Welkom op de site van Dirk Hageman
Deze site gaat over onze motorreizen.
   Welkom      Spanje-Portugal 2008
 
19 daagse motorreis via Frankrijk, Spanje en Portugal.                Onderaan de pagina is filmpje geplaatst.

Vanuit Nederland langs de westkust naar Portugal, dan naarhet zuidelijkste puntje in Spanje, om vervolgens middendoor richting Madrid en dan rechtsaf richting Barcelona te gaan. Vervolgens langs de Oostkust via Frankrijk, Luxemburg en Duitsland weer naar huis.

7139 gereden kilometers in19 dagen

Gemiddeld benzine verbruik 1 liter op 17,93 km.


 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Dag 1: Zondag 8 juni 2008, Tiel – Abbeville (Fr), 444 km. Om 08.00 te Tiel vertrokken om via Boxmeer onze mede motorfanaten Marjo en Mieke op te halen. Marjo wordt als reisleider aangewezen terwijl Mieke de centjes zal beheren. Rond de klok van 09.15 u. gaan we van start. Dirk, ik dus zal deze etappe vooroprijden en wordt door Truus de GPS tot Lille via de snelweg gestuurd. Bij Antwerpen is het goed oppassen geblazen om in het juiste spoor te blijven. Na de nodige koffie en lunchstop belanden we zonder problemen, rond 16.00 uur in Abbeville. Het Formule 1 Hotel was al via internet geboekt maar viel een beetje tegen.Kleine kamer, geen diner en geen drank, en toilet en douche voorzieningen in de gangen. Was gelukkig niet druk zodat we niet in de rij hoefden voor te douchen. Mieke had alvast alles betaald om de formaliteiten de volgende morgen te ontlopen en bleek een goede kasbeheerster want zelfs de laatste 10 eurocent wilde zij terug. Gedineerd bij het tegenover liggende Ibis hotel, en vroeg naar bed.



Dag 2: Maandag 9 juni, Abbeville – Aulnay (Fr.), net voorbij Poitiers, 635 km. Na een redelijk ontbijt weer op pad voor één van de langste etappes. Marjo rijdt nu voorop, het meeste gaat via de snelweg en ondanks de benodigde stops krijg ik last van slaapneigingen, de temperatuur was dan ook al van 16 gr. naar 26 gr. opgelopen. Ook kregen we in de gaten dat er iets aan de hand was met vrachtautoÙs omdat deze bezig waren de benzinestations af te sluiten. Gelukkig konden wij er sla-ommend tussendoor en ging de tank weer vol. Hotelletje zoeken dan maar. Voor de rest van de reis was niets meer besproken, dus avonturen maar. Het eerste hotel in het dorp zat vol, informatie dan maar bij de dorpse VVV. En jawel hoor na een telefoontje van hun naar een soort gasthaus aan de rand van het dorp konden we daar terecht. Was een oud gezellig ding, slechte bedden en één toilet op de gang. Een menu kaart was er niet, eten wat de pot schaft, maar wel lekker. Biertje erbij, daarna een dorpswandeling. De motoren stonden achter de poort in de tuin en ampassant kwam de hond even langs, lichte zijn poot op, om mijn nog glimmende motor te voorzien van zijn merkteken. Nog een biertje in de avondzon en toen begon het te onweren. Naar bed dan maar.



Dag 3: Dinsdag 10 juni, Aulnay – Vitoria (Sp), 535 km. Onder een stralend ochtend zonnetje genieten we van een goed ontbijt, eieren met spek. Na afscheid genomen te hebben van deze vriendelijke personen via binnenwegen naar het volgende reisdoel. Marjo zou de verdere reis voorop rijden omdat ik liever achteraan rij. Bij Bordeaux begint het te onweren, dus regenkleding aan. Was overigens nog 26 gr. Op de lange rustige binnenwegen mag je 100 en in de dorpjes is vaak 70 km/u geoorloofd. We komen in de uitlopers van de Pyreneeën en begint het leuk te worden. Passeren bij Hendaye de Spaanse grens. Bij San Sebastian nemen we de snelweg eromheen en gaan verder weer toeristisch rijden. Vitoriano is een redelijk grote stad met veel hotels maar erg duur. Na informatie van Mieke en Leny blijken we ¤ 150,-- pk te moeten betalen. Doorrijden dan maar. Buiten de stad is een chauffeurs hotel met redelijke prijzen, de motoren konden zelfs onder in de parkeer garage. Na ons ontdaan te hebben van regenkleding, de verdere dag buien gehad, en ons opgefrist te hebben naar het diner, of liever gezegd de vreetschuur. Wat een puinbak, de Spanjaarden schijnen de gewoonte te hebben alles bij de bar onder hun stoel of barkruk te flikkeren, bij het sluiten wordt de boel eenmalig aangeveegd. De bediening was niet vriendelijk en het eten matig. Marjo trof een vlieg aan in zijn eten en had pardoes geen trek meer. (Ik zou hem opzij geschoven hebben en doorgegaan zijn), bij de Marine zijn we wel wat gewend. Na een opmerking werd het bord snel weggehaald, en kon hij opnieuw bestellen maar bedankte voor de eer en besloot niet te betalen. Verder kreeg Leny ook iets anders dan ze besteld had, ook dit werd recht gebreid. Mieke alert op de afrekening zag dat Marjo zijn portie er niet opstond. Om de zaak te besluiten hebben we maar een borrel uit eigen tap op de kamer genomen.



Dag 4: Woensdag 11 juni, Vitoria – Barco (Sp), 455 km. Gezien het resultaat van de vorige dag hadden we niet anders verwacht, slecht ontbijt dus. De temperatuur is 24 gr. maar dreigend bewolkt, regenpakken aan. Tot aan Léon de snelweg, is beter als het gaat regenen. Niettemin klaart het op, de temperatuur richting 30 en kleding uit. Nu in hesje en truien verder. Via prachtige bergweg met sneeuw op de toppen op naar de lunch, het restaurantje bleek alleen tapas te hebben en wederom alle troep op de grond. Na flink wat inktvis ringen, vond ik het lekkerst, te hebben genuttigd verder door de prachtige bergen op zoek naar een slaapplaats. In de heuvels in een bocht plotsklaps een 3 sterren hotel. ¤ 50 per kamer en nog 7% BTW zei de uitermate vriendelijke man in het half spaan en engels. Er zat zelfs airco in. Drinken en eten dan maar. De Bacardi en Martini blanco mochten we zelf inschenken, hier werd niet naar gekeken. Aan het eind werd er afgerekend voor ¤ 235,-- all in, wat een meevaller.



Dag 5: Donderdag 12 juni, Barco – Espargo bij Porto (Portugal) 360 km. Goed geslapen, wat wil je na de extra drank. Via prachtige bergwegen (N120 is aanrader) rijden we van 28 gr. de laag hangende bewolking in, wordt zelfs koud 16 gr., motorjassen weer aan. Na een paar kilometer maar weer uit 29 gr. Op de N540 in de bergen passeren we de Portugese grens, en stoppen even later voor de lunch. ZoÙn bergrestaurantje waar ze uitsluitend Portugees spreken. We zien een aardig schaaltje vlees staan, wijzen dat aan en steken 4 vingers op. Even later hebben we drie volle schalen met varkensoren, bloedworst en nog wat niet nader te noemen spul. We kijken elkaar lachend aan en proeven dan maar. Echt een Portugese hap. Marjo laat de varkensoren links liggen en beperkt zich tot wat hij lust en vult dit aan met brood. Ook de dames sloegen de varkensoren over, die ik toch wel het lekkerst vond. We rijden door de behoorlijke stad Bragda, loeiheet meer dan 32 gr. en stinkgassen. Zweet loopt met straaltjes over mijn rug als we voor stoplichten stilstaan. Bijna niet te doen, zo heet onder de helm. Besluit om Porto voorbij te rijden was dan ook niet zo moeilijk. Hotel zoeken liefst met zwembad, en gelukt, een Ibis hotel. Zwemmen dan maar en daarna het bekende ritueel van eten enz. Marjo koopt een half uur internet maar kan de hele avond doorgaan omdat de afschakeling defect raakt.


Dag 6: Vrijdag 13 juni, Espargo – Almeirim (Portugal) 255 km. Vandaag weinig kilometers, via binnenwegendoor midden Portugal, het eerste stuk had toch vrij veel verkeer en die Portugezen rijden als gekken, kennen maar één plank en dat is plankgas. Stuiven je voorbij om vervolgens voor je boven op de rem te gaan staan en rechtsaf te gaan. Tussen onze motoren door vinden ze ook een uitdaging. Oppassen geblazen dus. Rond 16.00 uur belanden we in een chique Novo hotel maar geen zwembad en diner. Restaurantjes genoeg. Eerst even rusten het is heet 34 gr. Marjo probeert even het touwtje wat boven het bad hangt, is voor invalide die niet uit het bad kunnen komen, en prompt gaat de huistelefoon of hij daar af wilt blijven. Toilet papier is er niet, hiervoor gebruiken ze tissues. Rond 20.30 u. zitten we in een goed visrestaurant, was het drukste van de boulevard. Ook hier speelde de taal ons parten, we konden aanwijzen welke vis we wilden. Zag er lekker uit. Als eerste kregen Marjo en Mieke de zalm opgediend echter dit waren zulke ongelooflijk grote stukken dat het leek of het voor vier personen was, na veel gebaren en gehakkel bleek het toch voor twee te zijn. Dat van Leny en mij moest nog komen. Na het bestuderen van de menu kaart had ik hem door. We hadden halve porties moeten bestellen, stonden ook twee prijzen in, en de Portugezen hadden grijzend naar ons, de helft op hun bord. Nu wat Leny en ik nog kregen overschreed ook de grenzen van het fatsoenlijke. We hebben ons bijna misselijk gegeten aan de hoeveelheid overigens lekkere vis.


Dag 7: Zaterdag 14 juni, Almeirim – Faro (Portugal) 312 km. Het is al heet als we vertrekken 28 gr., gelukkig is het erg rustig in dit bergachtig gebied en kunnen we genieten en goed doorrijden. Hier komen ook de babyÙs vandaan want de weilanden zitten vol met ooievaars, met honderden te gelijk vliegen ze op als ze door ons gestoord worden. Gezien de hitte, 37 gr. laten we Lissabon voor wat het is en rijden er langs, niet te doen in een dergelijk stad. Ook de rustdag slaan we over, rijden is nog het beste bij dergelijke temperaturen. We rijden door de prachtige Algarve naar Faro en nemen weer een Ibis met zwembad. Biertje erbij en afkoelen. Tijdens het matige diner, zat Marjo zo te kauwen, taai vlees, dat zijn kies doormidden ging. Dacht eerst dat het een vlees botje was.


Dag 8: Zondag 15 juni, Faro – S.Fernando bij Cadiz (Sp) 377 km. We liggen nu een dag voor op ons route schema, vinden dat niet erg want je weet niet of we soms nog ergens vertraging oplopen. Na een klein uurtje rijden passeren we weer de Spaanse grens en gaat de klok weer een uurtje vooruit. In Portugal bleken ze nog een uur achter te lopen met de Europese tijd. Via de nodige rustige provinciale wegen komen we bij een Hostel aan. Hier kun je alleen maar slapen, diner en ontbijt zoek je buiten de deur. Helaas spreken ze hier alleen provinciaals Spaans, dus na te hebben geboekt waarbij toch in heel Spanje de paspoorten worden ingeschreven (Zeker bedonderd door de buitenlui), gaan we opzoek naar eten. Niet te filmen, op zondag alles dicht, 3 km gelopen. Uitsluitend één tapas barretje open. Mieke die grotere ogen heeft als haar maagje maakt de uitbater duidelijk dat we wel vier bakjes van elk soort tapas (10 soorten) willen hebben, de uitbater zette grote ogen op en aldus geschiede. Na het zesde rondje, waarbij de uitbater begon te glimmen, zaten we echt vol, het ene smaakte beter dan het andere. Gelukkig konden we het restant af bestellen. Op de terugweg rond 22.00 uur bleek plotseling de pizzeria open, was om 21.00 open gegaan. Ja, Spanjaarden eten pas na die tijd. Als goedmakertje hebben we in het park voor ons hostel maar een borrel uit eigen voorraad genomen en zijn op de kamer verder gegaan.


Dag 9: Maandag 16 juni, S.Fernando – Antiquera (Sp) 354 km. Ontbijt in een tentje op de hoek naast het Hostel, ook hier moeten we aanwijzen wat we willen. We willen richting grote weg maar door een protest mars lukt dat niet en moeten we 10 km om. Via rustige heuvelachtige 110 km wegen richting Gibraltar waar we op het meest zuidelijkste stukje Spanje (Tarifa) Marokko kunnen zien liggen. Was wel wat bewolkt maar toch weer een reisdoel bereikt. Ampassant begint er een oude man in het Spaans hele verhalen tegen mij te vertellen maar wat ik ook deed om hem duidelijk te maken dat ik hem niet verstond, ging hij gewoon door. Ben toen maar weggelopen. We rijden verder en zien de Rots van Gibraltar. Gaan van onze route af en via kleine weggetjes komen we met de motor tot aan het strand om fotoÙs te kunnen maken. Gibraltar zelf bezoeken heeft geen zin, niets te beleven ben ik met de Marine boot al 12 keer geweest, eten alleen vis en chips. Verder dan langs de kust naar Marbella en Fuengirola. Wat een drukte en zeer heet. Marjo en Mieke hadden kennissen die s'winters vaak in Fuengirola verblijven, moest dat zien en vooral aan de boulevard naar die zéér goede pizzeria gaan. Nu de pizza was in één woord niet te pruimen. Van je kennissen moet je het maar hebben, overigens zou dit bekend fenomeen zich later op de reis herhalen. Door de hitte en drukte laten we Malaga maar rechts van ons liggen en gaan weer de bergen in. Marjo maakt even een andere route via Truus de GPS en komen bij een hotelletje in Antiquera midden in de hoofdstraat. De uitbater heeft ook plaats voor de motoren in een garage welke 500 meter verderop ligt. Op zijn scootertje rijdt hij voorop naar zijn privé garage. Rondgelopen in het vestingstadje wat veel weg heeft van Heusden. Na het goede diner bestelt Leny als dessert fruit vanhet seizoenen krijgt twee appels met een mesje als fruithapje. Hilariteit alom. sÙAvonds gezellig en een drukte van belang als een soort dorpskroeg aan de bar. Ook de ober maakt een fout en giet MiekeÙs glas vol met Bacardi in plaats van Martini.


Dag 10: Dinsdag 17 juni, Antiquera – Puerto Lupice (Sp) 418 km.Eerst even tanken, maar dat is met gebruiksaanwijzing. Vooraf moet je eerst in toetsen voor hoeveel euro je wilt tanken. ¤ 20,-- is maximum. Marjo wil zijn tank graag vol i.v.m. het uitrekenen van het gemiddeld gebruik, blijft op de knop drukken voor meer benzine maar dat lukt niet. Zijn berekening schept bij mij vraagtekens maar na enige discussie waarbij de pomphouder compleet, door Marjo zijn gedruk, op een dwaalspoor is gezet, wordt er betaald en kunnen we verder. Over rustige binnenwegen en rijdend door mooi gebied, waarbij we alle tijd nemen voor fotoÙs en film, komen we redelijk snel in Damiel en gaan een hotel zoeken. Tot 6x toe is alles vol. 16 kilometer doorrijden naar een volgend plaatsje. Is een Hostel maar zo slecht en vies dat we ondanks onze zoektocht maar doorrijden. Weer 20 kilometer verder. Het achtstehotel is een primazaakje en de motoren kunnen in de schuur er tegenover. Goed eten en drank helaas geen zwembad.


Dag 11: Woensdag 18 Juni, Puerto Lupice – Utrillas (Sp) 409 km. Het terrein is nu behoorlijk vlak en wordt steeds vlakker, is wel rustig en nauwelijks verkeer, we gaan noordoost de 420 af richting Madrid maar laten ook dat links liggen omdat het te heet is om doorheen te rijden. Verder de 420 af die later toch weer behoorlijk bergachtig wordt, ook de temperatuur is weer rond 37 gr. Midden op de weg ligt een dikke echte slang, Marjo gaat in de ankers om hem te fotograferen. Bijna wordt de slang dan alsnog overreden maar Marjo durft hem niet aan te raken of hem met een stok in de berm te leggen. Je weet nooit wat hij doet zegt Marjo uit veiligheids marge. In de stad Teruel zoeken we weer naar een hotel, zijn chique en duur, al dat gestuur en gezoek geeft bij deze hitte de nodige zweetdruppels. Doorrijden maar de stad uit. Op naar het 20 km verderop gelegen Utrillas waar we een redelijk dorpshotel vinden met plaats voor de motoren beneden in de voorraad kelder tussen de bier kratjes. Marjo heeft wat contact met de plaatselijke jeugd die Engels spreekt en wisselt een email adres uit met het barmeisje. We betalen voor 8 pilsjes ¤ 32 en hebben het gevoel dat voor ons de prijs is verdubbeld. Gaan even flappen tappen bij de plaatselijke bank. Kunnen pas om 21.00 uur dineren en hebben meer oog voor het Spaanse EK dan de andere Spanjaarden die aanwezig zijn.


Dag 12: Donderdag 19 Juni, Utrillas – Castelldefels (Sp) 321 km. We liggen nu twee dagen voor op het reisschema omdat we Madrid ook maar overgeslagen hebben, wij hebben niets te zoeken in steden met extreme warmte. Zitten nog steeds rond de 35 gr. Verder de 420 af, door glooiend landschap en soms behoorlijke bergen met veel haarspeldbochten richting Barcelona. Aan het eind hebben we nog een goed uitzicht over Barcelona en krijgen nog een stukje drukke kust weg alvorens we in een voorstadje van Barcelona belanden. Zijn om 15.15 uur in een Ibis hotel zonder zwembad en bier zonder alcohol, toen maar overgestapt op de Bacardi. Uurtje geslapen, want je wordt toch erg moe van het sturen en hitte. Het diner was niet zo geweldig, aan de monkvis van Leny en Marjo zat helemaal geen smaak, maar dat kennen we zo langzamerhand wel van de Ibis groep. In de Bar kijken we nog hoe Duitsland wint van Portugal, jammer maar helaas. Verder waren er nog twee Duitse motorrijders, maar dan met hun motoren op een aanhanger. Zo kan je ook door Europa rijden, de watjes.


Dag 13: Vrijdag 20 juni, Castelldefeles – Narbonne (Fr) 336 km. Via de grote weg Barcelona in, toch maar bezoeken, is nog vroeg en de temperatuur nog redelijk: 26 gr. Het is al erg druk in de stad en moeten toch aardig koersen om Truus de GPS te kunnen volgen. TaxiÙs en Bussen rijden af en aan en proberen je van je spoor af te drukken. Uiteindelijk zijn we bij de beroemde kathedraal Sagrada Familia. Alleen komt zijn restauratie nooit af en staat hij al decenia in de bouwsteigers. Na fotoÙs en een cola, waarbij de motoren bij de kathedraal zijn geparkeerd, gaan we na een halfuurtje verder. Het is toch nog zoÙn 20 kilometer verder voor we de stad uit zijn en rijden langs de zeer drukke kustweg. De temperatuur loopt alweer op zodat Marjo besluit de drukte te verlaten en de snelweg te nemen tot voorbij Girona. Op de snelweg wilden we tanken echter stond op de oprit van het tankstation een vrachtauto in de brand. Doorrijden dan maar, kijken of we het volgende tankstation kunnen halen. Bij le Perthus passeren we de grens en zijn weer in Frankrijk. Bij Leucate (Fr) gaan we van de snelweg af en nemen de kustweg die erg rustig is, wordt ook weer bergachtig met hele mooie haarspeldbochten. We hebben weer een Ibis hotel gevonden, is makkelijk via Truus te vinden en redelijk in prijs, echter in Frankrijk liggen de prijzen wat hoger. Voor het diner bestelde we 3x Tar Tar on Bief, zou lekker zijn volgens Marjo. Leny nam een steak. Krijgen een bord rauwe gehakt voorgeschoteld, op de vraag of dit niet wat gegrild kon worden werd afwijzend geantwoord. Dit kon beslist niet op de gril werd ons verzekerd. Op eten dan maar, smaakte redelijk. Marjo trok een vies gezicht en at dit beslist niet op. Geruild met Leny dan maar. Weer iedereen tevreden.


Dag 14: Zaterdag 21 juni, Narbonne –Chamauche (Fr) 386 km. We nemen een stukje snelweg en er ontstaat een file voor de tolpoort gaan gelijk de afslag af en komen als nog voor een tolpoort zonder bemanning, hebben geen kaartje duswe omzeilen de gesloten slagboom en zijn zonder te betalen op de binnenweg. Komen in het Alpen gebied waarbij de bergen hoger worden, de bochten steeds scherper en de wegen, weggetjes. Wordt toch behoorlijk moe van al dat sturen, tevens zit de Tar Tar on Bief mij behoorlijk in de weg, voel mij ziek en gammel, niet het ideale uitgangspunt om de Alpen te doorkruisen. Stel voor om maar eerder een hotel te zoeken of in ieder geval het einddoel te bellen of er plaats is alvorens wij er voor niets naar toe rijden. Overigens is het einddoel weer zoÙn kennis van Marjo, heeft er samen mee op de vakantie beurs gestaan. Er wordt niet opgenomen, antwoordapp. Ingesproken en op zoek naar wat anders. Komen we bij een mooi hotelletje in Nyons met zwembad, zit helaas vol en de eigenaar zegt dat een slaapplaats zoeken niet mee zal vallen in dit gebied. Het is hoogseizoen en alles zit vol. Helpt ons vervolgens door collegaÙs te bellen en boekjes te raadplegen. Dan gaat MarjoÙs telefoon; zijn kennis uit LÙErmitage, heeft plaats en zijn welkom. Doorrijden dan maar de smalle bergpassen over. Beroerd vermoeid en heet kom ik (Dirk) aan, zelfs een biertje smaakt niet terwijl het daar toch vrij drinken was. (Bedankt Ibis voor de Tar Tar) Het was een opgeknapte voormalige kaas boerderij in de middle of nowhare Getracht te eten maar meer als twee eetlepels gingen er niet in. Moet je soms een Bacardi schetst Marjo, maar zelfs dat sloeg ik af. Ben ik dan beroerd of niet. Twee asprine en naar bed, nachts nog een paar keer op de pot.


Dag 15: Zondag 22 juni,Chamauche – Laffrey (Fr) 234 km. Redelijk opgeknapt bij het ontbijt en toen kwam de kennissen domper, maar liefst ¤ 72,-- pp moesten we betalen, het duurste van de hele reis. Marjo maakte hier een opmerking over, dit werd afgedaan met het is toch All-In. Nu ik had niets op en Mieke had maar één drankje genomen, was ook niet erg lekker. Toch de Ibis Tar Tar. Afzetterij dus. Nederlanders die een oud ding kopen deels opknappen en vervolgens snel rijk willen worden. Hier kom ik dus nooit meer en zal het ook niet aanprijzen. Op weg dan maar een zware Alpen rit richting Alphe DÙHuez. Sturen sturen en sturen dus over smalle weggetjes omhoog en naar beneden. Snapte niet wat Marjo uithaalde omdat mijn Truus allang van de route afwas. De weggetjes werden steeds steiler en smaller. Bij een stop vroeg ik Marjo of hij nog op de route zat, Zijn Truus (Zumo) wel. Volgens mij zitten we 30 kilometer fout zeg ik. Nadat de Zumo opnieuw geladen wordt bleek dit waarheid als een koe. Vervolgens hebben we weer 30 kilometer bergpaadjes gehad om weer in het goede spoor te komen, dus 60 km omgereden. Tot overmaat van ramp trapte ik ook nog door mijn achterrem, oververhit, zodat ik het liefst, met alleen een voorrem, zo snel mogelijk de bergen uit wilde. Na de boel en onszelf even te hebben laten afkoelen gaan we via de grote weg richting Grenoble, voor de grote stad zien we een restaurant die een drietal kamers verhuurt, er is plaats want de zondagsgasten zijn net weg. Alleen nog schoonmaken. We nemen bier en wachten tot de kamers schoon zijn. Kan ook geen berg meer zien, wat een inspanning. Later zitten we lekker te eten komt er zoÙn gore hond van de uitbater naast de tafel liggen en die laat wat gas ontsnappen. Krijg ik (Dirk) van Marjo de schuld. Nu dat kon er ook nog wel bij.


Dag 16: Maandag 23 juni, Laffrey – Beaufort (Fr) 302 km. Hoewel we genoeg hebben van de bergen willen ondanks de niet vertrouwde achterrem naar Alphe DÙHuez. In 1998 ging ik hier met de fiets naar boven in 1.20 u. Met de motor zal het beslist sneller gaan. Met stops om te filmen en fotograferen deden we er nu 35 minuten over. Afdalen kan je nu ook aan de andere zijde er is nu een bergpadje geasfalteerd, Marjo wilde wel maar ik niet met zoÙn achterrem. Tijdens de afdaling aan de goede kant trapte ik er trouwens na twee keer remmen weer doorheen. Zal thuis de remolie wel laten vervangen, kan wel na 100.000 km. Verstandig besluiten we de bergen de bergen te laten en via hoofdwegen de noordelijk richting te gaan volgen. In Beaufort vinden we een klein maar knus ouderwets hotelletje. De motoren in de wijnschuur. Het eten is fantastisch en na een flinke neut moe maar voldaan wilde we om 23.00 uur de koffer in, komen er nog drie straal bezopen dorpgekken binnen. Waarbij Marjo opmerkte die ene is blind, omdat hij struikelde. Mieke kreeg het hierbij op de lachstuipjes.


Dag 17: Dinsdag 24 juni, Beaufort – Bussang (Fr) 245 km. Marjo had op internet gezien dat in Bussang een mooi motorhotel zou zijn, en had de routes eral op aangepast. Voorts waren de berichten van andere motorrijders gunstig, dus on route dan maar. Via rustige wegen met een steeds dalende temperatuur komen we voor Bussang weer in de bergen, inmiddels is het 16 gr. Gisteren nog 34 gr. Gaat regenen dus regenkleding aan. Met een haast lege tank rijdt Marjo de bergen in, dacht als dat maar goed gaat. Benzine pompen vind je alleen toch maar op hoofdwegen. Er een al oude spreuk zegt, begin een rit met een volle tank en gooi hem voor de bergen weer vol. Toen we eindelijk na een aantal kleine paadjes weer op de hoofdweg een garage met een benzine pomp vonden, zag ik toch een soort blijdschap op Marjo zijn gezicht. Daarna naar het Hotel Col de Bussang genoemd, een mooi ding waar het goed toeven is en meerdere Nederlandse motorrijders komen. (zie www.coldebussang.com)


Dag 18: Woensdag 25 juni, Bussang – Dasburg (D) 433 km. We nemen de snelweg tot Metz en gaan daarna Luxemburg in. Onderweg worden we verrast door een fikse onweersbui en op de snelweg zijn geen schuilplaatsen. Zien geen hand voor ogen en de snelheid zakt naar 60 km/u. Ook het overige verkeer past zich aan. Na de bui van 30 minuten wordt het droog en gaan we bij Metz van de snelweg. Lunchen bij Quick in Luxemburg, is zelfde als Mac Donald en wilden naar Vielsalm (Belgie) om te overnachten bij motorherberg Baton Rouge. Was gesloten, uitbater wegens drukte overspannen en met vakantie gedaan. Marjo wist nog wel wat in Dasburg (Duitsland) 30 km terug aan de Luxemburgse grens. Aldus gedaan. Komen we daar ook dicht, ineens zie ik Marjo triomfantelijk kijken, gaat om 16.00 uur open, kijk maar op briefje in vitrine. Er was plaats genoeg, ook dit is een aanrader (www.daytonadasburg.com) en slechts 300 km van Tiel (Ned) sÙavonds Ek Duitsland - Turkije bekeken, zit daar zoÙn dolle stinkende dikke Duitser die Marjo en mij ongevraagd begint te schminken met de Duitse vlag, vond het jammer dat ze wonnen. Voor het slapen gaan eerst afschminken, zat zelfs in mijn oor gadverdamme. En ik had al zoÙn hekel!!!


Dag 19: Donderdag 26 juni, Dasburg – Tiel (NL) 328 km. Het is voorbij naar huis dan maar, het eerste stuk nog mooi heuvellandschap, daarna de A60 op, de 44 en de 61 naar Venlo. Het is wel koud 13 gr. Even een koffie stop op een rasstat en gauw verder. Rond 12.00 uur de Nederlandse grens en is het 20 gr. De lunchstop te Boxmeer waar Mieke en lekker broodje bal haalt, fotoÙs via de computer worden uitgewisseld en op CD worden gebrand, afscheid wordt genomen van onze reis motorfanaten, zijn we om 15.00 uur in Tiel. Voldaan zakken we op de bank neer en nemen een biertje, het is weer volbracht.



Klik op video plaatje