Welkom op de site van Dirk Hageman
Deze site gaat over onze motorreizen.
   Welkom      Motorreis Mexico 2007
 
     onderaan de pagina zijn filmpjes geplaatst.

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Mexico motorreis 2007
De één houdt van een goed georganiseerde reis, en de ander van een avontuurlijke.

Deze reis valt beslist onder de tweede categorie en zal ik onze belevenissen hieronder verwoorden.

We rijden uitsluitend in het gebied geheten Baja California.

Er is maar één weg, zowel heen en terug,
weg Nr 1.



Dag 1: zaterdag 17 februari.

Vliegen we van Amsterdam via Chicago naar Los Angeles. 


Vroeg uit de veren 06.00 uur om op tijd op schiphol te zijn, het vliegen staat mij niet aan en zeker de tussenstop van 1,5 uur te Chicago niet. Op schiphol ontmoeten we Hans en Marian die we al van onze vorige reis door de USA kennen. Ook Herman en José zijn er, met hun hebben we 14 dagen geleden kennis gemaakt. Verder staat er nog een groepje die elkaar al kennen, in de USA zal er nog een groep Duitsers aansluiten. Totaal hebben we 19 motorrijders waarvan 2 begeleiders en 8 duo passagiers, ook zijn er nog 2 man als chauffeur voor de volgauto met bagage. De twee begeleiders Jos, en Eus zijn van het type (Bennie Jolink van Normaal) ruwe bolster blanke pit, niet zeiken maar zuipen. Vliegen dus, mijn vrees werd bewaarheid. In Chicago was de douane afhandeling erg traag, iris scan en vinger afdrukken werden afgenomen, tevens moesten we onze koffers op halen en doorgeven naar het andere vliegtuig. Ook moesten we met een treintje naar een andere terminal, was dus blij dat er meerdere waren want ik had dit zelf nooit gevonden. Koste wel allemaal veel tijd zodat het rennen geblazen werd om de vervolg vlucht te halen. Vakantie noemen ze dat en het begin van een avontuur.

Rond half drie sÙnacht (Ned. tijd) landen we in Los Angeles (USA) en een uurtje later zitten we in het hotel.

We zijn dus werkelijk 22,5 uur onderweg. Echter de klok gaat 9 uur terug door tijdsverschil en is het dus 18.30 u. en nog Zaterdag, de temperatuur is 24 gr.

Eten en een biertje, wordt het toch nog drie uur later, om 21.30 u. (USA tijd) slapen dan maar.



Dag 2: zondag 18 februari.

Van Los Angeles (USA) naar Ensenada (Mexico), 300 km. 


Weer vroeg uit de veren (6.30u.) en ontbeten. Het is fris, 19 graden. Huurmotoren ophalen. Ja en daar staat zoÙn mooie bijna nieuwe witte Honda Goldwing 1800, bouwjaar 2006 met 6000 mijl op de teller, voor mij klaar. Hier was ik toch wel mee in mij nopjes en zou ik hiermee de hele verdere reis geen problemen mee kunnen krijgen. Rond de klok van 11.00 u. heeft iedereen zijn motor en gaan we van start. Motorkleding aan en bliksemsnel LA uit, en de auto weg (Interstate 5) op richting Mexicaanse grens. Na 150 km de Lunch stop en gooien we voor de zekerheid de tanken nog even vol. Met een gangetje van 110 km/p u stuiven we naar de Mexicaanse grens met voorop Jos, die eigenlijk zonder om te kijken verwacht dat iedereen maar volgt. De grens wordt zonder problemen snel gepasseerd, aan de andere zijde stond wel een paar kilometer dus terug belooft dat nog wat. We gaan de heuvels in op naar Ensenada, sturen geblazen dus. Zo trouw als een hond volg ik de voorrijder, mij raakt hij niet kwijt. In mijn spiegels zie ik dat de onderlinge afstand toch wel merkbaar groter wordt, maar Jos geeft geen krimp en gaat onverdroten verder. Toch wel vermoeid belanden tegen donker aan om 18.30 u. in het hotel. Eerst maar weer een biertje en dan gezamenlijk eten. Lobster stond op het menu, is gekookte kreeft. Zou een delicatesse zijn maar niemand vond er wat aan en was het nog prijzig ook, 30 dollar p.p. Voor ons was dit het sein om niet meer gezamenlijk te gaan eten.

sÙAvonds nog even een wandelingetje gemaakt en weer redelijk vroeg naar bed.



Dag 3: maandag 19 februari.

Van Ensenada naar El Rosario, 230 km.


We kijken uit het raam en ja hoe bestaat het, de regen komt met bakken uit de lucht. De temperatuur is ook maar 15 gr. Onze ervaren voorrijder Jos kijkt bedremmeld, dit had hij nog nooit meegemaakt. Had ook geen regenkleding, wat enige hilariteit veroorzaakte, de rest van de rijders had wel goede kleding, motorpak, regenkleding, extra trui aan en op pad. Nu begreep Jos ook (op schiphol niet) waarom onze koffers zo volzaten. Er is maar één weg die dan ook nr. 1 heet, welke goed bereidbaar en soms wat hobbelig is. Hoe verder we van Ensenada weg rijden hoe droger het wordt, de temperatuur loopt op en al gauw wordt het stoffig en winderig. Door de heuvels is het mooi rijden en sturen maar op de vlakte speelt de straffe zijwind met zandstuiving met ons, alles lijkt nu dor een droog, heet ook niet voor niets de “Vilzcaino woestijn. De temperatuur is opgelopen tot 24 gr. Navenant hebben wij ons van kleding ontdaan. Dan in de middle of nowhere, een weg blokkade, militaire drugs controle, we moeten van de hoofdweg af, door het zand keien en nog meer off te road rommel. We worden gesommeerd stapvoets te rijden maar mogen wel door, later blijkt dat dit ritueel zich elke dag herhaalt. Wie verkeerd rijdt krijgt een spijker bed voor zijn wielen. We belanden in El Rosario met vele kleine winkeltjes en aardige restaurantjes. Drinken en eten maar weer, maar van groepsverband was geen sprake meer, ieder groepje zocht zijns weegs en ontstonden er 4 groepjes, groep 1 de Duitsers, groep 2 de individuele, groep 3 met familieband en ons groepje van zes die elkaar al kenden. Had zeker met de lobster te maken van vorige dag. Verder wilde wij een nieuw drankje proberen, zoveel bier smaakte ook niet meer en jawel hoor de pinacolada beviel ons goed, een soort cocos achtig drankje met een flinke dosis alcohol. Na 3 grote bellen ging je de wereld weer zonniger bekijken.



Dag 4: Dinsdag 20 Februari.

Van El Rosario naar Guerreno Negro, 320 km.


De start temperatuur is goed 23 gr. hierdoor kan de motorkleding uitblijven en het leren hesje aan. We tanken de motoren maar ook de jerrycans vol benzine want er zijn een paar HarleyÙs bij die deze afstand niet kunnen overbruggen en benzine stations zijn er niet in dit deel van Mexico. Rijden door bergachtig landschap met zijn vele mooie bochten, het is soms wel lastig de grote vrachtwagens te passeren welke traag omhoog kruipen maar met geduld kom je een eind. Dan gaan de lunchstops problemen geven, voorrijder Jos weet eigenlijk niet goed waar hij moet stoppen, als er eindelijk een restaurantje ( meer keetje) gevonden is, staat er één mexicaanse brede dame in een soort keuken welke door onze smaakpolitie onmiddellijk zou worden gesloten. Er was gelijk paniek in de tent op zoveel eters was niet gerekend het duurde dan ook even voordat een ieder was voorzien. Nu maar afwachten of we niet aan de dunne zouden raken. Overigens mooie mexicaanse vrouwen zijn er niet, ze zijn door het leven getekend of hebben zoÙn achterwerk dat er twee stoelen nodig zijn. Van Sonja Bakker hebben ze geen benul. Dan blijkt het overnachtingshotel in Guerreno overboekt en moet Jos de reisleider avonturieren waar we terecht kunnen, natuurlijk word er wat gevonden alleen is dit ver beneden onze maat. Leny en ik vinden het geen probleem, hebben in Tsechië al kippenhok ervaring. Is ook maar voor een nachtje. De Duitsers blijven mokken en willen geld zien. Jos deelt mede dat hij aan het eind van de reis de balans zal opmaken. Wij gaan met ons zessen aan de pinacolada.



Dag 5: Woensdag 21 februari.

Van Guerrero Negro naar Lorreto, 370 km.

Vroeg op en om zeven uur ontbijten daarna vertrekken voor een van de langste ritten, we steken van west naar de oostkust door berglandschap, dus weer sturen geblazen en vallen er toch wel een aantal motorrijders terug, verdwalen kan je niet, is en blijft maar één smalle tweebaansweg, er zitten ook lange vlaktes met straffe zijwind bij, de temperatuur is 26 graden goed om in je hempje op de motor te zitten maar de zandstuiving houdt dat tegen. Op de terugweg zullen we op zee walvissen gaan bekijken en zal de route ietwat korter zijn. Bij de lunchstop die het zelfde ritueel oplevert als de vorige dag duurt het toch wel een tiental minuten voordat de afvallers weer aansluiten. Wij met zeÙn zessen, dus eigenlijk drie duoÙs, rijden al vanaf de eerste dag achter voorrijder Jos en laten grijnzend de HarleyÙs in de bergen lossen, dulden ook niet dat die knalpotten tussen ons in komen rijden. We bezoeken een strand, maar alleen Teun waagt het om een verfrissende duik te nemen. In Lorreto is het weer even zoeken naar het goede hotel en hebben we een rondrit gehad alvorens het te vinden. Ook de volgauto was ons kwijt geraakt en kon het niet vinden, na een belletje kwam hij uit eindelijk een half uurtje later, in het donker, op zijn bestemming, waarbij voor chauffeur Teun even de maat vol was. Een biertje bracht hem weer op krachten.



Dag 6: Donderdag 22 februari.

Van Lorreto naar La Paz, 330 km. 


Wordt al warmer, is nu 28 graden. Eerst de motoren eens nakijken, van de HarleyÙs bungelt van alles los. Bij een worden de koffers eraf gehaald en de overgebleven bouten worden gebruikt om de andere te repareren. Ook enkele oudere Goldwings hebben mankementen, bij één hangt zelfs de complete remcilinder bij het voorwiel te beugelen. Bij de andere is de accu defect. De boer op dan maar onderdelen zien te krijgen. Met veel kunst en vlieg werk zijn er noodreparaties verricht en konden we met enige vertraging verder. We gaan langzaam maar zeker wat meer het toeristisch gebied in. Het berglandschap verandert in rood bruin gesteente maar het sturen blijft, de spierballen beginnen te groeien. Heb vergeten te vertellen dat José, één van onze duo dames, al vanaf dag 1, nog erger ratelt dan de HarleyÙs. Ben ik nu zo langzamerhand aan gewend, ze gaat maar door, zit geen rem op. Brengt wel enig leven in de brouwerij. De koffiestop gaat zonder problemen al is er maar één toiletje beschikbaar. Volgens mij hebben we de lunch maar overgeslagen omdat er geen goede gelegenheid voorhanden was. Rond de klok van zes belanden hongerig in La Paz en zoeken, na de koffers op de kamer te hebben gedumpt, gauw een eetgelegenheid op de mooie boulevard. Het leek een mooie tent zo half in het water maar het vlees was taai en smaakte niet, José had een speciaal drankje besteld en kraamde uit dat het niet te pruimen was.



Dag 7: Vrijdag 23 februari.

Van La Paz naar Cabo San Lucas, 150 km.


Hans is jarig en wordt uitgebreid gefeliciteerd, hier wist ik van en laat hij het betalen altijd over aan Marian, vanuit Holland had ik dus een echte Goldwing portemonnee met ketting meegenomen. Dat wordt gratis drank aan het eind van de rit. We gaan via Todos Santos, waar zich het beroemde hotel California bevindt. Heeft een of andere bekende band op getreden en is een TV film van gemaakt. Inmiddels is het 31 graden, gelukkig is het niet ver meer naar Cabo San Lucas. Vroeg in de middag arriveren wij in een mooi hotel. Nu eerst de gratis biertjes van Hans achter overslaan, daarna even rusten en dan de stad in. Het heeft wat weg van Tormolinos, en is zeer toeristisch zo op het zuidelijke puntje van de Baja.



Dag 8: Zaterdag 24 februari.

Blijven in Cabo San Lucas, rustdag, het is 33 graden.


We gaan het strand verkennen, en de andere vijf willen de zee op om met glasbodem bootjes mooie vissen en andere zeedieren te gaan bezichtigen. Ik hou niet van zoÙn badkuipje op zee dus nestel ik mij in een dranktentje tot de anderen terug zijn. José laat zich nog verleiden tot een henna tatoo en loopt trots als een pauw hier later mee te pronken. Ik liet haar mijn onderzeeboot echte tatoo zien, maar hij was helaas net ondergedoken. Nauw nu kwam de ratel machine weer los!!! Verder de hele city door gewandeld, geluncht en gedineerd. Dan op de boulevardbar de nodige biertjes en pinacolada genuttigd.



Dag 9: Zondag 25 februari.

We gaan weer terug naar La Paz, 180 km met 31 graden.


Het is een ander route en 30 km langer. We zouden een missionaris post te zien krijgen maar ik heb niets gezien. Onverhoopt stonden we plots stil in de bergen, en ja hoor file, stond een mex. dwars over de weg, in de kreukels, te hard door de bocht tegen de vangrail geklapt, duurde even voor de weg vrij was. Hierna volgt een lunch stop met het verzoek iets kleins en makkelijks te nemen, het bekende probleem dus. Duurt het niet zo lang. Als we weer onderweg zijn moeten we in de ankers, het onderstel van een Harly hangt los, profisorisch wordt dit gemaakt en de reis kan worden vervolgt. Met de middag zijn we in La Paz en hebben nu meer tijd om het plaatsje te bezichtigen dan de vorige keer.



Dag 10: Maandag 26 februari.

Weer naar Loreto, 330 km met 31 graden.


Eerst de reserve motor van de pickup truck halen, het was niet meer verantwoordt om met de Harly welke gisteren problemen gaf verder te rijden. Wij rijden weer op de één naar het noorden, en een zeer straffe zijwind houdt ons danig bezig. Hoewel voorrijder Jos doortuft met een gangetje van 100 tot 110 km/p u en ik hem trouw volg, blijken de andere rijders toch zachter te gaan rijden. Niet zo verwonderlijk want door krachtige windstoten belandt je bijna in de berm, en dat zijn andere bermen als bij ons. Hoogte verschil met de weg bedraagt van 20 tot 40 cm en dan zand, gruis, stenen en kuilen. Vooral als er een vrachtwagen tegemoet komt is het gevaarlijk. Je leert wel sturen. Het is opvallend dat de omgeving van deze zijde er toch wel anders uitziet, komt waarschijnlijk omdat de zon er nu beter opstaat. We draaien even scherp naar rechts om nog aan het strand te komen een bocht van bijna 130 graden mulzand kuilen en stenen en ja hoor, was te verwachten, vier man op hun zij. Zonder schade weliswaar. Ik had leny gauw laten afstappen en haalde dermate aan dat ik er goed doorheen kwam ze moest nu wel naar beneden lopen, want stoppen was hier onmogelijk. sÙAvonds in het ons bekende hotel en in andere restaurant gaan eten.



Dag 11: Dinsdag 27 februari.

Van Loreto naar San Ignacio, 240 km met 29 graden.


We rijden langs de kustweg met nog steeds een straffe wind, het lag in de bedoeling om na 120 km te stoppen en de zee op te gaan voor een bezichtiging van walvissen. Echter de bootjes vaarde niet, het was te windi. Jammer maar mogelijk kunnen we het in Ensenada nogmaals proberen. We gaan verder en elke dag is het goed gegaan, doorrijden bij de militaire blokkades. Nu ging het mis, hadden zeker een stiptheidsactie dag. Stuk voor stuk werden al de motoren aan een uitgebreide drugs controle onderworpen. Alle holle ruimtes moesten open, met een spiegeltje werd alles nauwkeurig onderzocht. Leny moest ook afstappen en kwam ten val, die mexicaanse boer liet haar zo liggen. In het Spaan ging hij nors met mij te woord, ik zei dat ik alleen Engels sprak. Met een vertraging van ongeveer één uur konden we weer verder. De volgauto kwam er beter af, na een van onze koffers te hebben geïnspecteerd vroeg een mex of hij mee kon rijden naar het volgende dorp, wat Teun bevestigde, gelijk stopte de controle en kon hij verder, door naar het hotel in San Ignacio. Hier waren we op de heen weg al voorbij gereden en bij het hotel gestopt om 15 kamers te reserveren, zou geen probleem zijn. Echter de Mexen zijn niet te vertrouwen, dus toen wij aankwamen waren er nog maar 9 kamers beschikbaar. Jos de reisleider boos, maar had wel verzuimd een schriftelijke bevestiging te vragen. Goede leer voor de volgende keer. De negen kamers namen wij, voor de overige de boer dan maar weer op, in het dorpje bleek nog plaats maar dan moesten de andere wel met 3 man op een kamer. Dat deed voor Chris de deur dicht en nam hier geen genoegen mee. Hoe het is opgelost weet ik niet, wij sliepen in één van de negen kamers.



Dag 12: Woensdag 28 februari.

Van San Ignacio naar Catavina, 350 km met 26 graden.


We rijden weer door het droge landschap maar toch blijft het mooi al die cactussen. We stoppen bij 2 kleine hutjes voor de lunch, hier zijn alleen burritos te verkrijgen, moet maar, kunnen we weer gauw verder. Het Hotel is een kopie van als dat van gisteren, alleen hadden ze hier wel genoeg plaats. Aan de overzijde zou je goed kunnen eten, maar dat hadden we al vaker gehoord dus aten wij zessen en enkele anderen toch maar in het hotel.



Dag 13: Donderdag 1 maart.

Weer naar Ensenada, 330 km met 24 gr.


We rijden en we rijden, het droge landschap word weer groener, we rijden door meer stoffige dorpjes en komen weer in de bewoonde wereld. Weer een Harly begeeft het en wordt in de aanhanger geladen. De achter begeleider Eus staat zijn motor af en kruipt in de truck. Eindelijk eens een lunchstop bij een beter restaurant, hoewel ik later twijfelde want sÙavonds zat ik drie keer op de pot. Tevens was daar ook een dierenwinkel, maar goed dat ze daar geen dierenbescherming hebben. De beestjes zaten er erbarmelijk bij. In Ensenada was het zoeken geblazen, we hadden een ander hotel in de buurt van de haven. Onze voorrijder was er blijkbaar nog nooit geweest, eindelijk ter plaatse bleken we één Duitser kwijt. Drie kwartier later kwam hij witheet van woede het parkeer terrein op rijden. Smeet zijn helm en handschoenen op grond en was even niet aanspreekbaar. De volgauto had achter hem moeten blijven, dat was niet gebeurdt. Hoe hij ons heeft gevonden is mij een raadsel.



Dag 14: Vrijdag 2 maart het is 22 graden.

Vroeg eruit, om half zeven naar de haven, we gaan toch de zee op walvissen kijken.


Was een behoorlijke schuit, 1,5 uur heen varen en niks te zien tot dat iemand een klein rugje van een walvis zag, was ook het enigste. 4 man zeeziek en toen weer 1,5 uur terug varen en 50 dollar armer. Terug vaarden we nog even langs een oude schuit die vol lag met robben. Rond half twaalf naar de USA grens zou een half uurtje rijden zijn maar de voorrijder was reeds vertrokken moest elders een boodschap gaan doen en wij zouden hem in de USA bij de lunchstop weerzien. De volgwagen ging nu voorop rijden en nam toch de bergen, reed verkeerd in Tituana en hebben wij heel Tituana doorkruist om weer op het goede spoor te komen, 2 uur later waren we aan de grens en zochten de motoren hun eigen weg, dus voorkruipen. De pickuptruck zou later bij de lunchstop wel weer aansluiten. In no-time waren we toch de grens over en gingen als motorgroep verder, zonder begeleiders. Al gauw waren we de helft kwijt, die hadden een lekke band bleek later. Ook dreigen enige zonder benzine te komen door de rond rit in Tituana. Wij van de hoofdweg een benzine station op gezocht, getankt en wilde verder naar de 120 km verder op gelegen lunchstop. De Duitsers die bij ons waren trokken hun eigen plan en gingen eten, zodat het geheel nu in 3 groepen uiteen gevallen was. Verder was zeer onduidelijk bij welke afslag we van de hoofdweg af moesten. Na enig gebel met de leiding, die al drie uur op ons zat te wachten bleken we afslag 54 C te moeten hebben. Tegen donker aan belanden we bij de lunchstop waar even later alles toch weer bij elkaar was. We hebben daar gezien het tijdstip maar uitgebreid gedineerd. In het pikkedonker nog 130 km de 4 baansautoweg interstate 5 uit naar Los Angeles. Het avontuur was achter de rug.



Dag 15: Zaterdag 3 maart.


Om 08.00 uur naar het vliegveld te LA waar we een dubbel ticket kregen, dus ook voor de vlucht van Chicago naar Amsterdam. De vlucht naar Chicago ging zonder problemen en hadden wij voldoende overstap tijd. De koffers hoefde we deze keer niet over te zetten, zou worden geregeld. (nee dus zou later blijken) In het tweede vliegtuig zat ik op mijn stoel en Leny iets verderop, niet naast elkaar dus. Plotseling kwam Teun mij zeggen dat ik op zijn plaats zat. Bij controle van de reçuÙs bleken we toch hetzelfde nummer te hebben, naast Leny en Marian zat nog niemand. Ik ben toen maar bij Leny gaan zitten en wachtte af wat er ging gebeuren. Toen kwam Hans, ik zat nu op zijn plaats, die moest dus naast Leny zitten. Bij zijn eigen vrouw zat nog niemand. Ik zei ga daar maar zitten dan blijf ik hier en we zien wel. Komt er later een stewardes en vroeg of Dirk Hageman wel aan boord was. Zo bleek er een dubbelnummer te zijn uitgegeven en mijn eigenlijke stoel niet. Maar goed dat wij Hollanders het onder elkaar al geregeld hadden, anders had je beslist problemen gehad.



Dag 16: Zondag 4 maart.


De klok ging weer 9 uur vooruit zodat we weer een nacht oversloegen en 22 uur werkelijk onderweg waren. Geland om 9.20 u. op Schiphol bleken de problemen echter niet voorbij. De koffers waren niet van Chicago meegekomen, dat werd formulieren invullen, de man achter de balie haalde er gauw 2 collegaÙs bij om dit allemaal af te handelen wat 2 uur vertraging opleverde.



Resumé:

Van vliegen heb ik voorlopig de balen, verder was het een avontuurlijke reis die onderweg nog deels georganiseerd moest worden, vandaar het avontuurlijke. Vond het jammer dat de groep geen één geheel is geworden, de oorzaak hiervan laat ik maar in het midden. Met ons zessen hebben wij in ieder geval veel plezier beleefd. Ook zijn wij weer een ervaring rijker, en gaan we dit even relativeren alvorens over een volgende reis te denken. Overigens was ik de oudste motorrijder en kreeg een complimentje van Teun over mijn rijstijl, kan ook niet anders met zoveel reis ervaring. Verder begrijp ik nu ook waarom de YankeeÙs dit land niet hebben ingepikt, is dor en droog, bij de Indianen was meer te halen. Houdt u van avontuur moet u deze reis doen. Wilt u een goed georganiseerde reis, doe dan de USA rit welke wij in 2002 hebben gedaan. 


Info: www.usamotorreizen.nl



Klik op video plaatje


Mexico verkorte versie



Mexico deel 1



Mexico deel 2