hoewel de temperatuur nog goed is 23 gr. is het vrij mistig. Ja, we zitten dan ook in bergachtig landschap. Gaan toch het park bezoeken want daar kwamen we voor. Moeten wel met de motor omdat het toch nog 10 km verderop ligt. Ja, je moet van de natuur houden en veel lopen en trappen klimmen om dit in ogenschouw te nemen. Het is eigenlijk niet uit te leggen maar ondanks de nevel schitterend mooi. Noorwegen zonder fjorden in het klein. Moe van het lopen besluiten we het treintje te nemen, hier komen we bedrogen uit. Het raast alleen maar door de bossen, bedoeld als verplaatsing, je ziet niks. Dan maar met het bootje over het meer, maar met de nevel en de wind bracht dit geen vreugde. Het beste was gewoon te blijven lopen. Was wel erg druk, bussen vol werden er gedropt dus gaf dat file op de kleine bruggetjes er paadjes.



Dag 7: Via Bosnië terug naar ons huis in Hongarije. 396 km.


Jammer het regent en de temperatuur is gezakt. We zitten vlak bij de grens van Bosnië en omdat we het hier in Kroatië wel gezien hebben besluiten we over Bosnië terug te rijden, niet dat we wegenkaarten hadden maar gewoon vertrouwen in Truus de GPS. Bij het kleine grens overgangetje waren de douaniers uitermate vriendelijk, was gewoon opvallend, iets goed te maken misschien? Hoewel Truus wegen nummers aangaf was in geen velden of wegen nummers te ontdekken en van de plaatsnaam borden kon je ook al geen chocola maken. Onleesbaar dus. Uiteindelijk belanden we in een gebied vol met mijnen en de regen bleef met bakken neerdalen. Blindelings volgden wij Truus, maar die had niet van mijnen gerept in mijn oortje. Tevens waren de wegen of zeg maar weggetjes zo slecht en nat en glibberig dat Mart steeds zachter ging rijden, hij slipte aardig en vond het raar dat ik nauwelijks last had. Ja, een 1800 is wat stabieler dan een 1500. Gelukkig begon het rond half twee op te klaren en konden we de zon weer zien schijnen. Moe en toch weer een belevenis achter de rug waren we voor donker terug in onze uitval basis.



Dag 8: Rustdag met kleine rit 95 km.


Door het slechte weer en blubberwegen in Bosnië waren de motoren erg vuil. In Szigetvár een wasstraat opgezocht, was er erg druk maar zou een halfuurtje duren volgens de medewerker. Terwijl de dames boodschappen deden waren wij toch wel 2 uur verder alvorens de motoren weer spik en span waren. sÙMiddags nog even de heuvels ingereden waar we in een dorpsfeest belanden, gelijk hadden we veel bekijks en namen kinderen mee achterop. Toen jonge dames zich aanboden was de pret voorbij en wilden onze echtgenoten gaan eten, dus op naar een restaurant.



Dag 9: Roemenië naar Arad. 320 km.


Ja, wat gaan we nu doen? Roemenië ligt vlak bij, en we hebben nog steeds zoÙn 25 gr. We zullen hier ook maar een ritje met een overnachting aan wagen, daar kom je niet vaak op de motor. In principe kun je vanuit Hongarije zo naar Roemenië maar Truus de GPS wist een kortere weg. Wij op weg en stonden voor een andere grens, van Kroatië. Hier waren ze wat strenger en kregen een stempel in het paspoort. ZoÙn 40 km later stonden we plotsklaps voor de grens met Servië, bevreemde mij omdat ik dacht dat we nu door Joegoslavië moesten en begon ik aan Truus te twijfelen. Na enig nadenken en overleg begrepen wij dat na het Russische juk de namen vernieuwd waren. Stommelingen toch!! Aan deze grens waren ze overactief. Maar liefst 2 stempels in het paspoort, tevens moest ik de groene kaart tonen. Slim waren ze wel want ik had de oude gegeven en de douanier wees op de datum dat die niet geldig was. Na de goede groene kaart te hebben laten zien mochten we verder, Servië door. Op zich is er nagenoeg geen verschil met Bosnië we zijn er dan ook alleen maar door heen gereden. Aan het eind moesten we weer de grenspost passeren maar die was afgesloten en vervallen. Zat nog wel een jonge douanier die ons met gebaren wees waar we wel de nieuw gebouwde grenspost konden vinden. Dus moesten we terug. Na 200 meter, eerst even stoppen, plaspauze in het riet. Mart besluit een appeltje uit de boomgaard te halen. Klimt over de gammele heining, paal breekt maar Mart komt er zonder kleerscheuren af. Zeg, dat had je beter niet kunnen doen want bij die ouwe grens post zitten ze ons met een verrekijker in de gaten te houden. En jawel hoor, had het nog niet gezegd of daar komt een Jeepje aan geknord. Ik pakte gauw een kaart, was van Hongarije, en deed net of ik de weg aan het zoeken was. De oude sacherijnige douanier begon op een Gestapo mannier in het Servies tegen ons te blaffen. Ik haalde mijn schouders maakte met gebaren dat we het niet verstaan, wees op de kaart, maakte een hand gebaar dat ik nu wist hoe wij moesten rijden en stak de duim omhoog. Het Jeepje ging gelukkig in zijn achteruit 200 meter terug. En wij verder naar de nieuwe grenspost. Hier bleken we weer Hongarije in te moeten met nog 50 kilometer voor we in Roemenië zouden belanden. Echter om van Servië Hongarije weer in te kunnen! Anderhalf uur heeft het geduurd, elke auto werd uitgepakt, bij onze motoren wisten ze niet waar het zat, dus toen wij zeiden “niets aan te geven” kregen we weer 2 stempels en konden we door. Die Truus (GPS) toch met de kortste weg, maar weer een avontuur rijker. Zonder problemen de Roemeense grens gepasseerd, maar gelijk zag je het verschil. Veel zigeuners en armoede of behoorlijk gesetteld. Verschil tussen arm en rijk is groot. We belanden in de drukke grote stad Arad. Op zoek naar een hotel, zijn er genoeg van één tot vier sterren. We gaan ons verwennen en nemen een vier sterren. Wat een luxe, Mart was in zijn nopjes na het door ons genoemde kippenhuis bed. sÙAvonds de stad bezichtigt en moe maar voldaan de koffer in.



Dag 10: Terug naar de uitval basis in Hongarije. 365 km. 


Hoewel Truus ons weer over Servië wil sturen, besluiten wij toch maar, door de ervaring aan de Servische grens, de langere route te nemen en eenmaal in Hongarije de 55 te blijven volgen. Bij de Roemeense grens overgang waar wij even een koffie stop inlasten, liepen twee ongure types op mijn motor af en begonnen zogenaamd even te poetsen, met een luide schreeuw rende ik naar de motor en gebaarde dat ze moesten opzouten, na veel vocabulair geschreeuw dropen ze af zonder wat van de motor te kunnen lenen. Zonder verdere problemen de grens gepasseerd en met de benodigde stops weer op de uitval basis terug gekeerd.



Dag 11: Slecht weer, blijven zogezegd thuis. 


Rond 08.00 kijken we naar buiten, we hadden plannen bedacht om ook nog even naar Slovenië te gaan, echter de regen kwam met bakken uit de lucht en temperatuur was omgeslagen van 25 naar 8 graden, zeker geen weer om met de motor op pad te gaan. De hele dag bleef het zo, het was zo slecht dat we zelfs niet naar het restaurant 10 verderop wilden gaan. Voor het diner maakte we gebruik van onze noodrantsoenen en haalde in het dorpswinkeltje een paar extra pakken soep. Ook hadden we geen verwarming in het huisje, dus dikke kleding een paar flinke neuten en vroeg onder de wol.



Dag 12: Ritje rond Pécs 120 km. 


De hele nacht heeft het gestormd en geregend, tijdens het ontbijt klaart het wat op, het wordt zowaar droog. Is nog wel koud 10 gr. Rond elf uur de motoren van stal gehaald om de bergen rond Pécs te gaan verkennen. Ook dit is een mooi gebied en kun je als motorrijden je uitleven. We rijden een bergweggetje op wat steeds smaller en slechter wordt, op een gegeven moment hield het op maar hoe keer je op zoÙn schuin smal padje. Na veel geworstel met de motor schuin tegen de hoge kant gehouden lukte het om zonder schade de andere richting uit te komen. Ondanks te slechte temperatuur droop het zweet van mijn rug en voorhoofd. Weer beneden begon het weer te gieten en zijn we maar terug naar de basis gereden. sÙAvonds nog wel het restaurant bezocht en te veel gegeten. Hierna had de uitbater nog een verrassing en kwam met een gratis toetje. Pannenkoekjes gevuld met notenpasta. Het lag voor de hand dat we dat niet meer opkonden, maar ja vol is vol. Met een klein gevoel van schaamte en excuses zijn we vertrokken.



Dag 13: Richting Nederland, Sopron. 325 km. 


De weersberichten worden alsmaar slechter, in Oostenrijk ligt zelf sneeuw. Naar huis gaan is dus niet zo moeilijk, het regent licht. Goed ingepakt gaan we via een andere route naar Gyenesdiás, waar we rond 13.00 arriveren om een lunchstop te houden bij mijn zuster, die daar vertoeft. Na twee uur gaan we verder, met hevige buien onderweg, naar Sopron en overnachten in het ons bekende (kerkklokken) hotel.



Dag 14: Via Oostenrijk naar Velburg (D) 563 km. 


Hoewel het regent en koud is, wilden we toch door de bergen rijden en gaan na de grens passage de Oostenrijkse bergen in. Dit hadden we beter niet kunnen doen, want de mooie riviertjes waren snel stromende watermassaÙs geworden en buiten hun oevers getreden. In de dalen kwamen we al snel brandweerautoÙs tegen die kelders aan het leegpompen waren mensen die zandzakken aan het vullen waren. Hoe verder we reden des te erger werd het en dachten als dat maar goed gaat. Was wel een mooi schouwspel, al dat water dat naar beneden kwam. Echter onze vrees werd waarheid. Midden in een dorpje ter hoogte van Alland, nog slechts 5 km verwijderd van de autoweg was de weg geblokkeerd, afgesloten door de politie. Gesommeerd werden we links af te slaan weer omhoog de bergen in. De regen kwam met bakken uit de lucht met een temperatuur van 5 graden. De dames kregen het koud achterop, maar eerst zien dat we die bergen uitkomen. Truus de GPS bracht geen uitkomst want die stuurde mij steeds terug richting Alland en onze weg in de bergen had maar één richting rechtdoor dus dan maar. Uiteindelijk bij een benzinestation, stonden we droog. Truus, de GPS, een nieuwe route naar Duitsland gevraagd en stonden we zowaar 3 km van de autoweg A2 af. De eerste de beste stopplaats hebben wij ons eigen met warme chocolade melk opgewarmd. Hadden zoÙn 50 km door de bergen om moeten rijden om weer onze weg te kunnen vervolgen. Na de stop werd het wat droger en ging het gas erop, met een snelheid van 160 km gingen we binnen een half uur, van 8 naar 17 graden. Het leed was geleden en weer een avontuur rijker. Rond 18.00 uur arriveerde we bij ons gezellige hotel in Velburg (D).



Dag 15: Echt naar huis dus. 712 km. 


Het is droog en de temperatuur 18 gr. Uit voorzorg trekken we de regenkleding aan, onze natte spullen waren inmiddels gedroogd op de verwarming van het hotel. Na 3 km de autobaan A3 op en kon het gas open. Met de nodige stops en nog een aanvaring met een Duitse automobilist die Mart even van zijn rijbaan wilde drukken, wat mij buitte zinnen bracht ik die mof weer inhaalde voor hem ging zitten en in de remmen kneep (oerstom dus) hebben we geen last meer gehad. Als ik al geen hekel aan deze mensen had, is het nu alleen nog maar versterkt, maar je mag niet generaliseren toch. Met 4900 km onder de wielen bereikten we rond 18.00 de contouren van Tiel. Eerst maar eens chinees gegeten, en de aankomende winterdenken overeen nieuw avontuur.



Voor hotel informatie kijk eens op: www.booking.com en www.sopronhotels.com

De camping is beslist een goed advies,



Klik op video plaatje