Welkom op de site van Dirk Hageman
Deze site gaat over onze motorreizen.
   Welkom      Pech jaar 2014
Jammer, maar helaas ging de reis niet door!
 

 
Omdat ik bij de vorige reis toch wel wat stabiliteitsproblemen kreeg hebben we besloten de motor om te laten bouwen naar een driewieler. Eind februari 2014 was hij klaar en konden we proef rijden. Ja dit was mijn ding en zouden we weer een aantal jaren vooruit kunnen. Inmiddels hadden we plannen gemaakt om naar de Oekraïne te gaan maar of dat zou kunnen zou van de oorlogsdreiging af hangen. De route was dusdanig dat we altijd nog voordat we de aan de grens van de Oekraïne staan,  linksaf Moldavië in zouden kunnen. Echter deze droom werd wreed verstoord !!!!
 
 

Eerste Paasdag 2014
We gaan even een rondje Tiel-Vleuten rijden, langs mijn Zus om de motortrike te laten zien. Na een bakkie troost terug via de Utrechtse Heuvelrug en na de brug van Rhenen de dijk uit weer naar huis. Het gaat allemaal uitstekend en op de dijk draai ik mening bochtje door. Ter hoogte van de voormalige steen fabriek "De Roodvoet" dacht ik nog, "zal ik even langs Coen rijden" om mijn nieuwe aanwinst te laten zien. Coen woont namelijk nog op het terrein van de voormalige steenfabriek. Toch maar niet gedaan omdat over een kwartier Ajax moest voetballen en ik dus bijna thuis voor de TV kon gaan zitten. Doorrijden dus! 
 
Dan wordt ik wakker (Black Out gehad?), doe mijn ogen open en realiseer mij dat ik onder aan de dijk lig en ben gelijk helder van geest. Kan mij onderlijf niet bewegen en heb zeer veel pijn in mijn onderrug, voel wel de laars van mijn vrouw onder mijn rechter bil liggen, klop er op en roep of zij geluid kan geven. Krijg geen tekenen dat ze bij bewustzijn is en vrees het ergste.
 
Wat nu, niemand te zien of te horen, steek mijn hand omhoog en beging maar te zwaaien. Even later krijg ik twee handen in mijn nek en zegt een vrouw "stil blijven liggen ik doe je helm af". (Deze vrouw heb ik later nog telefonisch gesproken en heeft 112 gebeld maar heeft ook niet gezien wat er gebeurd is.)
Niet veel later hoor ik sirenes op de dijk en zelfs de trauma heli.
De ambulance broeders willen met mij aan de slag maar ik zeg help eerst mijn vrouw maar want ik weet niet hoe zij eraan toe is. Dan komt er een agent en vraagt of hij iemand kan bellen? Ik zeg "achter in mijn motor zit een tas met al mijn spullen en een telefoon, zoek maar naar mijn zoon en bel die maar", vraag gelijk hoe is het met mijn vrouw. "Die is aanspreekbaar" zegt de agent. De ambulance broeders die nu ook met mij bezig zijn geven een infuus en medicatie tegen pijn.
Heb wel een doof gevoel in mijn onderlichaam maar kan mijn tenen wel bewegen. Ook mijn sleutelbeen blijkt gebroken maar daar voel ik niets van.
 
Dan wordt de vraag gesteld naar welke ziekenhuis wij willen, naar Tiel zeg ik.
Even later komt de trauma arts mij zeggen dat mijn vrouw gezien haar verwondingen toch naar het UMC in Utrecht gebracht zal worden. Ik vreesde het ergste. Ik naar het ziekenhuis in Tiel dus. Een hobbelige rit en onderweg lag ik door het bovenraampje naar de lucht te staren, werd er misselijk van en sloot mijn ogen. Mijn motorkleding was aan de dijk al door geknipt en verwijderd dus kreeg ik het nog koud ook op mijn vragen hoe het met mijn vrouw was werd ontkennend geantwoord. 
 
Op de spoedeisende hulp werd ik verder onderzocht. Moest door de scan en foto's maken. Het geheel ging met gekerm van de pijn omdat ik van plank naar plank werd geschoven want ik kon nog steeds niet lopen. Een aanwijsbare oorzaak voor mijn black out en loop probleem werd niet gevonden. Aan de sleutelbeen breuk werd behoudens foto's niets gedaan. In een mitella houden, geneest vanzelf werd meegedeeld. Had nog steeds niets te eten gehad en zeer droge mond, vroeg wat te drinken maar kreeg een vochtige spons tussen mijn lippen gedrukt. Daar moest ik het mee doen tot ik ter observatie werd opgenomen en rond 21.00 uur op zaal terecht kwam. Eindelijk drinken, pijnstillers en een slaaptablet.
 
2e Paasdag staat er een verpleegster erg vroeg aan mijn bed te rammelen met een pot pillen, of ik die maar even wilde slikken, nu dat was wel nodig want ik had weer de nodige pijn. Of ik mijn eigen kon wassen? Eerst maar eens proberen of ik het bed uit kom. Met pijn en moeite kon ik naast het bed komen maar lopen ho maar. Met geschuifel via de hak - teen methode bij de wastafel mij eigen opgefrist en ontbeten. Daarna kwam de dienstdoende arts en bekijkt het geheel en zegt we kunnen niet veel voor je doen en zal een therapeut langs sturen. Op grond van zijn bevindingen mag je eventueel naar huis. 
 
De therapeut is er en zegt kom eens uit bed en slaat het geheel gade. Middels de papegaai die boven het bed hangt lukt dat wel maar lopen ho maar. Niet naar huis was zijn oordeel maar om het kwartier het bed uit en oefeningen doen.
 
Volgende dag, een nieuwe arts kwam binnen met de therapeut. Oh hij staat al naast zijn bed en kan naar huis zegt de arts. Ik kan nog niet lopen zeg ik. Thuis maar leren, medisch kunnen we niets meer doen, zegt de arts. De therapeut zegt niets en 2 uur later ben ik thuis. Na 14 dagen zorg van mijn beide zoon's kon ik mij weer verplaatsen middels 2 krukken en een kleine scootmobiel.
 

 
Ben gelijk naar het UMC in Utrecht gegaan om mijn vrouw te bezoeken die daar ook nog steeds lag. Zij heeft het er beduidend slechter afgebracht en was door een zwelling in haar hersenen 2 dagen in coma gehouden. Verder was er aanmerkelijke oog beschadiging, een gebroken jukbeen en 2 gebroken vingers. Zij weet helemaal niets van het gebeuren en is lang in de war geweest. Het is een bikkel die niet weet van opgeven. 
 

 

 

 

 
De foto's zijn genomen en beschikbaar gesteld door 
Rene Luigies uit Rijswijk. 

Mijn dank hiervoor.

 
 
 


December 2014 Nog steeds is mijn vrouw aan het ziekenhuizen moet nog 1 oog operatie ondergaan, maar het eind is in zicht. De motor is inmiddels gerepareerd en hebben we samen er weer 2 proefritten mee gereden. Ook hebben we er lang over na gedacht of we weer een reis zouden ondernemen. Helaas is de pret over, een black out kan maar zo weer gebeuren en dat risico willen we niet meer nemen daar duurde de pijn te lang te lang voor. 
De motor wordt dan ook verkocht.
 

 

 

 

 

 

Rest mij onze dank uit te spreken voor een ieder die ons op wat voor manier dan ook geholpen en gesteund heeft. Dat heeft ons goed gedaan en ons weer op de been geholpen.