Welkom op de site van Dirk Hageman
Deze site gaat over onze motorreizen.
   Welkom      Polen 2003 (Auschwitz)
Onderaan de pagina is Filmpje geplaatst
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Polen 2003

Donderdag 17 juli 06.00 uur:

‘s Morgens staan er twee ronkende Gold Wings bij Marjo en Mieke Arts voor de deur in de Stationsweg in Boxmeer, klaar voor vertrek naar het Gold Wing treffen in Ramsowo. Eerst, zoals afgesproken, onderweg een derde Gold Wing, bemand door Dirk en Leny Hageman, oppikken en dan zijn we helemaal klaar voor vertrek richting Polen.


We hadden afgesproken de eerste dag zo veel mogelijk kilometers te rijden en zeker tot over de Poolse grens te komen. Dus werd er gekozen om zeker in Duitsland de snelweg te nemen.Over dit traject valt weinig of niks te vertellen omdat iedereen wel weet wat snelweg rijden is, zal ik jullie daar verder geen leesvoer over verstrekken. Immers zonde van de tijd van het schrijven en helemaal niet interessant om te lezen.


Na onderweg de nodige stops te hebben gemaakt voor te tanken de natjes en droogjes en sanitaire stops arriveerden we om ongeveer 15.00 uur in Kostrzyn aan de Poolse grens. Daar een kilometers lange file passerend, hadden we toch enkele uurtjes gewonnen door niet aan te hoeven sluiten, in de zinderende hitte, in de lange rij kokend blik. Dat ons dit niet in dank werd afgenomen bleek al snel toen we voor aan de grenspost stonden en toch enkele automobilisten hun ongenoegen van het voorkruipen kenbaar maakten. Wij niet verstaan was ons antwoord. Wel mooi was het om te zien dat ze bij die grensovergang de oude Gennepse grenspost aan het opbouwen waren. Deze is destijds verplaats naar de Duits-Poolse grens. Dus zal er ook de komende jaren de file wel gehandhaafd blijven aan de Poolse Grens.


Nou eerst maar even wat EuroÙs omzetten in een kruiwagen vol van die Poolse ZlotyÙs, even een inwendige verfrissing en dan de weg vervolgen. Al heel snel werd ons duidelijk dat het weggedrag van de Poolse weggebruikers heel anders is als wat wij hier gewend zijn en voor 200% bij de les blijven was dan ook zeker geen noodzakelijk kwaad. Jeetje, wat kunnen die Polen rijden zeg en dan zullen we het nog maar niet hebben over de kwaliteit van de Poolse wegen. Op zijn zachts uitgedrukt mag ik wel zeggen één brok ellende. Sporen van 10 a 15 cm diep is niks aparts en opgereden kanten langs de weg van 20 cm hoog is vrij normaal. Inhalen?? Ach, met een beetje geluk gaat dat best op een tweebaansweg en dan van twee kanten inhalen. De ene rij gaat een beetje naar rechts en de andere tegemoetkomende autoÙs ook naar rechts dan kunnen er van twee kanten nog gemakkelijk?? twee autoÙs tussendoor. Laat ik echter niet verzuimen hierbij te vermelden dat het aantal herdenkingskruisjes langs de weg niet te tellen zijn. Voor ons een teken aan de wand om extra alert te blijven. 

Na nog enkele uurtjes gereden te hebben vonden we het langzamerhand tijd worden om maar eens een plekje te gaan zoeken voor onze eerste overnachting.

Een bord langs de weg vertelde ons dat er een herbergje was. Daar gingen we maar eens poolshoogte nemen of het een geschikte plek was om de eerste nacht door te brengen. Nou ik kan wel zeggen dat we door de eigenaar met open armen werden ontvangen. We werden al meteen geadviseerd om de motoren achter het huis te parkeren. De kamertjes zagen er goed uit sober maar netjes en we konden dus slapen. Marjo maakte in zijn beste Pools duidelijk aan de herbergier dat we ook nog warm wilden eten en in noodtime zagen we de hele familie opdraven om zelfs in de buurt potten en pannen bij elkaar te verzamelen om voor ons een maaltijd te bereiden. 

Eerst even lekker opfrissen onder de douche en tegen die tijd stond voor ons de tafel gedekt en konden we onze magen vullen. Daarna nog even een lekker koel biertje en dan onder de wol. Dat we er erg welkom waren bleek wel toen we voor het naar bed gaan nog even nieuwsgierig door het raam van de herbergier keken en ze werkelijk met de hele familie de rekening zaten op te maken voor hun gasten (wij dus).

Na een goede nachtrust nog even ontbijten om daarna de reis voort te zetten. Het was wel even schrikken van de rekening, Met zes personen warm eten, overnachten met ontbijt en dat voor 4,- euri per persoon, pffff dat gaat je niet in je kouwe kleren zitten en we hadden zo meteen een beetje de indruk van de levensstandaard in Polen. 

Ik kan je zeggen hoe rijk je je voelt in zoÙn land. Rond 10.00 uur werd de reis voortgezet, met nog ongeveer 500 km voor de boeg, richting Oltstyn en vandaar uit richting Ramsowo alwaar het GW treffen plaats vond. De tijd die we nodig hadden voor de laatste 500 km was zeker zo lang als de 900 km die we de dag ervoor hadden afgelegd. Maar voor wat betreft de fraaiheid van het landelijk schoon zeker de moeite waard. Ramsowo ligt in het noorden van Polen en in een fraai gebied waar veel grote meren het landschap sieren. Rond 16.00 uur arriveerden we op het treffen terrein. Een prachtig vakantiepark met een fraai hotel en de nodige fraaie bungalows. Nadat we onze kamers hadden ingericht hebben we ons te goed gedaan aan een uitstekende warme maaltijd en we besloten om die avond niet mee te rijden in de georganiseerde lichttoer. Het is immers ook heel fraai om dit eens te aanschouwen zonder er aan deel te nemen.


Op zaterdag reden we wel mee met de uitgezette toertocht waarin een bezoek aan HitlerÙs hoofdkwartier in Wilczy Szaniec / Wolfsschanze werd gebracht.Heel indrukwekkend was het om te zien waar in de tweede wereldoorlog Hitler met zijn topmannen heeft gebivakkeerd en al het kwaad heeft uitgebroed. Een bunkerlokatie die werkelijk niet vanaf land of vanuit de lucht is te ontdekken. Daarna volgde de landenparade. Mieke werd uitverkoren onze nationale driekleur mee te voeren en trots wist ze onze vlag aan de duizenden toeschouwers langs de route te tonen. Het was werkelijk een prachtig gezicht die honderden GoldWings te zien staan op een groot plein in Oltstyn. Maar ook voor de Poolse bevolking was dit een grote trekpleister. De mensen kregen geen genoeg van al die mooie motoren en er werden dan ook heel wat fotoÙs gemaakt door het publiek. Dat een dergelijke machine iets uitzonderlijks is in een dergelijk land bleek ons al onderweg want overal waar je maar een stop maakte verdrongen de mensen zich om al dat moois te bekijken. 

Misschien toch wel even leuk om te vermelden dat Nederland de derde plaats heeft behaald met het aantal inschrijvingen en aantal gereden kilometers. Voor het vermaak had de organisatie een striptease show georganiseerd maar daarbij viel weinig te bewonderen laat staan iets over te schrijven. Dus lieten we ons het bier maar goed smaken. Na nog enkele uurtjes doorgezakt te hebben was bij het naar bed gaan inmiddels de zondag al ruim aangebroken. We zagen de zon al opkomen en dus hoog tijd om te gaan slapen.


Na het ontbijt hebben we het treffen terrein verlaten met de bedoeling nog iets van polen te bewonderen. Marjo had een route uitgestippeld naar de Russische grens. Volgens de informatie die we op het treffen hadden gekregen zou het een gewaagd kunstje zijn om de grens over te gaan. Na een mooie rit moesten we nu toch bijna aan de Russische grens zijn. En inderdaad stonden we ineens in het plaatsje Michatkowo voor een bord dat ons de verdere doorgang belette. Het bijschrift bij het bord was voor ons wel leesbaar maar onvertaalbaar waardoor we de weg toch zijn ingereden en inderdaad na enkele honderden meters aan de Russische grens stonden. De grenspost was onbemand en een slagboom belette ons de verdere doorgang. Het zou ook onmogelijk zijn geweest om verder te rijden want op een vijftigtal meters na de slagboom was een behoorlijke barricade opgeworpen van prikdraad ijzeren balken houten stellages en noem maar op. Na snel de eerste fotoÙs te hebben geschoten op Russisch grondgebied (met het angstzweet tussen de billen) werden we iets vrijer en durfden we toch wel iets meer. 

Dirk had de op afstand gelegen uitkijktoren van de grenswachten met zijn videocamera zo ingezoomd dat wij er zeker van overtuigd waren dat de post ook echt onbemand was. Om het thuisfront er te van overtuigen dat we daadwerkelijk op Russische grond hebben gestaan werd het bezoek nog even op allerlei manieren op foto en film vastgelegd. Toch geeft het je een raar en angstig gevoel maar ja we hebben het overwonnen en geeft je toch iets onvergetelijks.


Het was heet en het bandenrubber kleefde aan de niet al te goeie Poolse asfaltkwaliteit. Even een stop maken om een paar fotoÙs te nemen van een prachtig meer en we waren na amper tien minuten bij de geparkeerde motors terug en zagen dat we niet veel later hadden moeten komen of de motoren hadden omgelegen want de standaards waren zeker vijf centimeter in het asfalt gezakt. Door het onbeschrijfelijke mooie landschap zijn we nog wat afgezakt in zuidelijke richting en toen voor de avond inviel een hotelzoeken in de buurt van Ostroleka. Even de weg vragen waar we een hotel konden vinden. 

Een jongen was zelfs zo vriendelijk om zeker vijf a zes kilometer met de fiets ons voor te rijden naar een hotel en zelfs in het hotel boekte hij voor ons de kamers en regelde werkelijk alles voor ons omdat hij beter Engels sprak dan wij met zÙn allen Pools. Omdat we in het hotel niet meer konden eten zijn we na een verfrissende douche met de taxi (kost bijna niks) naar een restaurant gegaan lekker gegeten en toen weer terug om de nacht door te brengen in het Sporthotel.



Maandag 21- 7-2003:

Na het ontbijt verder zuidwaarts via Warschau door het prachtige landschap tot Radom waar we weer een onderkomen vonden in een voor dit land zeer luxe hotel. Marjo informeerde even aan de balie of de motoren wel veilig stonden en de receptioniste was zelfs zo vriendelijk om ons een stalling aan te bieden binnen in de zaal van het hotel. Zag je ze al staan die drie Wings temidden van al die luxe in een fraaie zaal op een spiegelgladde marmeren vloer. Jammer genoeg was de deur net niet breed genoeg zodat dit feestje niet door kon gaan maar anders ???? 

De volgende dag, dinsdag dus, hadden we een bezoek aan de zoutmijnen in Wieliczka op het programma staan. Voor degenen die ooit een bezoek aan Polen brengen zeker een aanrader.Via een lange houten trap zakten we tot ongeveer 160 meter onder de grond. Onderweg genietend van de fraaie uit zout vervaardigde beelden. Onvoorstelbaar wat ze daar allemaal ondergronds gemaakt hebben tot zelfs een grote prachtige kerk met fantastische uit zout gemaakte kroonluchters en beelden. Omdat we toch wel een aanslag gepleegd hadden op onze conditie besloten we in Wieliczka een hotelletje te nemen en de nacht daar door te brengen om vervolgens op woensdag de tocht voort te zetten naar onze volgende geplande bestemming.


Auschwitz:

Wat je daar allemaal ziet, hoort en leest doen je werkelijk de haren te berge rijzen. Het bezoek aan het concentratiekamp heeft een grote indruk op ons gemaakt en het houd je dan ook wel een poosje bezig. Het is werkelijk niet in woorden uit te drukken wat je daar allemaal ziet. Ik trof er nog een Nederlands vrouwtje dat met een busreis nu voor de derde keer een bezoek aan deze locatie bracht om bloemen te leggen op de plaats waar in de oorlogsjaren haar vader en broer zijn omgebracht. En zelfs nu ik dit verslag zit te schrijven lopen de rillingen nog over mijn rug van de verhalen die ze me vertelde.



Ter Overdenking


Auschwitz is iets om even bij stil te staan, het verdere verloop van de reis staat derhalve in schril contrast met het voorgaande, maar onze reisgaat verder.


Na de inwendige mens nog versterkt te hebben zijn we verder gereden richting Duitsland.

Onze laatste overnachting op Pools grondgebied was in Legnica. Een boerderij van ongeveer honderd jaar oud was zeer mooi gerestaureerd en verbouwd tot en prachtige herberg. De kamertjes waren nieuw en de verse verflucht verraadde dat de restauratie nog niet lang voltooid kon zijn. De mensen waren er erg vriendelijk en de stemming zat er bij ons goed in en dus waren alle ingrediënten aanwezig voor een heerlijk avondje doorzakken.


Na het ontbijt op donderdag hebben we Polen verlaten. Nog even de tank volgooien voor de Duitse grens, want het is toch heerlijk om zo veel benzine te kunnen tanken voor zo weinig geld, en toen richting Leutenberg waar we de prachtige Bikersherberg Sormitzblick hebben aangedaan. Zeker een optie om er met een motorclub, een bezoek te brengen. Het biedt voor elk wat wils zoals overnachting in de herberg, camping overnachting, BBQ mogelijkheid, goeie keuken, lekker bier, prachtige omgeving en de Familie König is zeer gastvrij.


De volgende dag, vrijdag hebben we de sporen huiswaards gezet en via een snelle route richting Nederland waar we rond vijf uur Ùs middags de reis hebben afgesloten met een heerlijk diner bij de Chinees in Gennep. Het is voor ons een hele ervaring en een prachtige reis geweest, die nog lang in ons geheugen zal voortleven.


Verslag van Martien Cornelissen uit Boxmeer.


Klik op video plaatje